به گزارش مشرق، سعید مستغاثی فعال رسانه در تلگرام نوشت:

تابستانی که دو روز قبلش با ریختن مسلحانه اعضا و هواداران گروهک تروریستی مجاهدین خلق (منافقین) به خیابان ها و سلاخی ۲۵ پاسدار انقلاب و اعلام جنگ مسلحانه علیه انقلاب و نظام اسلامی برآستانه اش قرار گرفتیم.

تابستانی که چند روز قبلش، اولین رییس جمهوری ایران یعنی بنی صدر متواری شده و روز قبل پس از اعلام عدم کفایتش از سوی مجلس، از طرف رهبر انقلاب نیز از مقام خویش خلع گردید.

تابستانی که هزاران کیلومتر مربع از خاک این سرزمین در اشغال دشمن بعثی بود، جزیره خارک و سایر پایانه های نفتی به طور دائم مورد حملات هوایی قرار داشت به طوریکه صادرات نفت به صفر رسیده بود و ذخایر غذایی کشور اخطار بحران می داد و …

و در همین حال در ششمین روز از اولین ماه همان تابستان، با انفجار بمبی در مسجد ابوذر، امام جمعه تهران و نماینده امام در شورای عالی دفاع ترور شد ولی به خواست خدا در قید حیات ماندند تا در طی ۸ سال ریاست جمهوری و بعد از رحلت امام در طول ۳۷ سال پرتلاطم، انقلاب و نظام اسلامی را از گردنه های صعب و پرپیچ و خم عبور داده و به قله سلامت برسانند.

هنوز درگیر خبر ترور امام جمعه بودیم که فردای آن روز، انفجاری مهیب دفتر حزب جمهوری اسلامی واقع در سرچشمه تهران را ویران نمود و یکی از مهمترین ستون های انقلاب یعنی آیت الله دکتر بهشتی (رییس دیوان عالی کشور) به همراه ۷۲ تن از یارانش به شهادت رسید که در میانشان، ۴ وزیر و ۴۷ نماینده مجلس حضور داشتند. و اگر نبود فداکاری نمایندگان مجروح آن انفجار که با تخت بیمارستان خود را به جلسه علنی مجلس شورای اسلامی رساندند، آن جلسه مهم، حائز اکثریت نمی شد!

فردای آن روز محمد کچویی، یکی دیگر از یاران انقلاب در توطئه ای گسترده برای به شهادت رساندن سران قوه قضاییه، شهید شد و طی روزهای بعد، تقریبا زمانی نبود که یار و یاوری از جمع یاران انقلاب با ترور و انفجار به شهادت نرسد.

سازمان منافقین علنا به هوادارانشان اعلام کرده بود که نظام جمهوری اسلامی را بی آینده کرده و تا سه ماه دیگر، آن را سرنگون می سازد. تیم های ویژه آنها کاملا مسلح ، مجهز به چندین مسلسل و تیربار و بمب های دست ساز و نارنجک در سطح شهر گشت می زدند و مردم را به شهادت می رساندند.

روزهایی که انقلاب در چندین جبهه خارجی و داخلی درگیر بود. تا رسیدیم به هشتم شهریور و انفجار ساختمان نخست وزیری و شهادت رییس جمهوری و نخست وزیر و رییس شهربانی و … و بعد ۱۴ شهریور، دادستان کل کشور آیت الله علی قدوسی در اثر بمب گذاری به شهادت رسید و در ۲۰ شهریور نماینده امام و امام جمعه تبریز، آیت الله سید اسداله مدنی شهید شد.

منافقین اعلام تظاهرات مسلحانه کرده بودند و تیم های تروریستی شان را با اسلحه به جان مردم انداختند. چنان شد که حتی برای ۵ روز پس از تابستان، نبرد نهایی و سقوط قطعی نظام را اعلام کردند و برای نیروهایشان قرار بعدی را در مراکز مهم کشور گذاردند!

اگرچه بازهم به بن بست خوردند اما دو روز پس از آن و در هفتمین روز بعد از تابستان، با سقوط هواپیمای فرماندهانی که پس از عملیات ثامن الائمه و شکستن حصر آبادان برای دیدار امام و ارائه گزارش به ایشان می رفتند، ۵ تن از فرماندهان عالیرتبه از جمله سرلشکر فلاحی و سرتیپ نامجو و سرتیپ فکوری و قائم مقام سپاه پاسداران یوسف کلاهدوز و فرمانده سپاه خرمشهر محمد جهان آرا به شهادت رسیدند.

…. اما با همه این مصائب و ضربه ها و حمله ها، نظام باقی ماند. طرفه آنکه با هر حمله و شهادت و فقدانی، در تشییع پیکرهای شهداء مردم شعار پایداری و تداوم می دادند؛ مانند : «آمریکا در چه فکریه ایران پر از بهشتیه» ، «آمریکا در چه فکریه، ایران پر از رجاییه» و …. و حقیقتا ایران پر از بهشتی و رجایی بود و همه آن شرایط سخت را با پیروزی پشت سرگذارد.

صدام و طارق عزیز و کارتر و تاچر و ریگان و فهر و حسین اردنی و حسن مراکشی و انورسادات و رجوی و …. همه آنهایی که زمانی در مقابل انقلاب اسلامی ایستادند و آرزوی شکست آن را به گور بردند.

و طرفه آنکه شهادت بهشتی ها و رجایی ها و باهنرها و چمران ها و … نهال انقلاب را آبیاری کرد و باور ساخت، آنچنان که علیرغم ناباوری حتی برخی یاران انقلاب، پس از رحلت بنیانگذار نظام جمهوری اسلامی، همچنان پابرجا و پویا ماند و با رهبری های حضرت آیت الله خامنه ای به پیشرفت های باورنکردنی دست پیدا کرد.

همچنانکه حضرت امام خمینی در وصیتتامه شان فرموده بودند:

" … با رفتن یک خدمتگزار در سد آهنین ملت خللی حاصل نخواهد شد

که خدمتگزاران بالا و والاتر در خدمتند، و الله نگهدار این ملت و مظلومان جهان است …"

اگرچه شهدایی همچون آیت الله دکتر بهشتی و محمد علی رجایی و دکتر باهنر و … ستون های محکمی برای انقلاب و نظام بودند اما پس از آنها نظامی که حضرت امام خمینی بنیان گذاردند و پس از ایشان امام شهید حضرت آیت الله سید علی حسینی خامنه ای آن را استوار و پرقدرت ساختند، صدها و هزاران و میلیون ها بهشتی و رجایی و قدوسی و فلاحی و کلاهدوز و جهان آرا و … به میدان آورد تا اینک و امروز پس از ۴۷ سال، به طور مستقیم با اربابان صدام در جنگ است و آنها را در آستانه ذلتی دیگر قرار داده است.

اگرچه دلمان خون است از شهادت مظلومانه امام خامنه ای و دلمان خون است از شهادت فرماندهان ارزشمند سپاه اسلام و کودکان میناب و به خاک و خون کشیده شدن مردان و زنان و نوزادان و بچه های بیگناه و … و خانه ها و کاشانه ها و بیمارستان ها و مدارس و ….

اما چه باک که این آیین و رسم اسلام و مسلمین بوده که با خون های پاک شان درخت تناورش آبیاری کنند. امت اسلام داغدار امام شهید و سایر شهدایشان مانده اند اما زانوی غم بغل نکرده و تا به ذلت کشاندن دشمنان و قاتلین آنها، عزاداری عزیزانشان را برگزار نخواهند کرد.

*بازنشر مطالب شبکه های اجتماعی به منزله تأیید محتوای آن نیست و صرفا جهت آگاهی مخاطبان از فضای این شبکه ها منتشر می شود.