به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، «دعای سحر» یکی از دعاهای عظیم الشأنی است که از امام رضا علیه السلام روایت شده و آن حضرت فرموده است: این دعا، دعایی است که امام باقر علیه السلام در سحرهای ماه رمضان می خواند.

در عین حال یکی از آثار فاخر و ارزشمند امام خمینی (ره) «شرح دعای سحر» است؛ اثری که امام خمینی (ره) آن را در حدود ۲۷ سالگی خود تألیف کرده و نشان از دانش و عرفان والای ایشان از دوران جوانی دارد.

خبرگزاری تسنیم به منظور آشنایی بیشتر مخاطبان با مفاهیم و مضامین والای دعای سحر که خواندن آن در سحرهای ماه رمضان توصیه شده، به بررسی بخش ها و نکاتی از امام خمینی (ره) درباره این دعای ارزشمند و والا پرداخته است.

نکات مهم فراز چهاردهم از این دعای شریف را می خوانیم:

اللٰهم إنی أسألک من مسائلک بأحبها إلیک وکلهٰا [وکل مسائلک] إلیک حبیبة، اللٰهم إنی أسألک بمسائلک کلها

پروردگارا، از تو درخواست می کنم به محبوب ترین درخواست ها نزد تو، حال آن که هر درخواستی نزد تو محبوب است. پروردگارا از تو درخواست می کنم به همه درخواست ها از تو.

«سؤال» یعنی درخواست سائل از مسئول با توجه نمودن به او، برای تحقق آنچه به آن نیاز دارد.

سؤال ممکن است توجه ذاتی باشد یا حالی، باطنی باشد یا ظاهری؛ به زبان استعداد باشد یا زبان حال یا گفتار.

همه موجودات و جمیع ممکنات محتاج و نیازمند، به سبب فقر و احتیاج ذاتی و صفتی، به سوی قیوم مطلق و افاضه کننده بر حق، روی می گردانند و به لسان استعداد وجود و کمالاتش را از حضرت او می طلبند، و اگر استدعا و طلب نبود فیض، بر آن ها افاضه نمی شد.

نخستین استدعا و سؤالی که در عالم هستی واقع شد، استدعای اسماء و صفات الهی با زبانی متناسب با مقام آن ها و برای ظهور حضرت واحدیت از حضرت غیب مطلق بود.

اگر دعا با لسان ذات و استعداد باشد مورد قبول است و رد نمی شود. و به اندازه استحقاقش فیض به او افاضه می شود و فرو گذار نمی گردد. و اگر دعای با زبان گفتار، با زبان استعداد مطابقت داشته باشد و بیان و گفتار زبان برخلاف بیان و گفتار دل نباشد و بین گفتار با حال مغایرت نباشد، پذیرفته می شود و اگر مستجاب نگردد یا بخاطر عدم صدور آن از زبان استعداد یا مخالفت آن با نظام أتم. و شاید هم گاهی عدم اجابت آن بواسطه حاصل نشدن شرایط و متممات باشد و دیگر اسباب بسیاری که در این امر دخیلند.

انسان چون وجود جامع است و به حسب مراتب نزولی و صعودی، نشأت ها و ظهورها و عوالم و مقاماتی دارد به حسب هر نشئه و عالم زبانی دارد که مناسب با همان مقام است.

خدواند می فرماید: « کنت کنزا مخفیا فأحببت أن أعرف فخلقت الخلق لکن أعرف؛ من گنجی نهان بودم و دوست داشتم که شناخته شوم، لذا خلق را آفریدم تا شناخته شوم ». بنابراین حب ذاتی منشأ ظهور موجودات است.

انتهای پیام/