یادداشت مهمان، عطیه سادات صالحیان، نویسنده: ۴۷ سال از ۱۷شهریور ۱۳۵۷ گذشته و تو از آن روز از میدان ژاله به شهدا تغییر نام پیدا کردی. خون صدها شهید در خاک تو نفوذ کرد و تو را در میان میدان ها یک سر و گردن محبوب تر کرد.

تو در تمام این سال ها با اقتدار این عنوان را به روی دوش گذاشتی و هر که از چهار راه خیابانت عبور می کرد می دانست روزگاری در این گذر چه جوان هایی پر پر شدند آن هم به دستور پهلوی ملعون!

و حالا تو بعد از سال ها دوباره با چشم خود خون های پاک و بی گناهی که روی آسفالت کف خیابانت ریخته شد را دیدی، و این بار هم پهلوی دستی در این جنایت داشت با کاسه لیسی های تهوع آورش. به همراه مزدوران بی وطنی که به پای شیطان افتادند و التماسش کردند! همگی شان مجرم و محکوم هستند!

آه که ما مردم چه خون دل ها خورده ایم! و حالا تو تنها میدان شهدا نیستی بلکه هر کوچه و خیابان این شهر رنگ و بوی شهدا را گرفته است. گرگ صفتان این مرز و بوم بدانند ما فرزندان مکتب رهبر شهیدمان هستیم. همچون رهبرمان مشت گره می کنیم و فریاد می زنیم مثلی لایبایع مثل یزید. اگر ما را تشنه بکشید ننگ را نمی پذیریم. راه حسین زهرا راه ما و مسیر ماست.