سرویس جهان مشرق - در افسانه های بلژیک آمده است که در شهر «آنتورپ» غولی به اسم «دروئون آنتیگون» مردم تاجرانی را که می خواستند از رودخانه ی «شلت» عبور کنند مجبور می کرد به او باج بدهند؛ و هر کس از دادن باج امتناع می کرد، غول دست راستش را می برید [۱]. مانند همه ی قصه های خوب، در این افسانه هم قهرمانی (به نام «سیلویوس برابو») بالأخره مقابل غول ایستاد، او را شکست داد و دستش را برید. سپس همان دستی را که آن همه بلا بر سر مردم آورده بود، در همان رودخانه ای انداخت که آنتیگون برای عبور از آن از مردم باج می گرفت.

در بلژیک شکلات هایی به شکل دست بریده تولید می شود که «دست های آنتورپ» نامیده می شوند و نماد یک افسانه ی محلی هستند (+)

لئوپولد دوم

تا همین امروز هم در آنتورپ شکلات هایی به شکل دست فروخته می شوند. اما مشکل این جاست که این دست های شکلاتی امروز معنای دیگری هم می دهند. داستان آنتیگون صرفا یک افسانه بود، اما لئوپولد دوم، پادشاه بلژیک از سال ۱۸۶۵ تا زمان مرگش در سال ۱۹۰۹، در واقعیت، نقش آنتیگون را برای مردم کنگو ایفا کرد. لئوپولد دوم از سال ۱۸۸۵ تا سال ۱۹۰۸ پادشاه کنگو هم بود؛ و نکته ی متناقض نما این که نام کنگو را «کشور آزاد کنگو» گذاشت. به دستور پادشاه بلژیک، که هرگز پایش را در کنگو نگذاشت، فقط بین سال های ۱۸۸۵ تا ۱۹۰۵ ده میلیون کنگویی به قتل رسیدند؛ یعنی به طور متوسط روزی بیش از ۱۳۶۰ نفر؛ یا تقریبا دقیقه ای یک نفر.

نمونه هایی از مردم کنگو (از جمله کودکان) که بلژیکی ها دست هایشان را قطع کرده اند (+)

لئوپولد که با صادرات کائوچو، عاج و سایر منابع ارزشمند کنگو هر روز ثروتمندتر می شد، دستور داده بود مردم کنگو برای جمع آوری این منابع به کار گرفته شوند. سربازان بلژیکی که مأمور به کارگیری کنگویی ها بودند، دستور داشتند به ازای هر تیری که به کنگویی های سرکش شلیک می کنند، یک دست راست به مافوق هایشان تحویل بدهند. البته اگر هم در حساب وکتاب گلوله ها و دست ها اشکالی پیش می آمد، سربازها همیشه می توانستند دست چند نفر دیگر را قطع کنند تا به ازای هر گلوله یک دست وجود داشته باشد؛ و این کار را هم می کردند. علاوه بر این، اگر یک کنگویی یک روز نمی توانست به اندازه ی وظیفه اش کار کند، دست خودش یا فرزندش را قطع می کردند و برای اثبات اعمال قانون به مقامات بلژیکی می دادند [۲].

شماری از مردم کنگو که سربازان بلژیکی دست آن ها را قطع کرده یا شکسته اند (+)

به این ترتیب، تعجبی ندارد که مردم کنگو همچنان از فروش شکلات های دستی در بلژیک دل خور هستند و این شکلات ها را نمادی از وحشیگری پادشاه بلژیک علیه خودشان می دانند [۳]. اما چه کسی اهمیت می دهد؟ احتمالا تعداد انسان هایی که از تاریخ واقعی قطع دست در کنگو خبر دارند، از آن هایی که افسانه ی قطع دست در بلژیک را شنیده اند، کم تر است. به علاوه، هرچه باشد، شهر آنتورپ به شکلات هایش شهرت دارد (تا جایی که آن را «پایتخت شکلات» می نامند) و اشتهای بلژیکی ها هم برای «دست» سیری ناپذیر به نظر می آید.

شماری از بومیان کنگو دست های بریده شده مردم محلی را نشان می دهند؛ در حالی که یکی از مقامات بلژیکی برای عکس گرفتن کنار آن ها ایستاده است (+)