به گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا، قیام اباعبدالله، قیامی منحصر در تاریخ نیست، بلکه ماجرایی جاری در بستر آیندۀ تاریخ است؛ به این معنا که قیام امام حسین و ماجرای کربلا یک پایان نبود، بلکه آغاز نهضتی بود که امتداد آن منجر به پیروزی کامل جبهه حق علیه جبهه کفر تا استقرار حکومت حقه الهی به فرماندهی امام عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف می شود؛ به این صورت که پس از شهادت امام حسین، نهضت های متعددی علیه حکومت وقت شکل گرفت تا حدی که پایه های حکومت بنی امیه را متزلزل کرد؛ همان بنی امیه ای که تا قبل از جریان عاشورا، جامعه اسلامی را تا حد امویت و دشمنی با اهل بیت تنزل داده بود.

در یک نگاه منطقی به تاریخ پس از شهادت امام حسین به این نکته دست می یابیم که «به قدری بیداری در قلوب مردم شکل گرفت که جامعه اسلامی در کوتاه مدت به سوی محبت عترت گرایش یافت؛ این گرایش به قدری گسترده بود که عباسیان یا همان بنی العباس، با سوءاستفاده از آن، شعار خویش را «الرضا من آل محمد» قرار داد و به این ترتیب، بنی امیه را کنار زد تا در مسند حکومت اسلامی قرار گیرد و بالاخره توانست در اوایل امامت امام صادق، مسند حکومت اسلامی را غصب کند.»

همچنین نهضت امام حسین(ع) در درازمدت، الگوی مناسبی برای بسیاری از نهضت های اسلامی و آزادی بخش شد که اوج آن را در نهضت الهی انقلاب اسلامی می بینیم؛ مواردی مثل حرکت جمعی و کاروانی، اطاعت و تبعیت، ایثار، جانبازی، وفاداری، شجاعت، استقامت و غیره، از گزاره های مشترک هر دو نهضت شناخته می شوند؛ از این جهت است که امام خمینی(ره) انقلاب را پرتوی از عاشورا معرفی کرده و فرمود «انقلاب اسلامی ایران پرتوی از عاشورا و انقلاب عظیم الهی آن است.» در این نوع نگاه امام بزرگوار ما، عاشورا به برکت امام حسین، چشمه ای از نور است که باعث رویش انقلاب های الهی و با پشتوانه ای از نور می شود؛ با این نوع نگاه است که انقلاب اسلامی انفجار نور شناخته می شود.

از یک منظر معرفتی می توان گفت امام حسین(ع) نوری جاری در عالم است که این نور هیچگاه به خاموشی نمی رود و در هر بار، قلوب پاک طینان عالم را مورد تحول قرار می دهد و زمینه های رفعت معنوی آنها را فراهم می کند؛ همچنین این نور عظیم آسمانی و پیوسته جاری در عالم هستی، در هر بار، ظلمت ها را کنار زده و امت های حق طلب را به پیروزی و سرافرازی می رساند؛ از این جهت در زیارتنامه ای منسوب به اهل عترت(ع) می خوانیم «السلام علیک یا نور الله الذی لا یطفی؛ سلام بر تو ای نور خدا که خاموش نشود»؛ این فراز از زیارتنامه می تواند اشاره ای به این آیه از قرآن باشد که خداوند فرمود «یریدون لیطفؤا نور الله بأفواههم و الله متم نوره و لو کره الکافرون؛ می خواهند نور خدا را با دهانهایشان خاموش کنند، در حالی که خداوند کامل کننده نور خود است، گرچه کافران خوش نداشته باشند» همچنان که امام کاظم در تفسیر این آیه فرمود: مقصود این است که می خواهند ولایت امیرالمؤمنین را با فوت خود خاموش کنند؛ یریدون لیطفئوا ولایة أمیر المؤمنین بأفواههم» سپس راوی می گوید درباره ادامه آیه یعنی «و خدا تمام کننده نور خویش است، و الله متم نوره» از ایشان پرسیدم و امام فرمود «خدا کامل کننده امامت است و امامت همان نور است؛ و الله متم الإمامة و الإمامة هی النور»؛ این گفته خدای عز و جل است که: «فآمنوا بالله و رسوله و النور الذی أنزلنا؛ به خدا و رسولش و نوری که فرو فرستادیم، ایمان بیاورید». فرمود: نور، همان امام است.

با این تعریف:

اگر کربلا برترین مکان عالم شناخته شد و اگر خداوند به این زمین مبارک عظمت بخشید و آن را رفعت داد، به برکت تابش انوار مقدس امام حسین بر این سرزمین مبارک است و اگر اصحاب امام حسین در اندک مدتی به بالاترین درجات معنوی دست یافتند تا اعلی علیین اوج گرفتند، تحت تربیت های نورانی آن حضرت صورت گرفت.

از این جهت هم کربلا چشمه ارزش ها شد و هم اصحاب امام حسین سرچشمه تمام نیکی ها و الگویی برای حق طلبان عالم شناخته شدند، الگوهایی که نور امام حسین از باب ایشان به عالم ساطع می شود که در اوج ایشان قمرالحسین یعنی ابوالفضل العباس قرار دارد.

بنابراین، نوع نگاه ما به امام حسین و ماجرای عاشورا باید فرازمانی و فرامکانی باشد تا بتوانیم همواره از ارزش ها و هدایت های آن بهره ببریم؛ کسانی که از منظر «نور» به اهل بیت و امام حسین می نگرند، افرادی اند که زمینه بهره از هدایت های حسینی را برای خویش فراهم می کنند؛ برای چنین افراد مؤمنی، این روایت نبوی به صورت ملموس نمود دارد که فرمود: «إن الحسین مصباح الهدی و سفینة النجاة» و این نور نه فقط منحصر در سال ۶۱ هجری، بلکه نوری پیوسته جاری در تمام تاریخ گذشته و آینده است. برای چنین افرادی ایام اربعین، تداوم نور الهی در عالم است که آغاز آن به جریان عاشورا و کربلا باز می گردد؛ نوری که پاک طینتان عالم را از سراسر دنیا و با هر دین و آین و نژادی جذب خویش می کند و به سوی نابودی بدان و بدی ها و پس از آن به سوی بسترسازی ظهور امام عصر(عج) هدایت می کند.

انتهای پیام/