عبدالکریم با چهره ای شاد، خندان و رضایت از پاک سازی میدان مین اعلام کرد: «آخرین مین است خدا کند تله گذاری نباشد.» مثل دیگر مین ها آن را خنثی کرد و از زمین بیرون کشید. رویش را به طرف رزمندگان نشان داد. همه آماده ی تکبیر و شادی بودیم.

به گزارش ایسنا، علی صولتی از رزمندگان دوران دفاع مقدس در کتاب «انتهای معبر» درباره تخریبچی شهید عبدالکریم پورمقامی روایت می کند: در یکی از عملیات ها عبدالکریم پورمقامی وقتی به میدان مین بعثی ها که بیش از صدها مین در آن کاشته بودند رسید، همه را از میدان مین دورکرد و گفت: «فقط کار خودم است.»

تخصص او تخریب مواد منفجره و خنثی کردن مین و ایجاد میدان مین بود. او با چالاکی، بی باکی و شجاعت در ۵۰۰ متری عراقی ها به صورت درازکش و خوابیده یکی یکی میدان مین را خنثی کرد. من دستیار، کمکی، تأمین و محافظ او بودم.

وقتی آخرین مین را خنثی می کرد، فرمانده محور و دیگر رزمندگان منتظر جشن پاک سازی منطقه، کلید فتح عبور و حمله به قلب دشمن بودند. عبدالکریم با چهره ای شاد، خندان و رضایت از پاک سازی میدان مین اعلام کرد: «آخرین مین است خدا کند تله گذاری نباشد.» مثل دیگر مین ها آن را خنثی کرد و از زمین بیرون کشید. رویش را به طرف رزمندگان نشان داد. همه آماده ی تکبیر و شادی بودیم.

ناگاه صدای انفجار مهیبی منطقه را فراگرفت و عبدالکریم پورمقامی با مین تله گذاری آخرین مین به درجه ی رفیع شهادت نایل آمد.

عراقی ها که صدای انفجار را شنیدند، آن منطقه را خمپاره باران کردند. شهید را به منتقل کردیم و رزمندگان با روحیه ای بسیار بالا و انگیزه ای دوچندان به مزدوران بعثی حمله و منطقه را از لوث وجودشان پاک کردند.

انتهای پیام