آنگاه که ردیف شور از حرکت ایستاد!
ایسنا/یزد «مهدی ناظمی» یکی هنرمندان به نام استان یزد و از سازندگان برجسته سنتور در کشورمان بود که آوازه ی سنتورهای ساخت وی، حتی از ایران نیز فراتر رفته است.
«حسین مسرت» محقق و نویسنده ی یزدی در سوگ یاد استاد «مهدی ناظمی یزدی» با ذکر بیتی از «نظامی گنجوی» با این عنوان که «نجوید کسی بر کسی، برتری/مگر کز طریق هنرپروری» می گوید: به ناگاه ردیف شور از حرکت ایستاد، صدای مضراب در گلوی سنتور شکست و آهنگ قلب استاد «مهدی ناظمی» برای همیشه خاموش شد.
وی ادامه می دهد: اما همگان می دانند همچنان که هنر نمی میرد، هنرمند نیز هیچ گاه نخواهد مرد؛ کالبدی است چندروزه به امانت نزد هر کسی که او به فراخور گنجایش خود به اعتلای روحی می کوشد که درون این کالبد است و این روح است که همیشه و در همه زمان جاری و ساری است. اما باید باور کنیم که دیگر مضراب شکوهمند او بر قلب سنتور فرود نخواهد آمد: سنتور شد یتیم به داغ حبیب خویش/بیمار شد ترانه ز مرگ طبیب خویش «شهریار تبریزی».
مسرت با بیان ان که استاد ناظمی آخرین بازمانده ی نسل هنرمندان دل سوخته ی موسیقی ایران همچون «حبیب سماعی»، «شهنازی»، «اصغر بهاری» و «ابوالحسن صبا»، در سوم خرداد ۱۳۷۶ رخت به دیار جاوید کشید، چنین ذکر می کند؛ «بعد از تو دگر، پرده ی ساز است، دریده/بعد از تو دگر، قامت چنگ است، خمیده».
این پژوهشگر یزدی اضافه می کند: دیگر کسی به شیرینی او سنتور نمی سازد تا استادان بزرگ، همایون و سه گاه را به ترنم درآورند، استاد ناظمی از شاگردان خوب زنده یاد استاد «حبیب سماعی» بود که در طول ۸۰ سال فعالیت هنری و ۹۲ سال زندگی، توانست هنر سنتورسازی را از لحاظ ساخت و کیفیت صدا به بالاترین حد تکامل برساند و هرچه این زمان از موسیقی سنتی خود، در زمینه ی ردیف های سنتور داریم، همه به همت، کوشش و پایمردی اوست.
وی در سوگ یاد این هنرمند یزدی با بیان این که «بعد از تو دگر زخم کند، زخمه، دل چنگ/دیگر نزند زمزمۀ تار به دل، چنگ»، اظهار می کند: آوازه ی سنتورهای ساخت استاد ناظمی، حتی از ایران نیز فراتر رفته است و امید داریم شاگردان خوب وی همچون استاد «امیرحمزه ی رضایی» ساکن یزد در اعتلای هنر او موفق باشند.
وی یادآور می شود: خوشبختانه یکی از شاگردان برجسته ی وی یعنی «ارفع اطرایی» کتابی به نام «ناظمی و سنتور»، در چند وچون زندگی و کارهای استاد ناظمی نوشته که منبع خوبی برای آشنایی با استاد است.
مسرت با گرامیداشت یاد و نام استاد ناظمی، در پایان به نوشته ی «حدادی» در مورد وی اشاره و نقل می کند: «مهدی ناظمی، فرزند ناظم التجار یزدی، به سال ۱۲۹۱ هجری شمسی در یزد به دنیا آمد. از اوان کودکی به مشق سنتور و مدتی نیز نزد شعبان خان، پدر جلیل شهناز در اصفهان به تمرین تار پرداخت. سپس در تهران در محضر حبیب سماعی تلمذ کرد. در این دوران بود که با راهنمایی استاد خود، به ساختن سنتور مشغول شد. مهدی ناظمی یکی از سازندگان سنتور است که در انتخاب چوب سنتور و دیگر موارد فنی این ساز، مهارتی استادانه دارد و سنتورهای کار دست وی، از بهترین سنتورها هستند.»
انتهای پیام
«حسین مسرت» محقق و نویسنده ی یزدی در سوگ یاد استاد «مهدی ناظمی یزدی» با ذکر بیتی از «نظامی گنجوی» با این عنوان که «نجوید کسی بر کسی، برتری/مگر کز طریق هنرپروری» می گوید: به ناگاه ردیف شور از حرکت ایستاد، صدای مضراب در گلوی سنتور شکست و آهنگ قلب استاد «مهدی ناظمی» برای همیشه خاموش شد.
وی ادامه می دهد: اما همگان می دانند همچنان که هنر نمی میرد، هنرمند نیز هیچ گاه نخواهد مرد؛ کالبدی است چندروزه به امانت نزد هر کسی که او به فراخور گنجایش خود به اعتلای روحی می کوشد که درون این کالبد است و این روح است که همیشه و در همه زمان جاری و ساری است. اما باید باور کنیم که دیگر مضراب شکوهمند او بر قلب سنتور فرود نخواهد آمد: سنتور شد یتیم به داغ حبیب خویش/بیمار شد ترانه ز مرگ طبیب خویش «شهریار تبریزی».
مسرت با بیان ان که استاد ناظمی آخرین بازمانده ی نسل هنرمندان دل سوخته ی موسیقی ایران همچون «حبیب سماعی»، «شهنازی»، «اصغر بهاری» و «ابوالحسن صبا»، در سوم خرداد ۱۳۷۶ رخت به دیار جاوید کشید، چنین ذکر می کند؛ «بعد از تو دگر، پرده ی ساز است، دریده/بعد از تو دگر، قامت چنگ است، خمیده».
این پژوهشگر یزدی اضافه می کند: دیگر کسی به شیرینی او سنتور نمی سازد تا استادان بزرگ، همایون و سه گاه را به ترنم درآورند، استاد ناظمی از شاگردان خوب زنده یاد استاد «حبیب سماعی» بود که در طول ۸۰ سال فعالیت هنری و ۹۲ سال زندگی، توانست هنر سنتورسازی را از لحاظ ساخت و کیفیت صدا به بالاترین حد تکامل برساند و هرچه این زمان از موسیقی سنتی خود، در زمینه ی ردیف های سنتور داریم، همه به همت، کوشش و پایمردی اوست.
وی در سوگ یاد این هنرمند یزدی با بیان این که «بعد از تو دگر زخم کند، زخمه، دل چنگ/دیگر نزند زمزمۀ تار به دل، چنگ»، اظهار می کند: آوازه ی سنتورهای ساخت استاد ناظمی، حتی از ایران نیز فراتر رفته است و امید داریم شاگردان خوب وی همچون استاد «امیرحمزه ی رضایی» ساکن یزد در اعتلای هنر او موفق باشند.
وی یادآور می شود: خوشبختانه یکی از شاگردان برجسته ی وی یعنی «ارفع اطرایی» کتابی به نام «ناظمی و سنتور»، در چند وچون زندگی و کارهای استاد ناظمی نوشته که منبع خوبی برای آشنایی با استاد است.
مسرت با گرامیداشت یاد و نام استاد ناظمی، در پایان به نوشته ی «حدادی» در مورد وی اشاره و نقل می کند: «مهدی ناظمی، فرزند ناظم التجار یزدی، به سال ۱۲۹۱ هجری شمسی در یزد به دنیا آمد. از اوان کودکی به مشق سنتور و مدتی نیز نزد شعبان خان، پدر جلیل شهناز در اصفهان به تمرین تار پرداخت. سپس در تهران در محضر حبیب سماعی تلمذ کرد. در این دوران بود که با راهنمایی استاد خود، به ساختن سنتور مشغول شد. مهدی ناظمی یکی از سازندگان سنتور است که در انتخاب چوب سنتور و دیگر موارد فنی این ساز، مهارتی استادانه دارد و سنتورهای کار دست وی، از بهترین سنتورها هستند.»
انتهای پیام
AI Chatbot
💬 Hi! Want to know more about “آنگاه که ردیف شور از حرکت ایستاد!”? I’m here to guide you.