به گزارش خبرنگار مهر، محمد مرادی به مناسبت ولادت پیامبر مهربانی و رحمت حضرت محمد (ص)، شعر تازه ای سروده است.

در ادامه شعر مرادی را با هم می خوانیم؛

*

گل کرد آفتاب محمد (ص)، پایان انتظار شب: این است

خورشید آمده ست و سیاه است! احوال خاکیان؟ عجب این است

آن جلوه ی بدیع رسیده ست، در باز کن ربیع رسیده ست

عودی بسوز و پنجره بگشا! باب «جمادی» و «رجب» این است

روزی که پادشاه دو عالم، دستی کشید بر گل آدم

جبریل گفت: آی ملایک! جد رسول منتخب: این است

پیوند آسمان و زمین: اوست، در واژه ها ستوده ترین: اوست

او را خدا صدا زده: احمد! یعنی که بهترین لقب: این است

آئینه ی تکثر «لولاک»، تعبیر آفرینش افلاک

ای مردگان «نیست»! بدانید! «هستید» اگر کنون، سبب این است

مادر: گل سلاله ی حورا، اصل پدر: تجسم تقوا

فرزند رکن و مروه و بطحا؛ ای هیچ زاده ها! نسب این است

نامش زلال زمزم و کوثر، عطرش بهار دلکش قمصر

در شام های تیره ی تاریخ، ماه تمام نیمه شب: این است

گیسوش: سوره سوره قرنفل، لب هاش: آیه آیه پر از گل

معنای وحی و معجزه آن است، آیات محکمات لب: این است

چشمش همه شکوه و تحیر، قلبش مدار نور و تفکر

در لیله الحرای تصور، تفسیر سر «ما کذب» این است

با دوستان به مهر و محبت، با مجرمان به رسم مروت

با دشمنان به قوت و عزت، معیار رحمت و غضب: این است

او خضر و ما اسیر مسیریم، دلواپسان کوه و کویریم

در هفت شهر رندی و مستی، آغاز وادی «طلب» این است

گرمیم با سلام محمد (ص)، مستیم با کلام محمد (ص)

شادیم با مرام محمد (ص)، آری نهایت طرب این است

*

آن کس که نام احمدی اش را بی رخصت درود به لب برد

هیزم کش تباهی خویش است، فرجام «حامل حطب» این است

ای شیخ های مرده ی تکفیر! هی نفت سیرتان شکم سیر

آئینه ی حجاز شمایید؟ ای آل شرک! یا عرب این است؟

*

طوفان سنگ ابرهه را برد، کسری به تیغ غیب پسر، مرد

با «والی فرنگ» بگویید، تبت یدا ابی لهب: این است