مشرق _ نامه امیرالمومنین امام علی علیه السلام به معاویه در ماه صفر سال ۳۸ هجری در صفین:

همانا ستمگری و دروغ پردازی، انسان را در دین و دنیا رسوا می کند، و عیب او را نزد عیب جویان آشکار می سازد، و تو می دانی آنچه که از دست رفت باز نمی گردد. گروهی باطل طلبیدند، و خواستند با تفسیر دروغین، حکم خدا را دگرگون سازند، و خدا آنان را دروغگو خواند.

معاویه، از روزی بترس که صاحبان کارهای پسندیده خوشحالند، و تأسف می خورند که چرا عملشان اندک است، آن روز کسانی که مهار خویش در دست شیطان دادند سخت پشیمانند. تو ما را به داوری قرآن خواندی، در حالی که خود اهل قرآن نیستی، و ما هم پاسخ مثبت به تو ندادیم، بلکه داوری قرآن را گردن نهادیم. والسلام.

متن حدیث:

من کتاب له (علیه السلام) إلی معاویة:

فإن البغی و الزور یوتغان المرء فی دینه و دنیاه و یبدیان خلله عند من یعیبه و قد علمت أنک غیر مدرک ما قضی فواته و قد رام أقوام أمرا بغیر الحق فتألوا علی الله فأکذبهم فاحذر یوما یغتبط فیه من أحمد عاقبة عمله و یندم من أمکن الشیطان من قیاده فلم یجاذبه و قد دعوتنا إلی حکم القرآن و لست من أهله و لسنا إیاک أجبنا و لکنا أجبنا القرآن فی حکمه و السلام.

«نهج البلاغه، نامه ۴۸»