به گزارش حوزه قرآن و عترت گروه فرهنگی باشگاه خبرنگاران جوان، سوره حاقه شصت و نهمین سوره قرآن و از سوره های مکی است که در جزء ۲۹ جای گرفته است. این سوره به دلیل اینکه در سه آیه اول آن، سه بار واژه الحاقه آمده، حاقه نامیده شده است. منظور از حاقه، روز قیامت است.

موضوع اصلی این سوره، معاد و توصیف روز قیامت است که وقوع آن را حتمی دانسته و درباره عاقبت کسانی که منکر قیامت شدند، سخن گفته است. از آیات مشهور این سوره آیه ۴۴۴۶ است که می گوید اگر پیامبر(ص) سخنی را به دروغ به خدا نسبت دهد، خداوند از او انتقام خواهد گرفت و رگ قلبش را قطع خواهد کرد. در روایات آمده است هر کس سوره حاقه را قرائت کند، خداوند در حسابرسی او آسان می گیرد و خواندن این سوره در نمازهای واجب و نافله ها از آثار ایمان به خدا و پیامبر اوست.

تلاوت آیات ۱ تا ۲۴ سوره حاقه



بسم الله الرحمن الرحیم

به نام خداوند رحمتگر مهربان

الحاقة ﴿۱﴾

آن رخ دهنده (۱)

ما الحاقة ﴿۲﴾

چیست آن رخ دهنده (۲)

وما أدراک ما الحاقة ﴿۳﴾

و چه دانی که آن رخ دهنده چیست (۳)

کذبت ثمود وعاد بالقارعة ﴿۴﴾

ثمود و عاد آن حادثه کوبنده را تکذیب کردند (۴)

فأما ثمود فأهلکوا بالطاغیة ﴿۵﴾

اما ثمود به [سزای] سرکشی [خود] به هلاکت رسیدند (۵)

وأما عاد فأهلکوا بریح صرصر عاتیة ﴿۶﴾

و اما عاد به [وسیله] تندبادی توفنده سرکش هلاک شدند (۶)

سخرها علیهم سبع لیال وثمانیة أیام حسوما فتری القوم فیها صرعی کأنهم أعجاز نخل خاویة ﴿۷﴾

[که خدا] آن را هفت شب و هشت روز پیاپی بر آنان بگماشت در آن [مدت] مردم را فرو افتاده می دیدی گویی آنها تنه های نخلهای میان تهی اند (۷)

فهل تری لهم من باقیة ﴿۸﴾

آیا از آنان کسی را بر جای می بینی (۸)

وجاء فرعون ومن قبله والمؤتفکات بالخاطئة ﴿۹﴾

و فرعون و کسانی که پیش از او بودند و [مردم] شهرهای سرنگون شده [سدوم و عاموره] مرتکب خطا شدند (۹)

فعصوا رسول ربهم فأخذهم أخذة رابیة ﴿۱۰﴾

و از امر فرستاده پروردگارشان سرپیچی کردند و [خدا هم] آنان را به گرفتنی سخت فرو گرفت (۱۰)

إنا لما طغی الماء حملناکم فی الجاریة ﴿۱۱﴾

ما چون آب طغیان کرد شما را بر کشتی سوار نمودیم (۱۱)

لنجعلها لکم تذکرة وتعیها أذن واعیة ﴿۱۲﴾

تا آن را برای شما [مایه] تذکری گردانیم و گوش های شنوا آن را نگاه دارد (۱۲)

فإذا نفخ فی الصور نفخة واحدة ﴿۱۳﴾

پس آنگاه که در صور یک بار دمیده شود (۱۳)

وحملت الأرض والجبال فدکتا دکة واحدة ﴿۱۴﴾

و زمین و کوه ها از جای خود برداشته شوند و هر دوی آنها با یک تکان ریز ریز گردند (۱۴)

فیومئذ وقعت الواقعة ﴿۱۵﴾

پس آن روز است که واقعه [آنچنانی] وقوع یابد (۱۵)

وانشقت السماء فهی یومئذ واهیة ﴿۱۶﴾

و آسمان از هم بشکافد و در آن روز است که آن از هم گسسته باشد (۱۶)

والملک علی أرجائها ویحمل عرش ربک فوقهم یومئذ ثمانیة ﴿۱۷﴾

و فرشتگان در اطراف [آسمان]اند و عرش پروردگارت را آن روز هشت [فرشته ] بر سر خود بر می دارند (۱۷)

یومئذ تعرضون لا تخفی منکم خافیة ﴿۱۸﴾

در آن روز شما [به پیشگاه خدا] عرضه می شوید [و] پوشیده ای از شما پوشیده نمی ماند (۱۸)

فأما من أوتی کتابه بیمینه فیقول هاؤم اقرءوا کتابیه ﴿۱۹﴾

اما کسی که کارنامه اش به دست راستش داده شود گوید بیایید و کتابم را بخوانید (۱۹)

إنی ظننت أنی ملاق حسابیه ﴿۲۰﴾

من یقین داشتم که به حساب خود می رسم (۲۰)

فهو فی عیشة راضیة ﴿۲۱﴾

پس او در یک زندگی خوش است (۲۱)

فی جنة عالیة ﴿۲۲﴾

در بهشتی برین (۲۲)

قطوفها دانیة ﴿۲۳﴾

[که] میوه هایش در دسترس است (۲۳)

کلوا واشربوا هنیئا بما أسلفتم فی الأیام الخالیة ﴿۲۴﴾

بخورید و بنوشید گواراتان باد به [پاداش] آنچه در روزهای گذشته انجام دادید (۲۴)

وأما من أوتی کتابه بشماله فیقول یا لیتنی لم أوت کتابیه ﴿۲۵﴾

و اما کسی که کارنامه اش به دست چپش داده شود گوید ای کاش کتابم را دریافت نکرده بودم (۲۵)

ولم أدر ما حسابیه ﴿۲۶﴾

و از حساب خود خبردار نشده بودم (۲۶)

یا لیتها کانت القاضیة ﴿۲۷﴾

ای کاش آن [مرگ] کار را تمام می کرد (۲۷)

ما أغنی عنی مالیه ﴿۲۸﴾

مال من مرا سودی نبخشید (۲۸)

هلک عنی سلطانیه ﴿۲۹﴾

قدرت من از [کف] من برفت (۲۹)

انتهای پیام/