ایسنا/اصفهان هیچ کس منکر اهمیت رعایت بهداشت، ضرورت جابه جا نشدن ساکنان شهرهای درگیر با ویروس و فواید پرشمار قرنطینه نیست؛ فقط باید حواسمان باشد که حین توجه به همۀ این بایدها و نبایدهای منطقی و اصولی، به آفت «نژادپرستی و شهر و محل گرایی» دچار نشویم.

«اگر به شهر ما سفر کنید با کتک مفصل از شما پذیرایی می کنیم»، «پلاک غریبه = زدوخورد» و «چرا اجساد اهالی سایر شهرها در شهر ما دفن می شود؟» از جمله عباراتی است که این روزها در فضای حقیقی و مجازی می بینیم و می شنویم و هیچ حواسمان نیست که التزام به اخلاق انسانی، برهۀ حساس نمی شناسد.

مدیر مرکز اسناد و کتابخانه ملی منطقه اصفهان در این رابطه به ایسنا می گوید: جابه جایی ناقلان، مبتلایان و کسانی که در شهرهای آلوده به ویروس زندگی می کنند، قطعا باید از جانب متخصصان بهداشت، اپیدمیولوژیست ها و … بررسی و از سوی دولت مردان و مسئولان برای کنترل آن به جد تصمیم گیری شود، اما از منظر انسانی اگر بخواهیم به این مسئله نگاه کنیم، وظیفۀ همه ماست که گروه هایی را برای کمک کردن به یکدیگر تشکیل بدهیم نه برای تهدید هم.

مسعود کثیری توضیح می دهد: مسئله بیماری های همه گیر در طول تاریخ وجود داشته و در خاطرات حاج سیاح محلاتی می خوانیم که آن ها هم برای انتقال اجساد مردم از خیابان و دفن آن ها اعانه جمع کرده و به هم کمک می کردند.

او یادآور می شود: در شرایطی که امروز ما در آن قرار داریم مردم باید اخلاق را مثل سابق رعایت کنند، به افت اخلاق و کاهش سرمایه های اجتماعی دامن نزنند و توانشان را مصروف کمک به هم نوعان خود کنند؛ در غیر این صورت به نوعی نژادپرستی دچار می شوند که خود یک بلای انسانی و اخلاقی است.

این مدرس دانشگاه تأکید می کند که دولت مردان و مسئولان با اقداماتی مثل مدیریت صحیح مرزها و کنترل جاده ها می توانند مانع پدید آمدن چنین آفت هایی شوند و از فروپاشی اخلاقی جلوگیری کنند.

انتهای پیام