به گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا، بنی العباس آن زمان که دیدند مردم به سوی عترت توجه دارند و تا حدودی از مظلومیت ایشان اطلاع یافتند، با مکر و تزویر خود را از هواخواهان عترت معرفی کرد و با همین سناریو بنی امیه را کنار زدند. نمود این گرایش جهان اسلام به خاندان عترت را در عصر امامت امام رضا علیه السلام اینگونه مشاهده می کنیم که مأمون برای مشروعیت بخشی به حکومتش و استحکام پایه های کاخ پوشالی خود مجبور شد از اعتبار معنوی آن حضرت استفاده کند و ایشان را به ولایتعهدی حکومت غاصبانه خود برگزیند. امام رضا علیه السلام که به اکراه این سمت را برگزید، با تدابیر خویش که برگرفته از علم لدنی ایشان بود، ماجرا را علیه حکومت عباسیان رقم زد هرچند با شهادتشان همراه بود.

در هر صورت امام رضا علیه السلام در سال ۲۰۰ هجری قمری از مدینه به سوی مرو حرکت کردند، منتها قبل از آغاز سفر نزد قبر شریف جد بزرگوارشان رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم رفتند و وداع جانگدازی با ایشان داشتند. شیخ صدوق رحمةالله از محول سجستانی آورده است: «وقتی که فرستاده ی مأمون برای بردن امام رضا علیه السلام از خراسان به مدینه آمد، من آنجا بودم. امام علیه السلام به منظور خدا حافظی و برای وداع، به مسجدالنبی کنار قبر رسول خدا صلی الله علیه و آله رفت و مکرر با قبر پیامبر صلی الله علیه و آله وداع می کرد و بیرون می آمد و نزد قبر باز می شد و با صدای بلند گریه می کرد. من به امام نزدیک شده، سلام کردم. امام جواب سلام مرا داد. حضرت را در رفتن به سفر خراسان تهنیت و مبارک باد گفتم. امام فرمود: ذرنی فإنی أخرج من جوار جدی ص و أموت فی غربة و أدفن فی جنب هارون؛ به دیدن من بیا، زیرا از جوار جدم خارج می شوم و در غربت از دنیا می روم و در کنار قبر هارون مدفون می شوم» (عیون أخبار الرضا علیه السلام، ج۲، ص۲۱۷)

این رفتار امام رضا علیه السلام در قبال قبر مطهر پیامبر اسلام (ص) قبل از سفر تمدن سازشان به سوی ایران شبیه به وداع جانسوز امام حسین (ع) نزد قبر مطهر جدشان پیامبر اسلام (ص) است، آن هنگام که قصد خروج از مدینه به سوی کربلا داشتند. از ابوسعید مقبری نقل شده است در مسجد مدینه حسین را دیدم در حالی که خرامان خرامان می رفت .. شبانگاه کنار قبر جدش رسول خدا رفت و عرض کرد «السلام علیک یا رسول الله؛ أنا الحسین بن فاطمة، أنا فرخک وابن فرختک و سبطک فی الخلف الذی خلفت علی أمتک، فاشهد علیهم یا نبی الله. أنهم قد خذلونی و ضیعونی و أنهم لم یحفظونی، و هذا شکوای إلیک حتی ألقاک؛ سلام بر تو ای رسول خدا! من حسین پسر فاطمه ام؛ منم فرزند دلبند تو و فرزند دختر تو و من سبط تو هستم که مرا میان امت به یادگار گذاشتی. ای پیامبر خدا، گواه باش که آنان دست از یاری من برداشتند و مقام مرا پاس نداشتند؛ این شکوه من است نزد تو، تا آنگاه که تو را ملاقات کنم.» سپس امام برخاست و به نماز ایستاد و پیوسته در رکوع و سجود بود. (مقتل الحسین خوارزمی، ج ۱، ص ۱۸۶؛ فتوح ابن اعثم، ج ۵، ص ۲۶)

راوی می گوید زمانی که شب دوم شد، امام بار دیگر کنار قبر پیامبر صلی الله علیه وآله سلم آمد و دو رکعت نماز گزارد و پس از آن عرضه داشت «اللهم؛ إن هذا قبر نبیک محمد و أنا ابن بنت محمد و قد حضرنی من الامر ما قد علمت، اللهم و إنی احب المعروف و أکره المنکر، و انا أسألک یا ذالجلال و الاکرام بحق هذا القبر و من فیه ما اخترت من أمری هذا ما هو لک رضی؛ بار الها، این قبر پیامبر تو محمد صلی الله علیه و آله است و من فرزند دخت محمدم. از آنچه برای من پیش آمده است آگاهی. خدایا، من معروف را دوست دارم و از منکر بیزارم. من از تو ای خداوند صاحب جلال و بزرگواری می خواهم به حق این قبر و کسی که در آن است راهی را که خشنودی تو در آن است برایم مقرر داری.»

جالب است همان طور که نقل شد، امام رضا (ع) چندین بار به قبر مطهر جدشان بازگشتند و وداع گفتند. بر اساس این روایت نیز امام حسین (ع) در چند مرحله با جد بزرگوارشان پیامبر(ص) وداع داشتند.

شاید این چنین رفتاری از دو امام معصوم علیهما السلام یادآور این آیه از قرآن باشد آنجا که فرمود «إنما المؤمنون الذین آمنوا بالله و رسوله و إذا کانوا معه علی أمر جامع لم یذهبوا حتی یستأذنوه إن الذین یستأذنونک أولئک الذین یؤمنون بالله و رسوله … ؛ مؤمنان واقعی کسانی اند که به خدا و رسولش ایمان آورده اند و هنگامی که در امر مهمی با او باشند، بی اجازه او جایی نمی روند؛ در حقیقت، کسانی که از تو کسب اجازه می کنند؛ آنانند که به خدا و پیامبرش ایمان دارند.» (سوره نور آیه۶۲)

از این جهت می توان نتیجه گرفت ائمه علیهم السلام که خود در اوج اهل ایمان هستند، در تمام امورات مهم و جامع خویش، این رفتار قرآنی در اذن از رسول الله (ص) را پیشه می کردند و رفتاری جز خواست سیدالانبیاء انجام نمی دادند.

انتهای پیام/