یک استاد حوزه و دانشگاه گفت: در زیارتی از زیارت های امام حسین (علیه السّلام) که در روز اربعین خوانده می شود، جمله ای بسیار پُرمعنا وجود دارد و آن، این است: «و بذل مهجته فیک لیستنقذ عبادک من الجهالة». فلسفه فداکاری حسین بن علی (علیه السّلام) در این جمله گنجانده شده است. زایر به خدای متعال عرض می کند که این بنده تو این حسین تو خون خود را نثار کرد، تا مردم را از جهالت نجات بدهد. «و حیرة الضّلالة»؛ مردم را از سرگردانی و حیرتی که در گمراهی است، نجات بدهد.

به گزارش ایسنا، حجت الاسلام والمسلمین قاسمیان در دومین شب از مراسم عزاداری حضرت ابا عبدالله حسین (ع) که با حضور دانشجویان و مردم در دانشگاه صنعتی شریف برگزار شد با بیان این مطلب که خیلی از ما بالاخره نفهمیده ایم که دین فردی است یا جمعی؟ اظهار کرد: دین آمد تا جامعه بشری را اصلاح کند یا دین آمد تا عبادات و اخلاق فردی را سروسامان بخشد؟ واقعیت این است که دین هم فردی است و هم جمعی! فردی است چون هریک از ما فرد فرد هستیم و مسئول اعمال خود. جمعی است چون ما افراد، در پیوند و ولایت جمع هستیم. در یادداشت قبلی، صحبت از تنها نصیحت خدا به بندگانش بود که فرمود: «برای خدا به صورت فردی و جمعی قیام کنید؛ سپس تفکرکنید. » نکته ای ناب این جاست؛ بر خلاف تصور ما، که اندیشه را مقدمه حرکت می دانیم، قرآن کریم قیام را بر اندیشه مقدم می کند. گویا اندیشه انسان تا وقتی انسان حرکت نکند، درست کار نمی کند.

وی ادامه داد: در کتاب اصول کافی روایتی داریم از امام باقر(ع) که خداوند متعال فرمود:«لأعذّبنّ کلّ رعیّة فی الاسلام دانت بولایه کل امام جائر لیس من اللّه و ان کانت الرّعیّة فی اعمالها برّة تقیّة». مضمون حدیث این است اگر سررشته نظام یک جامعه به دست انسان های فاسد و ناباب و ستمگر و منحرف باشد، حرکات مؤمنانه افرادی که در این جامعه هستند، به جایی نمی رسد و اگر در آن چنان جامعه ای کسانی تسلیم باشند و از آن ستمگران اطاعت کنند، خدا آن ها را هم عذاب می کند. البته در همین حدیث، عکسش هم هست: «و لأعفونّ عن کلّ رعیّة فی الاسلام دانت بولایه کل امام عادل من اللّه و ان کانت الرّعیّة فی اعمالها ظالمة مسیئه» می فرماید: هر مردمی که در اسلام ولایت جامعه را به دست امامی عادل از سوی خدا بسپارند می بخشم، هرچند در اعمال خودشان ظالم و بدکار باشند.

این استاد دانشگاه در ادامه افزود: فرض کنید یک قطار با سرعت ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت می رود. مسافری در راهروی قطار با سرعت ۴ کیلومتر بر ساعت، در خلاف جهت حرکت قطار قدم می زند. نتیجه چیست؟ مسافر با سرعت ۹۶ کیلومتر بر ساعت، در جهت حرکت قطار حرکت کرده است. اعمال خوب ما در جامعه فاسد یا اعمال بد ما در جامعه نیکو به همین شکل است. آن فضای مسلط بر جامعه را همگی تنفس می کنیم و بر ما اثر دارد.

قاسمیان یادآور شد: پس از تشکیل حکومت اسلام در مدینه، پیامبر(ص) در امور مختلف مردم را شریک می کردند و حتی با قدم اشتباه آن ها قدم برمی داشتند. ایشان در «احد» برای دفاع از مدینه، از مسلمانان مشورت گرفتند و با وجود این که با گروهی موافق بودندکه جنگیدن در داخل مدینه را درست می دانستند، نظر گروه دوم را پذیرفتند. با شکست مسلمانان در جنگ احد، عده ای آن را به پای «مشورت نظامی» که حضرت از اصحاب گرفته بودند، نوشتند و گفتند از این به بعد هرچه پیامبر گفت همان را انجام دهیم. وحی آمد که؛ "و شاورهم فی الامر" و پیامبر عزیز اسلام را به ادامه همین مسیر تشویق کرد.

وی گفت: در جریان غصب خلافت، پس از بی نتیجه بودن تلاش امیرالمومنین(ع) برای پای کار آوردن خواص، معلوم شد که توده مردم را نیز فعلا نمی توان به صحنه آورد. لذا حضرت برای حفظ اسلام، خود را به دیگران تحمیل نکردند، تا آن که خود مردم فهمیدند که باید امیرالمؤمنین را هر جوری شده به حاکمیت برگردانند. در جریان قتل عثمان، علی(ع) تمام قد، مردم را به آرامش دعوت می کنند.

این کارشناس مسائل دینی ادامه داد: در زیارتی از زیارت‏های امام حسین (علیه‏السّلام) که در روز اربعین خوانده می‏شود، جمله‏ای بسیار پُرمعنا وجود دارد و آن، این است: «و بذل مهجته فیک لیستنقذ عبادک من الجهالة». فلسفه‏ فداکاری حسین بن علی (علیه‏السّلام) در این جمله گنجانده شده است. زایر به خدای متعال عرض می‏کند که این بنده‏ تو این حسین تو خون خود را نثار کرد، تا مردم را از جهالت نجات بدهد. «و حیرة الضّلالة»؛ مردم را از سرگردانی و حیرتی که در گمراهی است، نجات بدهد. ببینید، این جمله چقدر پُرمغز و دارای چه مفهوم مترقی و پیشرفته‏ای است کار ائمه همین است.

وی در ادامه با توضیح ابن مطلب که یک ملت گاهی سال های متمادی در مقابل منکر و ظلمی سکوت می‏کند و هیچ عکس‏العملی از خود نشان نمی‏دهد؛ این هم یک گناه است گفت: شاید گناه دشوارتری هم باشد؛ این همان «انّ الله لا یغیّر ما بقوم‏ حتّی یغیّروا ما بانفسهم» است؛ این همان گناهی است که نعمت‏های بزرگ را زایل می‏کند؛ این همان گناهی است که بلاهای سخت را بر سر جماعت‏ها و ملتهای گنهکار مسلط می‏کند. ملتی که در شهر تهران ایستادند و تماشا کردند که‏ مجتهد بزرگی مثل شیخ فضل الله نوری را بالای دار بکشند و دم نزدند؛ دیدند که او را با اینکه جزو بانیان و بنیانگذاران و رهبران مشروطه بود، به جرم اینکه با جریان انگلیسی و غرب‏گرای مشروطیت همراهی نکرد، ضد مشروطه قلمداد کردند- پنجاه سال بعد چوبش را خوردند. در همین شهر تهران مجلس موسسانی تشکیل شد و در آنجا انتقال سلطنت و حکومت به رضا شاه را تصویب کردند. آن‏ها یک عده آدم خاص نبودند؛ این یک گناه ملی و عمومی بود. «و اتّقوا فتنة لا تصیبنّ الّذین ظلموا منکم خاصّة»؛ گاهی مجازات فقط شامل افرادی که مرتکب گناهی شدند، نمی‏شود؛ مجازات عمومی است؛ چون حرکت عمومی بوده؛ و لو همه‏ افراد در آن شرکت مستقیم نداشتند.

وی گفت: همین ملت آن روزی که به خیابان‏ها آمدند و سینه‏شان را مقابل تانک های محمد رضا پهلوی سپر کردند و از مرگ نترسیدند؛ یعنی تحمل و صبر و سکوت گناه ‏آلود پنجاه‏ ساله را تغییر دادند، خدای متعال پاداش آن‏ها را داد؛ حکومت ظلم ساقط شد، حکومت مردمی سر کار آمد وابستگی ننگ‏آلود سیاسی از بین رفت، حرکت استقلال آغاز شد. خدای تبارک و تعالی تغییر نمی‏دهد، مگر اینکه ما خودمان تغییر بدهیم خودمان را.

انتهای پیام