به گزارش خبرگزاری مهر، عابدین پاپی نویسنده، شاعر و منتقد ادبی معاصر از انتشار مجموعه اشعار خود با نام «اندازه ای از بی اندازه گی شعر» توسط انتشارات زهره علوی خبر داد.

این نویسنده درباره این مجموعه اشعار به خبرگزاری مهر گفت: «اندازه ای از بی اندازه گی شعر» شعر نامی است که برای ۱۶ دفتر شعر برگزیده ام که هرکدام از این دفاتر در یک شرایط زمانی و بافت مکانی خاصی در بطن طبیعت و جامعه سروده شده اند.

پاپی در ادامه افزود: مهم ترین ویژگی شعر آن است که در هر برهه و بازه زمانی خود را با شاخصه های زبانی و شاکله های رفتاری، روحی و حتی معنایی متفاوتی به جامعه نشان می دهد و این مهم خود عاملی است تا که زیرساخت های فرهنگی و روساخت های اجتماعی یک کشور بیش از پیش مستحکم تر و کارآمدتر جلوه نمایند. شعر به ما این اجازه را می دهد تا که گفتگو و گفتگومندی خود را با آن همسو و همساز نمائیم و این مهم بارزترین خصیصه ی مقوله ای به نام شعر محسوب می شود از این رو که، فرهنگ تعامل منجر به بسط تعادل و ترویج دمکراسی در جامعه و آن هم در ابعاد مختلف جامعه می شود.

این نظریه پرداز ادبی درباره سیر سرایندگی های خود در این مجموعه اشعار گفت: این مجموعه اشعار حاصل ۱۷ سال کار و تلاش بنده در دایره فرهنگ و ادب است که هر دفتری دارای آیتم های زبانی متفاوتی است به طوری که از شبیه نویسی و شبیه سازی احتراز کرده ایم و تلاش ما بر آن بوده تا که زبان و معنا در شعر را با روشی به جامعه ارائه دهیم که نسبت به زبان شعر نو درگذشته و در ابعادی حال متفاوت تر و مجزاتر باشد.

پاپی در ادامه اظهار داشت: شعر باید در معرض اتفاق قرار بگیرد و تا اتفاقی در شعر شاعر نیفتد بی گمان هنر و خلاقیت در هنر شکل نخواهد گرفت. مهم ترین شاخصه ی زبانی من در این دفاتر گزینش واژگانی تازه و جهان شمول در دنیای امروز بوده که این واژگان در زبان شعر من تغییر و تأثیر به سزایی داشته اند. در این مجموعه اشعار و به ویژه در چند دفتر پایانی به مانند: المان ها با فصلی دیگر آغاز می شوند، شبیه ویرانگی یک زن، به سرودن فعل می اندیشم، یک گام جلوتر از ویرگول و قلم با حرف آخر عشق آغاز می شود تلاش کرده ایم تا که از صنعت واژه گزینی متفاوت تری با جهان بینی و نهان بینی تازه تری استفاده نمائیم به نحوی که از واژگان قدیمی و آرکائیک و واژگان طبیعی اجتناب کرده ایم و اغلب گرایش و سازش با واژگان امروز را در شعر با زبانی سلیس و ساده به کار بسته ایم.

این منتقد ادبی درباره وضعیت زبان و معنا و مفهوم شعر در جهان امروز به خبرگزاری مهر گفت: وضعیت زبان شعر امروز یک وضعیت مصنوعی و هوشمند است که شعر با آن قاعده فی البداهه گویی و خردمندی فاصله گرفته و وارد چرخه ای معناگریز و زبان ستیز شده به طوری که اغلب مؤلفه های دنیای پست مدرن در شعر ایران و جهان امروز دیده می شود.

پاپی افزود: شعر امروز با شعر دیروز و شعر فردا چه از حیث زبان و چه ازلحاظ ساختار و بافتار و محتوا در تفاوت عمده است و مهم ترین روش و شیوه می تواند شعر فی مابین باشد که این فرآیند نیز نیاز به یک بافت فکری مشترک را می طلبد به طوری که شاعر بتواند نوعی سنتز را با بهره گیری از ویژگی های شعر دیروز و امروز به وجود آورد تا که مقوله شعر بتواند ازدست این همه آنتی تز مهجور نجات یابد. مهم ترین عنصر پس رونده در شعر همین تز و آنتی تز است که جلوی رشد و بالندگی شعر را در همه جوانب گرفته است و کاملا شعر را با صبغه هایی سیاسی و جنبه هایی ناکارآمد به جامعه معرفی نموده که جز اپورتونیست و فوبیاگرایی چیز دیگری را نمی توان از بافت شعر دریافت کرد.

این شاعر در خصوص درون مایه اشعارش گفت: درون مایه ی اغلب این اشعار انتقادی –اعتراضی و اجتماعی- انتقادی است و البته در برخی دفاتر اولیه نیز رویکردهای وجود شناختی و تأویل گرا نیز به چشم می خورد و من معتقدم که شاعر زیر تأثیر فرهنگ جامعه و بافت طبیعت شعر می سراید و اگر چه دنیای عینی و ذهنی دو عامل مهم و بنیادی در سرودن شعر محسوب می شوند اما رویکرد شاعر به دو مؤلفه مهم به نام «نظر و منظر» نیز بسیار مهم و سازنده است. شعر با جهان بینی شاعر شکل می گیرد و جهان بینی شاعر منجر به اندیشه و زبان اندیشه ی شاعر می شود. نظر در شعر بایستی تابع منظر باشد و در برخی موارد نیز ممکن است این نظر و منظر خود را در قالبی آلترناتیو و یا هم نشینی نیز نشان دهد.

پاپی در پایان افزود: شاعری که در سیر زمان سرایش با تغییر در زبان و تعبیر در مکان مواجه نشود در واقع شاعری متغیر نیست بلکه شاعری متعین و در راستای ایستایی گام برداشته است. مهم ترین راهکار درجهت تغییر زبان و معنای در شعر تغییر جهان بینی و تغییر جهان واژگان است که این مهم را شاعر بایستی به دایره ی نظر و من بعد عمل درآورد.