به گزارش خبرنگار اقتصادی خبرگزاری تسنیم جمع آوری و تدوین و انتشار آمار آسیب های شغلی به گذشته های دور در سال ۱۹۲۳ میلادی برمی گردد . اولین بار در چارچوب مصوبات اولین کنفرانس آمار شناسان کار، موضوع جمع آوری آمار حوادث صنعتی مورد تاکید قرار گرفت. بعدها آمار آسیب های شغلی در قالب مقاوله نامه شماره ۱۶۰ و توصیه نامه شماره ۱۷۰ آمار کار سازمان بین المللی کار تصویب و از تمام کشورها خواسته شد که به تدریج جمع آوری، تدوین و انتشار آمار آسیب های شغلی خود را ارتقا دهند.

تولید و انتشار آمار آسیب های شغلی زمینه را برای تحلیل آسیب های ناشی از کار فراهم می سازد.این امر می تواند با کمک متدولوژی های متعارف، منتج به تعیین الگوی حوادث و متعاقب آن اقدام های پیشگیرانه موثر گردد. از این طریق هزینه های مستقیم و غیر مستقیم اقتصادی اجتماعی وارد بر کارگر، کارفرما، دولت و جامعه را به میزان قابل توجهی کاهش دهد.

آسیب های شغلی در ایران از سوی وزارت تعاون کار و رفاه اجتماعی، سازمان تأمین اجتماعی و پزشکی قانونی به مستمر جمع آوری و منتشر میگردد. این آمارها با توجه به مأموریت ها، وظایف و اهداف تعاریف و مفاهیم مورد استفاده در دستگاه های مذکور متفاوت است.

لذا در این خصوص باید علاوه بر این شاخص ها عوامل دیگری از جمله تعداد شاغلان، وضعیت جوی، زمان حادثه، تاریخ وقوع حادثه، تاریخ ثبت حادثه و غیره مورد توجه قرار گیرد. بر اساس اطلاعات اداره کل بازرسی کار وزارت تعاون کار و رفاه اجتماعی از ۱۰۰۳ مورد آسیب شغلی در بهار ۹۸حدود ۹۴۶ مورد (۹۴٫۳درصد)منجر به غیر فوت و ۵۷مورد ۵٫۷ درصد منجر به فوت کرده است.

بر اساس آمارهای ثبت شده استان های تهران، آذربایجان شرقی و اصفهان به ترتیب با ۱۲۴ مورد و ۹۶ مورد و ۸۷ مورد بیشترین آسیب شغلی و استان های ایلام ،خراسان جنوبی وکردستان با سه مورد و استان های چهارمحال و بختیاری با چهار مورد کمترین آسیب شغلی در بهار۹۸ داشتند.

شایان ذکر است در بهار ۹۸ استان خراسان شمالی تنها استانی است که در آن هیچ آسیبی به شغلی رخ نداده است. همچنین استان های کهگیلویه و بویراحمد، تهران و سیستان و بلوچستان به ترتیب با ۲۷٫۳ درصد و ۲۰٫۲ درصد و ۲۰ درصد بیشترین آسیب شغلی منجر به فوت را نسبت به آسیب شغلی اتفاق افتاده در استان داشته اند.

لازم به ذکر است در ۱۵ سال استان کشور ۴۸٫۴ درصد آسیب شغلی منجر به فوت رخ نداده است.

انتهای پیام/