به گزارش خبرگزاری تسنیم از رشت، «محمد معین» از مفاخر گیلان زمین و یکی از محققان برجسته و پدید آورنده یکی از مهم ترین لغتنامه های فارسی یعنی «فرهنگ معین» در روز ۹ اردیبهشت ۱۲۹۷ در محله زرجوب رشت به دنیا آمد.

پدرش شیخ ابوالقاسم از روحانیان شهر رشت بود؛ او که نخستین فرزند خانواده بود در سن ۶ سالگی مادرش را بر اثر بیماری حصبه از دست داد و ۵ روز بعد از فوت مادر، پدرش نیز به سبب همین بیماری درگذشت؛ بیماری حصبه در رشت شیوع یافته و در آن سال ۲۸ هزار نفر را از بین برده بود.

پس از فوت والدین، جد پدری او شیخ محمدتقی معین العلما که از علمای روحانی بود به تربیت وی همت گذاشت و محمد معین پیشرفت علمی و معنوی خود را مدیون او می دانست؛ جد مادری او شیخ محمد سعیر نیز از علما و مدرسان علوم قدیمه بود.

وی پس از پایان تحصیلات مقدماتی برای ادامه تحصیل به دارالفنون تهران رفت و به تحصیل در دانشکده ادبیات پرداخت و دانشنامه دکترای خود را که نخستین دکترای زبان و ادبیا فارسی بود در سال ۱۳۲۱ دریافت کرد و رساله خود را به زبان فرانسه نوشت.

دکتر معین از چند دانشگاه خارجی درجه دکترای افتخاری داشت و عضو فرهنگستان ایران شد؛ وی ریاست کمیسیون ادبیات سمینار جهانی تاریخ و فرهنگ ایران را بر عهده داشت.

دکتر معین حدود ۲۳ جلد کتاب تالیف کرد؛ از فعالیت های پر اهمیت وی همکاری با علامه دهخدا و تنظیم فیش های چاپ نشده بعد از فوت دهخدا است.

وی همچنین طبق وصیت نیما یوشیج بررسی آثار او را برعهده گرفت و از جمله تالیفات با ارزش وی فرهنگ معین در ۶ جلد است که از منابع معتبر واژگان زبان فارسی است.

دکتر معین به زبان های فرانسه، انگلیسی، عربی و آلمانی تسلط کامل داشت و زبان های پهلوی اوستایی و فارسی باستان و برخی لهجه های محلی را خوب می دانست.

دکتر معین به علت کارهای زیاد مطالعاتی و تحقیقی در سال ۱۳۴۵ در یکی از اتاق های دانشکده ادبیات بیهوش شد و به حال اغماء فرو رفت.

برای معالجه او اقدامات زیادی شد و او را به کشورهای مختلف بردند اما سرانجام پس از ۴ سال و ۵ ماه که در حالت اغماء بود در ۱۳ تیرماه ۱۳۵۰ در ۵۷ سالگی از دنیا رفت.

پیکر «استاد دکتر محمد معین» با وصیت خود وی در ملک شخصی اش در شهرستان آستانه اشرفیه استان گیلان به خاک سپرده شد که آرامگاه وی بر آن بنا شد.

انتهای پیام/ن