به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، همگان به این تجربه رسیدیم که هیچ شور و شعفی در زندگی به اندازه کمک و یاری به هم نوعان، گرفتاران و مصیبت دیده ها نیست. انسان زمانی که با نیت جلب رضایت خدا به دیگری یاری می رساند، شخصیتش رشد می کند، چرا که از خودبینی خارج می شود و نسبت به مسائل پیرامون احساس مسئولیت می کند. این احساس مسئولیت و عدم بی تفاوتی از مسائل پیرامون، از ابتدایی ترین فرهنگ صالحان است. از این جهت موضوع همدلی و مواسات در اسلام، یکی از مهم ترین ارزش های انسانی شمرده شده، تا حدی که معصومین علیهم السلام بی تفاوتی نسبت به این امر حتی به قدر یک روز را سبب خروج از اسلام شمرده اند. پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله در حدیثی فرمود «من أصبح لا یهتم بأمور المسلمین فلیس بمسلم؛ هرکه صبح کند و اهتمامی به امور مسلمانان نداشته باشد، مسلمان نیست.» (الکافی، ج۲، ص۱۶۳) البته اهتمام به امور مسلمین محدود به مسائل مادی نیست بلکه کمک به رشد فکری، عقیدتی و فرهنگی جامعه را شامل می شود.

از مهم ترین جلوه های مواسات و یاری رسانی، اطعام است، مسئله ای که در سال های سخت معیشت بسیار ضروری جلوه می کند و در احادیث مختلف بر انجام آن اشاره و ثواب هایی برای آن بر شمرده شده است. ابو حمزه ثمالی می گوید امام سجاد علیه السلام فرمود: هر که مؤمن گرسنه ای را سیر کند، خداوند او را از میوه های بهشتی سیر کند و هر که مؤمن تشنه ای را به آب دادن از تشنگی نجات دهد، خداوند او را از شربت های سر به مهر بهشتی سیراب کند و هر که مؤمنی را بپوشاند، خداوند او را از لباس های سبز بهشت بپوشاند؛ من أطعم مؤمنا من جوع أطعمه الله من ثمار الجنة و من سقی مؤمنا من ظمإ سقاه الله من الرحیق المختوم و من کسا مؤمنا کساه الله من الثیاب الخضر.»

در این حدیث به معادل قیامتی یاری مؤمنین از لحاظ گرسنگی و تشنگی و پوشش اشاره شده است. اطعام، مساوی با میوه های بهشتی، سیراب کردن از تشنگی معادل شربت های بهشتی و پوشاندن مؤمنین، با لباس های سبز بهشت برابری می کند. نکته قابل تأمل این است که محدودیتی برای مقدار مواسات مطرح نشده است؛ این به آن معناست که حتی اگر یک بار به یاری مؤمن نیازمند بشتابیم، ثوابی معادل با بهترین اطعمه و اشربه و لباس های بهشتی به دنبال دارد. بی شک اثر دنیوی این عمل، خانواده بهشتی، زندگی بهشتی و افراد بهشتی است. در اوج این افراد، اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام هستند که ماجرای ایشان را در سوره انسان در زمان کمک به مسکین و یتیم و اسیر بارها خواندیم.

جالب است که در این آیات همان ثواب های بهشتی به گونه ای شفاف تر توضیح داده شده است. ابتدا در آیه۸ می فرماید آن بزرگواران به مسیکن و یتم و اسیر اطعام کردند «و یطعمون الطعام علی حبه مسکینا و یتیما و أسیرا» سپس می فرماید جزای صبرشان، بهشت و حریر بهشتی است و بعد درباره مصادیق ثواب این عمل خبر می دهد و می فرماید «و دانیة علیهم ظلالها و ذللت قطوفها تذلیلا؛ و سایه ها[ی درختان] به آنان نزدیک است، و میوه هایش [برای چیدن] رام»، «و یطاف علیهم بآنیة من فضة و أکواب کانت قواریرا؛ و ظروف سیمین و جام های بلورین، پیرامون آنان گردانده می شود.» قواریرا من فضة قدروها تقدیرا؛ جام هایی از سیم که درست به اندازه [و با کمال ظرافت] آنها را از کار در آورده اند.»، «و یسقون فیها کأسا کان مزاجها زنجبیلا؛ و در آنجا از جامی که آمیزه زنجبیل دارد به آنان می نوشانند.» سپس از جامه های سبز بهشتی خبر داده، می فرماید «عالیهم ثیاب سندس خضر و إستبرق و حلوا أساور من فضة و سقاهم ربهم شرابا طهورا؛ [بهشتیان را] جامه های ابریشمی سبز و دیبای ستبر دربر است و پیرایه آنان دستبندهای سیمین است و پروردگارشان باده ای پاک به آنان می نوشاند.» بعد تأکید می کند این [پاداش] برای شماست و کوشش شما مقبول افتاده است؛ إن هذا کان لکم جزاء و کان سعیکم مشکورا.»

انتهای پیام/