به گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا، دعا و نیایش از بهترین ابزارها جهت ارتباط معنوی با خداوند متعال و نیز ابزاری برای درخواست نیازهای مادی و معنوی از خداوند است. این عمل به قدری اهمیت دارد که خداوند انسان ها را دعوت به انجام آن کرده است. به عنوان نمونه در بخشی از آیه۶۰ سوره غافر می فرماید: «و قال ربکم ادعونی أستجب لکم؛ پروردگار شما می گوید بخوانید مرا تا برای شما استجابت کنم». بر اساس این آیه، خالق هستی خود ضمانت اجابت دعا را به بندگانش داده است.

با این حال گاهی بر حسب حکمت های الهی برخی نیازهای انسان مورد اجابت کامل قرار نمی گیرد و امر آن در دنیا جاری نمی شود. این مسئله حتی در زندگانی انبیای الهی نیز دیده می شود و مختص به عموم مردم نیست. شاید یکی از مواردی که انسان مؤمن را دچار دست اندازهای ایمانی و معرفتی می کند و گاهی باعث کاهش حسن ظن به خداوند متعال می شود، عدم درک حکمت های نهفته در عدم استجابت دعاست.

در این باره احمد بن محمد بن ابی نصر روایت کرده است که گفت: به امام رضا علیه السلام عرض کردم که: فدای تو شوم؛ به درستی که چندین سال است که من حاجتی را از خدا خواسته ام و روا نشده، و از دیر شدن آن در دلم چیزی داخل شده است. حضرت فرمود:

«ای احمد! بپرهیز از شیطان و از آنکه او را بر تو راهی و تسلطی باشد که تو را از رحمت خدا نا امید کند. به درستی که ابا جعفر (امام محمد باقر علیه السلام) می فرمود: مؤمن از خدای تعالی حاجتی را می خواهد و خدا تعجیل اجابت را از او به تأخیر می اندازد و زود دعایش را مستجاب نمی کند؛ به جهت آنکه آواز دعا و شنیدن گریه و زاری و ناله و بی قراری او را دوست می دارد؛ فقال یا أحمد إیاک و الشیطان أن یکون له علیک سبیل حتی یقنطک إن أبا جعفر ص کان یقول إن المؤمن یسأل الله عز و جل حاجة فیؤخر عنه تعجیل إجابته حبا لصوته و استماع نحیبه

و بعد از آن فرمود: «به خدا سوگند که آنچه خداوند از مؤمنان تأخیر می کند و ایشان را از آن منع می فرماید، از آنچه برایشان تعجیل کرده در آن بهتر است. و دنیا چه چیز است؟ و الله ما أخر الله عز و جل عن المؤمنین ما یطلبون من هذه الدنیا خیر لهم مما عجل لهم فیها و أی شیء الدنیا

… فرمود: «پس به خدا وثوق دارنده تر باش؛ زیرا که تو بر موعدی هستی از خدای- تعالی- و آن جناب با تو وعده فرموده. آیا خدای عز و جل نمی فرماید که: «و إذا سألک عبادی عنی فإنی قریب أجیب دعوة الداع إذا دعان» (بقره، ۱۸۶)؛ یعنی: «و چون پرسند تو را بندگان من از من (یعنی از صفت من یا از معامله من با ایشان در وقت دعا کردن- چنانکه ظاهر این حدیث است-)، پس به درستی که من نزدیکم (یعنی علم من احاطه کرده است به احوال ایشان و به اجابت دعای ایشان)، اجابت می کنم خواندن خواننده را چون بخواند مرا». و فرموده است که: «لا تقنطوا من رحمة الله»(زمر۵۳)؛ یعنی: «نا امید نشوید از رحمت و بخشش خدا». و فرموده که: «و الله یعدکم مغفرة منه و فضلا»(بقره، ۲۶۸)؛ یعنی: «و خدا وعده می دهد شما را آمرزشی از جانب خود، و افزونی در دنیا، و یا مزیت در آخرت». پس به خدا وثوق دارنده تر باش از خود، به غیر آن جناب. و در دل های خویش غیر از خوبی قرار ندهید، و به جز گمان نیک به خداوند خود چیزی را در خاطرمگذرانید. پس به درستی که آن از برای شما آمرزیده شده است». (الکافی (ط - الإسلامیة)، ج۲، ص: ۴۸۸)

متن کامل روایت

انتهای پیام/