«ادلب و طرابلس هم اکنون متحمل تخریب و درد و رنج فراوان ناشی از بمباران و خمپاره باران هستند و به فهرست طویلی از شهرهای پیش از خود از جمله موصل، حلب، رقعه، تعز، دنسک، فلوجه و صنعا پیوسته اند. آنها به ندرت در صدر اخبار آورده میشوند گرچه که باید این اتفاق بیفتند. جنگ در شهرها نمیتواند خبر صفحات آخر باشد. در حقیقت، در حدود ۵۰ میلیون نفر از آثار جنگ رنج میبرند.»

به گزارش ایسنا، کمیته صلیب سرخ و سازمان ملل با انتشار بیانیه ای تاکید کرده اند: کمیته بین المللی صلیب سرخ و سازمان ملل که از پیامدهای انسانی جنگ در شهر آگاهند، امروز مشترکا از دولتها و تمامی طرفهای مخاصمه مسلحانه درخواست می کنند که از کابرد سلاحهای انفجاری با وسعت اثر زیاد در مناطق پرجمعیت خودداری کنند.

با گسترش شهرها در جهان، مخاصمات نیز به شهرها کشیده میشوند. هنگامی که شهرها مورد بمباران و خمپاره باران قرار میگیرند (چه توسط حملات هوایی، موشکها، ادوات سنگین یا انفجاری دست ساز) غیرنظامیان هستند که تاوان آن را دو چندان می پردازند. در واقع، اکثر مصدومین (طبق یک پیش بینی بیش از ۹۰ درصد) غیرنظامی هستند. تصاویر هولناک از مراکز جمعیتی در افغانستان، عراق، سوریه و اوکراین (که صرفا تعداد کمی از آنها نام برده شد) نشان دهنده الگویی از آسیبی مهیب است که نمیتوان آن را نادیده گرفت گرچه اغلب به فراموشی سپرده می شوند.

در این بیانیه آمده است: طرفهای درگیری باید بدانند که نباید در مناطق پرجمعیت همچون میدان نبرد جنگ کنند. آنها باید بدانند که کاربرد سلاحهای انفجاری با وسعت اثر زیاد در شهرهای بزرگ و کوچک و اردوگاههای پناهندگان، غیرنظامیان را در معرض خطر بالای آسیب تفکیک ناپذیر قرار می دهد.

مخاصمات مسلحانه در شهرها، غیرنظامیان بیشماری را کشته و شدیدا مجروح کرده، و بسیاری را برای یک عمر دچار معلولیت و آسیب روانی می کند. در یکی از بینهایت مثالها، ماه گذشته در عدن، یمن، دست کم ۲۰۰ هزار نفر پس از درگیری شدید بدون آب پاکیزه ماندند.

هنگامی که آب یا برق به دلیل انفجار خطوط انتقال دچار اختلال میشود، ارائه مراقبت درمانی به شدت سخت و غیرممکن میگردد. در واقع، وقتی که شهرها بمباران و خمپاره باران میشوند، مراقبت درمانی نیز سخت مورد حمله قرار میگیرد: کارکنان درمانی کشته و زخمی میشوند، آمبولانسها به زخمیان نمیرسند، و بیمارستانها صدمات غیرقابل جبران میبینند.

برای آنها که نجات پیدا میکنند، زندگی طاقتفرسا میشود و اغلب مجبور به فرار از محل زندگیشان میشوند. تابستان گذشته، تنها در دو ماه، حدود ۱۰۰ هزار نفر به دلیل بمباران و خمپارهباران سنگین در طرابلس آواره شدند. آوارگان به ویژه نسبت به مخاطرات در برابر سلامت و جانشان آسیبپذیرند، مخصوصا زنان و کودکان. در عراق، ۱٫۵ میلیون آواره داخلی در کشور قادر به بازگشت به خانههای خود نیستند. آنها که بازمیگردند نیز برای بازسازی زندگی خود با مشقت های بسیاری دست و پنجه نرم میکنند. خانه هایشان ویران شده، شبکه های خدمات ضروری از هم فروپاشیده و تهدید مهمات انفجاری باقیمانده از جنگ همه جا وجود دارد.

ویرانی عظیم ایجاد شده توسط مخاصمات مسلحانه در شهرها میتواند شاخصهای توسعهای برای سالها یا دهه ها را تحت الشعاع قرار دهد: برای مثال، پس از چهار سال اول مخاصمه مسلحانه در یمن، شاخص های توسعه انسانی به سطح شاخصهای ۲۰ سال پیش نزول نمود. این مهم، عقبگردی بزرگ برای دستاوردهای بسیاری از اهداف توسعه پایدار است. پیشرفت بدست آمده در طول دههها با تبدیل یکباره مراکز جمعیتی پر رونق به شهرهای ویران، میتواند به سرعت معکوس شود.

امسال هفتادمین سالگرد امضای کنوانسیونهای ژنو در سال ۱۹۴۹ است؛ معاهدات جهانی پذیرفته شده ای که قدرت حمایتی حقوق بین المللی بشردوستانه را هنگامی که قواعد آن به دقت رعایت میشوند تأمین میکند. حقوق بین المللی بشردوستانه مطلقا حمله علیه غیرنظامیان یا اهداف غیرنظامی، حملات کور یا نامتناسب، سلاحهایی که آثارشان قابل تفکیک نیست، و استفاده از غیرنظامیان به عنوان سپر انسانی را ممنوع کرده است. حقوق بین المللی بشردوستانه طرفهای مخاصمه را ملزم میکند تا برای به حدأقل رساندن آسیبهای تصادفی به غیرنظامیان اقدامات لازم را انجام دهند. احترام به این قواعد هنگامی که جنگ در محیط های پرجمعیت انجام میشود حتی حیاتیتر مینماید؛ آنجا که اهداف نظامی و غیرنظامی و ساختارهای غیرنظامی با هم درآمیخته اند، و غیرنظامیان در خطر بیشتری قرار دارند.

آسیب پذیری ذاتی غیرنظامیان در مناطق پرجمعیت دولتها را ملزم میکند که انتخاب سلاحها و تاکتیکهای خود را برای اجتناب از آسیب به غیرنظامیان مورد ارزیابی و سازگاری مجدد قرار داده، و نیروهای مسلح خود را برای این هدف آموزش داده و تجهیز کنند. هم چنین دولتها باید در این راستا بر شرکا و دیگر طرفهای مورد حمایتشان نفوذ داشته باشند. و ضروری است که حمایت از غیرنظامیان یک اولویت راهبردی در برنامه ریزی و هدایت عملیات نظامی باشد. در این راستا گام هایی برداشته شدهاست اما کارهای بیشتر باید سریعتر صورت پذیرد.

در این مطلب آمده است: ما خوشحالیم از اینکه طرحهایی برای تقویت حمایت از غیرنظامیان در مخاصمه مسلحانه شهری در راهاند. به عنوان اولین گام، از تلاشهای دولتها در ایجاد یک اعلانیه سیاسی، و همینطور محدودیتهای مناسب، استانداردهای رایج و خط مشیهای عملیاتی منطبق بر حقوق بینالمللی بشردوستانه مرتبط با کاربرد سلاحهای انفجاری در مناطق پرجمعیت حمایت میکنیم.

بعلاوه از دولتها و دیگر ذینفعان میخواهیم که جمعآوری اطلاعات درباره مصدومان غیرنظامی را تقویت نموده و سازوکارهایی را برای کاهش و بررسی آسیب به غیرنظامیان، تضمین مسئولیتپذیری و درسآموزی برای عملیات آتی ایجاد کنند.

ما دولتها را تشویق میکنیم که کار درست را انجام دهند و برای کاهش خطر آسیب به غیرنظامیان در مخاصمه مسلحانه شهری ، از جمله محدودیتها و ممنوعیت ها درباره کاربرد سلاحهای انفجاری سنگین در مناطق پرجمعیت را با هم تبادل کنند و متعهد میشویم که از تبادل این روشها حمایت کنیم.

ما از تمامی طرفهای مخاصمات مسلحانه میخواهیم که از راهبردها و تاکتیکهایی استفاده کنند که نبرد را به خارج از مناطق پرجمعیت برده و در مجموع درصدد کاهش مبارزه شهری باشند، و از تمامی طرفها میخواهیم به غیرنظامیان اجازه دهند مناطق تحت محاصره را ترک کنند.

ما از دولتها درخواست می کنیم که خطمشی ها و روشهایی را بکاربندند که حمایت از غیرنظامیان را زمانی که جنگ در مناطق پرجمعیت اتفاق می افتد تقویت کند، از جمله خطمشیها و روشهایی که از کاربرد سلاحهای انفجاری با وسعت اثر زیاد، به دلیل احتمال بالای آثار غیرقابل تفکیک آنها، خودداری می کنند. تا کاهش آثار جنگ بر شهرها و کاهش درد و رنجها مسیری طولانی در پیش است.

انتهای پیام