به گزارش گروه بین الملل خبرگزاری تسنیم، شبکه المیادین اخیرا با اشاره به وضعیت ارتش رژیم صهیونیستی و نیز ظرفیت نظامی این رژیم تحت حمایت های آمریکا، گزارشی از مواضع حساس و حیاتی در اراضی اشغالی تهیه کرده که در هر جنگ آینده می توانند هدف قرار بگیرند که ضربه سختی برای صهیونیست ها خواهد بود و پیامدهای فاجعه باری برای آنها دارد.

در بخش نخست این گزارش به بررسی شماری از مراکز حیاتی و حساس رژیم اشغالگر از جمله رآکتورهای هسته ای و پایگاه های نظامی پرداختیم و سناریوهای ترسناکی که در جنگ آینده با حمله به این تاسیسات رقم خواهد خورد مورد بحث قرار گرفت.

در قسمت دوم و پایانی این گزارش، المیادین به معرفی بخش دیگری از تاسیسات مهم رژیم صهیونیستی پرداخته که از اهمیت بالایی برای این رژیم برخوردار بوده و هدف قرار گرفتن آنها ضربه سختی به اسرائیل وارد می کند. این مواضع به شکل زیر طبقه بندی می شود:

۱-بنادر دریایی

رژیم صهیونیستی تا ۹۰ درصد به شدت به بنادر دریایی برای واردات و صادرات کالا متکی است. همچنین بخش زیادی از این بنادر به بخش خصوصی واگذار شده اند تا با توسعه و مدرنیزه کردن آنها بیشترین مقدار ممکن کالا را وارد یا صادر کنند که به افزایش سود اسرائیلی ها کمک می کند. فلسطین اشغالی دارای ۵ بندر است که ۴ بندر آن مشرف به سواحل دریای مدیترانه و ۱ بندر مشرف به دریای سرخ می باشد.

۳ بندر اصلی شریان مهم تجارت رژیم صهیونیستی محسوب می گردند و البته دو بندر دیگر یعنی «عکا» و «یافا» چندین سال است که بدون تغییر باقی مانده و کار آنها محدود به تردد قایق های کوچک ماهی گیری است.

از همین رو به معرفی ۳ بندر اصلی فلسطین اشغالی که اهمیت زیادی برای رژیم صهیونیستی داشته و به شدت از آنها محافظت می کند می پردازیم:

-بندر حیفا: بندر حیفا در یک منطقه حفاظت شده قرار دارد که به کشتی ها اجازه ورود و خروج بدون وقفه در طول سال را می دهد. پایانه های بندر حیفا همچنین امکانات لازم را برای ورود کشتی های بزرگ کانتینری و حمل و نقل هرنوع کالا از جمله کانتینر، غلات، مواد شیمیایی، وسایل نقلیه و سوخت را فراهم کرده اند.

این بندر در کنار یکی از شلوغ ترین مسیرهای کشتیرانی در جهان قرار دارد که کشتی ها از آنجا به کانال سوئز وارد یا از آن خارج می شوند. مدیریت این بندر به شکل رایانه ای و سریع و کارآمد انجام می گیرد. اهمیت بندر حیفا تنها به نقش اقتصادی آن محدود نمی شود؛ بلکه این بندر یک موضع نظامی مهم به شمار می رود، زیرا حاوی سلاح های هسته ای و غیرمتعارف است. در ضلع شرقی آن پایگاه تسلیحات دریایی «پلونیوم» قرار دارد و حاوی موشک هایی با کلاهک هسته ای است.

بندر حیفا یک منطقه حیاتی برای بازرسی کشتی های جنگی رژیم صهیونیستی و همچنین دارای محدوده ای برای ساخت چنین کشتی هایی بوده و مجهز به انواع سیستم های رزمی، فنی، لجستیکی منطبق با ماموریت های نیروی دریایی اسرائیل می باشد.

-بندر اسدود: این دومین بندر مهم رژیم صهیونیستی محسوب می شود که در شهر ساحلی اسدود (یکی از شهرهای تاریخی فلسطین) در ساحل شرقی دریای مدیترانه قرار دارد. بندر اسدود از سال ۱۹۶۵ مورد استفاده صهیونیست ها قرار گرفته و تغییرات عمده ای در همه بخش ها و مناطق پهلوگیری کشتی ها در آن انجام شد؛ به طوری که اکنون کشتی های بزرگی که حاوی کالاهای تجاری در کانتینرهای بزرگ هستند می توانند وارد آن شوند.

-بندر ایلات: این بندر تنها بندر فلسطین اشغالی محسوب می گردد که مشرف به دریای سرخ است. بندر ایلات در سال ۱۹۵۵ افتتاح شد و در حال حاضر برای مقاصد تجاری به ویژه مبادلات تجاری رژیم صهیونیستی با کشورهای خاور دور مورد استفاده قرار می گیرد. این بندر به کشتی های اسرائیلی اجازه می دهد تا بدون نیاز به عبور از کانال سوئز به اقیانوس هند برسند.

تردد کشتی ها در بندر ایلات در مقایسه با بندر حیفا و اسدود نسبتا کم بوده و یکی از دلایل این امر آن است که ایلات در فاصله زیادی از مرکز فلسطین اشغالی قرار دارد و همین مسئله هزینه حمل و نقل کالا از طریق آن را برای صهیونیست ها افزایش می دهد؛ چرا که کشتی ها برای ورود یا خروج از بندر ایلات باید مسافت زیادی را در شهرهای اصلی در شمال و مرکز فلسطین اشغالی طی کنند.

نتیجه:

بنابراین هرگونه ایجاد اختلال کلی یا جزئی در این بنادر می تواند حرکت اقتصادی و تجاری رژیم صهیونیستی را فلج کرده و بسیاری از پروژه هایی که این رژیم برای آینده طراحی کرده است را ناکام بگذارد؛ به ویژه اینکه صهیونیست ها مدت هاست در تلاشند تا بندر حیفا را جایگزین بندر بیروت به عنوان دروازه ورود کشتی ها از خلیج فارس به دریای مدیترانه کنند.

۲-میادین نفتی و گازی

صهیونیست ها از همان زمان اشغال فلسطین در سال ۱۹۴۸ علاقه زیادی برای اکتشاف نفت در مناطق مختلف این سرزمین داشتند. بر همین اساس قانون نفت اسرائیل در سال ۱۹۵۲ برای تشویق شرکت های داخلی و موسسات خارجی برای سرمایه گذاری در بخش نفتاراضی اشغالی تصویب شد. رژیم اشغالگر به این منظور در سال ۱۹۵۸ یک شرکت نفتی در زمینه های اکتشاف، حفاری، سرمایه گذاری، تحقیقات، خدمات، توزیع و ذخیره سازی تاسیس کرد.

با این حال نتایج این تلاش ها برای اسرائیلی ها ناامیدکننده بود و تنها چند چاه پیدا شد که درصد بسیار کمی از ذخایر نفت را در خود جای داده بود. صهونیست ها بعد از تلاش های فراوان توانستند ۵ چاه در غرب منطقه النقب و دریای مرده کشف کنند و بعدا بیش از ۱۰ میدان حاوی میلیاردها متر مکعب گاز در کنار چندین میدان گازی کوچک در دریای مدیترانه کشف شد.

در اینجا به معرفی چندین میدان گازی فلسطین اشغالی که اهمیت زیادی برای صهیونیست ها دارد و عمده تولیدات این رژیم از آنهاست می پردازیم:

-میدان لویاتان: میدان گاز طبیعی لویاتان بزرگیترین میدان گازی در دریای مدیترانه با مساحتی در حدود ۳۲۴ کیلومتر مربع بوده و تخمین زده می شود که ذخایر گازی آن به ۲۲ تریلیون فوت مکعب گاز طبیعی برسد. با وجود اینکه این میدان در منطقه انحصاری اقتصادی مصر قرار دارد اما رژیم صهیونیستی آن را تصرف کرده و شرکت «نوبل انرژی» مسئولیت حفاری و اکتشاف در این میدان را از سال ۲۰۱۰ بر عهده دارد.

این میدان گازی در ۲۰۰ کیلومتری غرب حیفا و در عمق ۱۵۰۰ متری کوه دریایی «آراتوستنس» قرار دارد. این منطقه مملو از هیدروکربن و یکی از غنی ترین منابع جهان در سطح گاز طبیعی بوده و موجب شده فلسطین اشغالی از وارد کننده تبدیل به صادرکننده گاز شود.

-میدان تمار: این میدان در شرق مدیترانه در مقابل سواحل سوریه، لبنان، قبرس، فلسطین و مصر واقع شده و در ۸۰ کیلومتری بندر حیفا و در عمق ۱۷۰۰ متری در زیر دریا قرار دارد که در سال ۲۰۰۹ کشف شد.

-میدان شمن: این یک میدان گاز طبیعی در دریای مدیترانه است که در آگوست ۲۰۱۳ کشف شد و در ۱۶ کیلومتری بندر اسدود و روبروی پایگاه نظامی «پلماحیم» و در عمق ۵۸۰۰ متری زیر دریا قرار داشته و میزان ذخایر گازی موجود در آن ۲ تریلیون فوت مکعب تخمین زده می شود.

-میدان نوا: این میدان در ۳۶ کیلومتری سواحل نوار غزه و در عمق تقریبا ۷۰۰ متری زیر آب قرار دارد که در سال ۱۹۹۹ کشف شد و تولید گاز این میدان بعد از توسعه آن می تواند به ۳ تریلیون فوت مکعب برسد. میدان نوا از اولین میادین گازی کشف شده در فلسطین اشغالی است که عملیات استخراج از آن در سال ۲۰۱۲ آغاز شد.

-میدان تنین: این میدان در ۱۲۰ کیلومتری سواحل فلسطین اشغالی قرار دارد که در سال ۲۰۱۲ و در ۵۵۰۰ متری زیر زمین کشور شد و تخمین زده می شود که حجم گاز طبیعی موجود در آن به ۱٫۵ تریلیون فوت مکعب برسد.

-میدان مارین: این میدان اولین میدان گاز طبیعی کشف شده در نوار ساحلی فلسطین در دریای نوار غزه استکه توسط شرکت گاز انگلیس در سال ۱۹۹۹ کشف شد و دو عملیات حفاری روی آن انجام گرفت. این میدان شامل ۱ تریلیون فوت مکعب گاز است که از زمان کشف آن تاکنون فلسطینیان در نوار غزه به دلیل مانع تراشی های رژیم صهیونیستی نتوانسته اند از این میدان بهره برداری کنند.

-میدان زوهار: این میدان در سال های ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۱ در شمال غربی دریای مرده کشف شد و میزان ذخایر موجود در آن ۶ میلیارد فوت مکعب تخمین زده می شود و سوخت کارخانه های پتاس و فسفات را در شمال دریای مرده و منطقه صنعتی در شمال النقب را تامین می کند.

-میدان گونین: این میدان یک میدان گازی کم عمق در منطقه الحوله در شمال فلسطین اشغالی بوده و ذخایر آن حدود ۲ میلیارد فوت مکعب تخمین زده می شود.

نتیجه:

به طور کلی این ثروت عظیم گازی در میادین مختلف فلسطین اشغالی به همان اندازه که برای رژیم کوچک صهیونیستی سودآور بوده می تواند تبدیل به یک تهدید بزرگ برای آن گردد. به طوری که هرگونه هدف قرار گرفتن هر یک از این میادین در جنگ آینده نتایج فاجعه برای برای صهیونیست ها خواهد داشت.

علاوه بر خسارت هایی که انفجار میادین گازی به تاسیسات رژیم صهیونیستی وارد می کند، هدف قرار گرفتن این میادین، کارتولید انرژی، فعالیت کارخانه ها، صادرات گاز به خارج که میلیون ها دلار سود برای صهیونیست ها دارد را با مشکلات جدی مواجه خواهد کرد. به ویژه در شرایطی که رژیم صهیونیستی تلاش دارد در نتیجه پیامدهای ناشی از جنگ اوکراین، بر بحران انرژی اروپا، تبدیل به منبع جایگزین گاز روسیه شود.

۳-نیروگاه ها

رژیم صهیونیستی برای تولید انرژی متکی به مجموعه ای از نیروگاه هاست که برخی از آنها با زغال سنگ و برخی دیگر با گاز کار می کنند. در این جا به معرفی ۵ نیروگاه بزرگ رژیم صهیونیستی به دلیل اهمیت استراتژیک آن می پردازیم:

-نیروگاه «اوروت رابین»: این نیروگاه بعد از ترور «اسحاف رابین» نخست وزیر وقت رژیم صهیونیستی به این نام معروف شد و یک نیروگاه بخار زغال سنگ است که در شهر الخضیره در داخل فلسطین اشغالی و ساحل دریای مدیترانه قرار دارد. ساخت این نیروگاه در سال ۱۹۷۳ آغاز شد و از سال ۱۹۸۱ شروع به کاار کرد. ظرفیت تولید برق این نیروگاه ۲۵۹۰ مگابایت است و یکی از بزرگترین نیروگاه های رژیم صهیونیستی محسوب می گرددو این نیروگاه دارای ۴ دودکش به ارتفاع ۳۰۰ متر و از دور قابل مشاهده است.

-نیروگاه «روتنبورگ»: این نیروگاه در سواحل میدترانه در نزدیکی شهر عسقلان قرار دارد که شرکت برق اسرائیل آن را اداره می کند. این نیروگاه دومین نیروگاه بزرگ اسرائیل از نظر ظرفیت تولید انرژی محسوب می شود و از جدیدترین نیروگاه های بخار در میان ۵ نیروگاه دیگر بوده و ظرفیت تولید یک چهارم برق شرکت برق رژیم صهیونیستی را دارد.

این نیروگاه در منطقه ساحلی ساخته شده و با فناوری بخار کار و از آب دریا برای خنک کردن استفاده می کند. نیروگاه روتنبورگ توسط زغال سنگی که از کشتی های باربری در اسکله مخصوص نزدیک آن تخلیه می شود تغذیه می کند و شامل ۴ واحد تولید برق است.

-نیروگاه اشکول: این نیروگاه در سواحل مدیترانه در شمال شهر اسدود واقع و به نام «لوی اسکول» نخست وزیر وقت رژیم صهیونیستی نام گذاری و از سال ۲۰۱۳ وارد خدمت شده است. ظرفیت تولید این نیروگاه حدود ۱۶۰۰ مگاوات بوده و ۷٫۳ درصد از ظرفیت تولید شرکت برف را تشکیل می دهد. این نیروگاه همچنین شامل چند واحد تولید برق و بخار است.

-نیروگاه «ردینگ»: این نیروگاه در شما تل آویو در محله «رمات حشارون» واقع و نام آن از «مارکیز ردینگ» که از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۰ رئیس شرکت برق رژیم صهیونیستی بوده گرفته شده است.

قبل از تاسیس این نیروگاه، برق تل آویو از طریق نیروگاه «نهاریم» در دره اردن و نیروگاه حیفا با طرفیت حدود ۴۷ مگاوات تامین می شد و کار انتقال برق از طریق یک خط فشار قوی بین دو ایستگاه صورت می گرفت. اما بعد از گسترش و توسعه این شهر نیاز به وجود یک نیروگاه در مرکز تل آویو احساس شد؛ به ویژه با توجه به افزایش تقاضا برای برق و آب و همچنین هزینه بالای انتقال برق از نیروگاه های دور دست. بر همین اساس کار ساخت یک نیروگاه در تل آویو آغاز شد که همان نیروگاه ردینگ بود.

-نیروگاه حیفا: این نیروگاه متعلق به شرکت برق حیفا و اولین نیروگاه بخار (نیروگاه حرارتی) در فلسطین اشغالی است و با گاز کار می کند.

علاوه بر این ۵ نیروگاهی که معرفی شد چندین نیروگاه دیگر نیز در مناطق مختلف فلسطین اشغالی وجود دارند که البته کوچکتر هستند مانند «گزر، هاگیت، میشور روتم، رامات هواف، تزاویت و دالیا».

نتیجه:

در صورت مورد هدف قرار گرفتن هریک از نیروگاه ها در جنگ آینده، رژیم صهیونیستی دچار بحران بی سابقه ای می شود؛ بحرانی که جبهه داخلی و شهرک نشینان صهیونیست به آن عادت ندارد. حمله به این نیروگاه ها موجب قطعی جریان برق در فلسطین اشغالی می گردد فعالیت کارخانه ها، موسسات، مغازه ها، نهادهای ارتباطی، بانک ها و بسیاری از مراکز مهم دیگر تعطیل می شود. سایر منابعی که می توانند برق رژیم صهیونیستی را تامین کنند به هیچ وجه ظرفیت نیروگاه ها را ندارند و هیچ کمکی نمی توانند به حل این بحران اسرائیلی ها در زمان وقوع جنگ بکنند.

۴-شهرهای بزرگ صنعتی

رژیم صهیونیستی برای تامین بیشتر نیازهای خود-چه برای مصارف داخلی و -چه برای صادرات به خارج، به شهرهای صنعتی فلسطین اشغالی متکی است که از سال ۱۹۶۷ تلاش کرد تا بیشتر این شهرها را در اراضی کرانه باختری اشغالی و در داخل شهرک هایی که در این منطقه ساخته بود تاسیس کند. هدف از این کار، از یک سو پرهیز از آسیب های ناشی از انتشار گاز و بخار کارخانه ها و از سوی دیگر جذب اسرائیلی ها برای سکونت در این شهرک ها بود.

در اینجا به معرفی چندین شهر صنعتی در فلسطین اشغالی و به طور ویژه در مناطق شمالی می پردازیم که بیشترین عملیات های تولیدی در زمینه های مختلف را بر عهده دارند.

-منطقه صنعتی «شاحاک»: این منطقه در داخل استان جنین در کرانه باختری در شهرک «شاکید» واقع شده و مساحت آن حدود ۳۱۱ دونم است. این منطقه شامل ۹ کارخانه تولید چرم، آهن، مقوا، ساخت کیف و .. است.

-منطقه صنعتی «نیتسانی شالوم»: این منطقه با مساحتی در حدود ۱۶۹ دونم در غرب منطقه طولکرم واقع شده و بخش کوچکی از آن در داخل اراضی اشغالی ۱۹۴۸ قرار دارد. در این منطقه شماری کارخانه و صنایع وجود دارد که مهمترین آنها عبارتند از: کارخانه «گیشوری» تولید کننده سموم دفع آفات و کودهای کشاورزی و مواد رنگ، کارخانه «شاحف» تولیدکننده مواد عایق حرارتی و کارخانه «لینوی اسحوحیت» تولید کنند انواع شیشه.

-منطقه صنعتی «بارون اون کدومیم»: این منطقه در اراضی استان قلقلیه واقع شده و متعلق به شهرک کدومیم است که در جنوب غربی نابلس قرار دارد. بخش هایی از آن نیز در زمین هایی که از نظر اداری متعلق به نابلس است واقع شده و قسمت دیگر آن در قلقلیه است که مساحت آن حدود ۵۱۳ دونم می باشد.

-منطقه صنعتی «برکان»: این منطقه در اراضی استان سلفیت و شهرک برکان واقع شده و مساحت آن ۱۱۳۰ دونم است.

-منطقه صنعتی «معالی اورایم»: این منطقه در اراضی استان اریحا واقع شده و متعلق به شهرک معالی اورایم و مساحت آن حدود ۱۳۳ دونم است. ماسک های ضد گاز و سلاح های شیمیایی، محصولات صنعتی جنگی، کیسه های پلاستیکی، بسته بندی محصولات غذایی و لاستیک و مواد پزشکی و … دراین منطقه تولید می شود.

-منطقه صنعتی «مودیعین علیت»: این منطقه در اراضی استان رام الله و البیره واقع شده و متعلق به شهرک «نتانیاهو» و مساحت آن ۱۲۸ دونم است.

-منطقه صنعتی «ماوو حورون»: این منطقه در اراضی استان رام الله و البیره واقع شده و متعلق به شرک «ماوو حورون» و مساحت آن حدود ۳۲۰ دونم است.

-منطقه صنعتی «کریات اربع»: این منطقه در اراضی استان الخلیل واقع شده و متعلق به شهرک «کریات اربع» و مساحت آن حدود ۷۴ دونم است.

-منطقه صنعتی «گوش عتصیون»: این منطقه در استان الخلیل واقع شده و متعلق به شهرک «مجدال عوز» و مساحت آن حدود ۲۴۸ دونم است.

نتیجه:

شهرهای صنعتی اراضی اشغالی از مهمترین پروژه های اقتصادی اسرائیل محسوب می شود که هدف آن توسعه بخش صنعتی و رفع معضلات اجتماعی و اقتصادی و جذب سرمایه گذاران داخلی و خارجی است. در نتیجه، هرگونه مورد هف واقع شدن هر یک از این شهرها و ایجاد اختلال در کار آنها خسارت اقتصادی هنگفتی به صهیونیست ها وارد می کند و موجب تشدید معضل بیکاری و مشکلات اجتماعی می گردد. این مسئله همچنین تاثیر زیادی بر سرمایه گذاری در فلسطین اشغالی می گذارد و موجب فرار سرمایه گذاران داخلی و خارجی می شود.

نکته پایانی

با یک جمع بندی کلی می توان به این نتیجه رسید که اگر هریک از مراکز حیاتی و حساس رژیم صهیونیستی که به آن اشاره کردیم مورد هدف قرار بگیرد، صهیونیست ها که به دنبال برتری اقتصادی و پیشرفت نظامی و فناوری هستند خود را در برابر واقعیت ترسناکی خواهند دید که تاکنون تجربه نکرده اند؛ واقعیتی که تاثیرات فاجعه بار بر جنبه های مختلف زندگی آنها خواهد داشت و یک ضربه مهلک به پروژه صهیونیستی در منطقه وارد می کند.

این مسئله همچنین می تواند به تشدید روند مهاجرت معکوس صهیونیست ها از اراضی اشغالی به سمت مناطق امن تر و باثبات تر کمک کند. مهاجرت معکوس بزرگترین منبع نگرانی مقامات رژیم اشغالگر و حامیان صهیونیسم محسوب می شود. علاوه بر آن تصویر قدرتمندی که رژیم صهیونیستی تلاش داشت از خود به جهان به ویژه کشورهای عربی نشان داده و آنها را ترغیب به گسترش روند عادی سازی با این رژیم کند، کاملا متزلزل خواهد شد.

انتهای پیام/