به گزارش مشرق ، برای کسی که کم و بیش سرش در کار سینما باشد شناخت و درک این موضوع که هر کدام از جشنواره های خارجی فیلم، سیاستشان و به قول معروف خط و ربطشان چیست کار دشواری نیست.هر جشنواره یا فستیوال فیلمی برای خودش یک سیاستگذاری یا رویکردی دارد که بعضا یا خیلی مشخص آن را عنوان می کند، یا نه به خاطر اینکه هدفشان مشخص نشود، آن را در دالانی از پیچیدگی های سیاسی، اجتماعی و حقوق بشری به سر می چرخاند.یکی از مهمترین جشنواره های سینمایی جهان که جزء جشنواره های «مادر» نیز به شمار می رود جشنواره فیلم برلین معروف به «برلیناله» است که هر ساله تقریبا همزمان با جشنواره فیلم فجر در شهر برلین برگزار می شود.



برلیناله، امسال هفتادمین سال برگزاری خود را پشت سر می گذارد و از این حیث جزء جشنواره های با سابقه و با قدمت سینمای جهان است.سینمای ایران همواره از سال های دور مورد توجه این جشنواره بوده و جوایز ریز و درشتی هم از آن کسب کرده است.ایران از سال ۱۳۵۳ (۱۹۷۴ میلادی)، همواره در یکی از بخش های جشنواره فیلم برلین حضور داشته است. «ساموئل خاچکیان» و «هوشنگ شفتی» دو بار در سال های ۱۹۵۸ و ۱۹۶۳ با فیلم های «شب نشینی در جهنم» و «شقایق سوزان» در این جشنواره حضور داشته است.



اما رکورد بیشترین حضور در برلیناله برای «جعفر پناهی» است که با هشت فیلم که البته نمایش شماری از فیلم های او در چارچوب برنامه بزرگداشت بوده، بیش ترین حضورها را در برلین داشته است.

جدای از خرس نقره ای که چندین بار سینماگران ایرانی موفق به دریافت آن شده اند سینمای ایران دوبار با فیلم های «جدایی نادر از سیمین» (اصغرفرهادی) و «تاکسی» (جعفر پناهی) خرس طلایی این جشنواره را از آن خود کرده است.



اما دقیقا بعد از سال ۸۸ و اتفاقات و حوادث سیاسی آن سال در ایران ، رویکرد این جشنواره نیز به سینمای ایران کاملا سیاسی و به معنی واقعی کلمه ضد ایرانی شد. این یک واقعیت انکار ناپذیر است که جشنواره فیلم برلین طی سال های اخیر رویکردی ضدایرانی داشته و ابایی هم از ابراز آن نداشته است. حتی جایزه دادن به فیلم ضعیف و شلخته ای مثل «تاکسی» ناشی از همین رویکرد است یا همین لوس بازی خالی نگه داشتن صندلی جعفر پناهی.



فرآیند انتخاب فیلم ها چه گونه بود؟