ژن هایی که تعامل آنها عامل متاستاز سرطان پانکراس است
پژوهشگران آمریکایی در بررسی خود دریافتند که تعامل دو ژن جهش یافته می تواند متاستاز سرطان پانکراس را در پی داشته باشد.
به گزارش ایسنا و به نقل از لایف اسپن، پژوهشگران «مرکز سرطان ام. دی. اندرسون دانشگاه تگزاس»(MD Anderson Cancer Center) دریافته اند ژن های «KRAS» و «p۵۳» که اغلب در سرطان پانکراس جهش می یابند، به واسطه پروتئین «CREB۱» با یکدیگر تعامل می یابند و متاستاز و رشد تومور را به همراه دارند. متوقف کردن CREB۱ در مدل های پیش بالینی، این اثرات را معکوس کرد، متاستاز را کاهش داد و یک هدف درمانی مهم و جدید را برای سرطان کشنده پانکراس نشان داد.
«مایکل کیم»(Michael Kim)، از پژوهشگران این پروژه گفت: تا جایی که ما می دانیم، این نخستین پژوهشی است که نشان می دهد این دو محرک بزرگ ژنتیکی چگونه با یکدیگر همکاری می کنند تا به تقویت رشد تومور و متاستاز بپردازند. ما دریافتیم که سیگنال دهی KRAS جهش یافته، فعالیت p۵۳ جهش یافته را تقویت می کند. این کشف نه تنها یک هدف درمانی جدید را ارائه می دهد، بلکه به رونمایی از یک شبکه گسترده رونویسی می پردازد که در زیرمجموعه این پروتئین های جهش یافته فعال می شوند.
جهش یافتن ژن های KRAS و TP۵۳ که غالبا در همه سرطان های انسانی جهش می یابند، تقریبا در ۷۰ درصد بیماران مبتلا به سرطان پانکراس رخ می دهد. ژن KRAS که در ۹۵ درصد سرطان های پانکراس یافت می شود، به ایجاد یک پروتئین فعال می انجامد که بسیاری از مسیرهای سیگنال دهی را راه اندازی می کند. P۵۳ جهش یافته، به از بین رفتن عملکرد سرکوبگر تومور منجر می شود و پروتئین جهش یافته را قادر می سازد تا سوخت لازم برای فرآیندهای سرطان زا مانند متاستاز را تامین کند.
کیم ادامه داد: در حال حاضر، هیچ روش درمانی نمی تواند شکل های جهش یافته KRAS یا p۵۳ را متوقف کند؛ به همین دلیل نیاز فوری به شناسایی اهداف درمانی جایگزین احساس می شود که درمان موثرتری برای سرطان پانکراس ارائه می دهند.
پژوهشگران برای آگاهی از نحوه تعامل KRAS و p۵۳ جهش یافته، با «ژیژی لوزانو»(Gigi Lozano)، رئیس بخش ژنتیک دانشگاه تگزاس همکاری کردند تا یک نمونه جدید از موش مبتلا به سرطان پانکراس ارائه دهند که KRAS و p۵۳ جهش یافته را به طور ویژه در سلول های تومور بیان می کند و ریزمحیط تومور را بدون تغییر به جا می گذارد.
پژوهشگران با بررسی های بیشتر دریافتند که KRAS جهش یافته، CREB۱ را فعال می کند. CREB۱، یک عامل رونویسی است که به صورت مستقیم با p۵۳ جهش یافته در تعامل قرار می گیرد تا بیان نابجای صدها ژن را تقویت کند. این فعال سازی، به افزایش بیان FOXA۱ منجر می شود که رخدادهای جدیدی را در پی دارد. این رخدادها به افزایش فعالیت مسیر «Wnt/β-catenin» منجر می شود که متاستاز سرطان را تقویت می کند.
یافته های این پژوهش نشان می دهند که شاید هدف قرار دادن CREB۱ ممکن است یک راهبرد مناسب برای پیشگیری از اثرات متاستاتیک جهش KRAS و p۵۳ باشد.
کیم گفت: با توجه به فراوانی جهش KRAS و TP۵۳ در سرطان های انسانی، پیامدهای یافته های ما می تواند فراتر از سرطان پانکراس را در بر بگیرد.
این پژوهش، در مجله «Cancer Discovery» به چاپ رسید.
انتهای پیام
به گزارش ایسنا و به نقل از لایف اسپن، پژوهشگران «مرکز سرطان ام. دی. اندرسون دانشگاه تگزاس»(MD Anderson Cancer Center) دریافته اند ژن های «KRAS» و «p۵۳» که اغلب در سرطان پانکراس جهش می یابند، به واسطه پروتئین «CREB۱» با یکدیگر تعامل می یابند و متاستاز و رشد تومور را به همراه دارند. متوقف کردن CREB۱ در مدل های پیش بالینی، این اثرات را معکوس کرد، متاستاز را کاهش داد و یک هدف درمانی مهم و جدید را برای سرطان کشنده پانکراس نشان داد.
«مایکل کیم»(Michael Kim)، از پژوهشگران این پروژه گفت: تا جایی که ما می دانیم، این نخستین پژوهشی است که نشان می دهد این دو محرک بزرگ ژنتیکی چگونه با یکدیگر همکاری می کنند تا به تقویت رشد تومور و متاستاز بپردازند. ما دریافتیم که سیگنال دهی KRAS جهش یافته، فعالیت p۵۳ جهش یافته را تقویت می کند. این کشف نه تنها یک هدف درمانی جدید را ارائه می دهد، بلکه به رونمایی از یک شبکه گسترده رونویسی می پردازد که در زیرمجموعه این پروتئین های جهش یافته فعال می شوند.
جهش یافتن ژن های KRAS و TP۵۳ که غالبا در همه سرطان های انسانی جهش می یابند، تقریبا در ۷۰ درصد بیماران مبتلا به سرطان پانکراس رخ می دهد. ژن KRAS که در ۹۵ درصد سرطان های پانکراس یافت می شود، به ایجاد یک پروتئین فعال می انجامد که بسیاری از مسیرهای سیگنال دهی را راه اندازی می کند. P۵۳ جهش یافته، به از بین رفتن عملکرد سرکوبگر تومور منجر می شود و پروتئین جهش یافته را قادر می سازد تا سوخت لازم برای فرآیندهای سرطان زا مانند متاستاز را تامین کند.
کیم ادامه داد: در حال حاضر، هیچ روش درمانی نمی تواند شکل های جهش یافته KRAS یا p۵۳ را متوقف کند؛ به همین دلیل نیاز فوری به شناسایی اهداف درمانی جایگزین احساس می شود که درمان موثرتری برای سرطان پانکراس ارائه می دهند.
پژوهشگران برای آگاهی از نحوه تعامل KRAS و p۵۳ جهش یافته، با «ژیژی لوزانو»(Gigi Lozano)، رئیس بخش ژنتیک دانشگاه تگزاس همکاری کردند تا یک نمونه جدید از موش مبتلا به سرطان پانکراس ارائه دهند که KRAS و p۵۳ جهش یافته را به طور ویژه در سلول های تومور بیان می کند و ریزمحیط تومور را بدون تغییر به جا می گذارد.
پژوهشگران با بررسی های بیشتر دریافتند که KRAS جهش یافته، CREB۱ را فعال می کند. CREB۱، یک عامل رونویسی است که به صورت مستقیم با p۵۳ جهش یافته در تعامل قرار می گیرد تا بیان نابجای صدها ژن را تقویت کند. این فعال سازی، به افزایش بیان FOXA۱ منجر می شود که رخدادهای جدیدی را در پی دارد. این رخدادها به افزایش فعالیت مسیر «Wnt/β-catenin» منجر می شود که متاستاز سرطان را تقویت می کند.
یافته های این پژوهش نشان می دهند که شاید هدف قرار دادن CREB۱ ممکن است یک راهبرد مناسب برای پیشگیری از اثرات متاستاتیک جهش KRAS و p۵۳ باشد.
کیم گفت: با توجه به فراوانی جهش KRAS و TP۵۳ در سرطان های انسانی، پیامدهای یافته های ما می تواند فراتر از سرطان پانکراس را در بر بگیرد.
این پژوهش، در مجله «Cancer Discovery» به چاپ رسید.
انتهای پیام
AI Chatbot
💬 Hi! Want to know more about “ژن هایی که تعامل آنها عامل متاستاز سرطان پانکراس است”? I’m here to guide you.