به گزارش مشرق، حیدر زارع فعال رسانه در تلگرام نوشت:

خبر کوتاه بود: یوتیوب کانال Explosive Media را به دلیل «نقض سیاست های اسپم و رفتار فریبنده» حذف کرد. اما این اقدام ساده پلتفرمی، پرده از حقیقتی راهبردی برداشت: یک تیم کوچک تولید محتوا در ایران، با زبان نسل Z و زیبایی شناسی لگو، توانسته بود چنان در روایت رسمی آمریکا اختلال ایجاد کند که بزرگترین سکوی اشتراک ویدیوی جهان، به جای مناظره، سانسور را برگزیند.

۱- چالش از نوع «نرم، اما مرگبار»

نکته اصلی، محتوای حذف شده نیست، بلکه «مخاطب» این محتواست. انیمیشن های Explosive Media کاری را کردند که موشک های بالستیک از آن عاجزند: ورود به سپهر روانی مخاطب غربی و تضعیف هیبت رهبرانش. وقتی ترامپ و نتانیاهو در قالب عروسک های لگویی مضطرب، دستپاچه و در حال توطئه های کودکانه به تصویر کشیده می‌شوند، فرآیند «تقدس زدایی» از قدرت غرب کامل می‌شود. غرب همیشه دشمن خود را «تهدیدی سهمگین و غیرعقلانی» روایت کرده؛ حالا همین دشمن با انگشتان هوش مصنوعی، آنها را به شخصیت های یک کمدی سیاه بدل کرده است.

۲- تناقض لیبرالیسم دیجیتال

یوتیوب استدلال فنی آورد، اما زمانبندی حذف و واکنش خشمگین وزارت خارجه ایران، نشان داد که مسئله فراتر از تخطی از قوانین اسپم است. اینجا تناقض ذاتی «آزادی بیان» لیبرال آشکار می‌شود: پلتفرم ها تا زمانی میزبان بیطرف اند که روایت مسلط را تهدید نکنند. وقتی یک گروه ایرانی از خود ابزارهای غربی (هوش مصنوعی، تکنیک های سینمایی، زبان لگو) برای خلق یک «روایت معکوس» استفاده می‌کند، ساختار دفاعی سیستم وارد عمل می‌شود. حذف کانال، اعترافی عملیاتی بود که جنگ روایت ها را غرب نه در میدان گفت وگو، که با کلیدواژه های فنی «اسپم» و «تقلب» مدیریت می‌کند.

۳- ظهور بازیگری از شرق با شناسنامه نسل Z

نسل Z ایرانی در این پروژه نشان داد که نه مصرف کننده منفعل محصولات غربی است، و نه آرمانگرای ایدئولوژیک دهه های قبل. او یک «رمیکسگر» (Remixer) ماهر است: زبان، تکنولوژی و ژانر غربی را برمیدارد، اما محتوایی با سوگیری شرقی _ آسیایی و اسلامی _ ایرانی در آن می دمد. این الگو برای نظم رسانه ای غرب نگران کننده تر از یک شبکه خبری رسمی است، زیرا غیرقابل پیش بینی، چابک، ذاتا ویروسی و مهمتر از همه، «معتبر» به نظر می‌رسد.

آینده از آن لگوهاست، نه هیولای هفت سر رسانه ای غرب

حذف کانال، پایان کار نیست، نشانه موفقیت است. وقتی قدرت سخت با موشک پاسخ می گیرد و قدرت نرم با سانسور، به این معناست که جبهه جدیدی در تقابل تمدنی گشوده شده: جبهه «پیکسل در برابر موشک». در این نبرد، غرب نه از بمب اتم که از خلاقیت آتش به اختیار، شوخی های برانداز و ژست معصومانه لگوهای سخنگو هراس دارد.

*بازنشر مطالب شبکه های اجتماعی به منزله تأیید محتوای آن نیست و صرفا جهت آگاهی مخاطبان از فضای این شبکه ها منتشر می شود.