به گزارش خبرنگار حوزه قرآن و عترت گروه فرهنگی باشگاه خبرنگاران جوان، سوره انسان یا هل اتی یا دهر هفتاد و ششمین سوره قرآن است و در جزء بیست و نهم آن قرار دارد.

سوره انسان درباره خلقت انسان و هدایت او سخن می گوید و به اوصاف ابرار (نیکوکاران)، نعمت هایی که خداوند به آنان می دهد و دلیل این نعمت ها می پردازد و در آخر از اهمیت قرآن و مشیت پروردگار می گوید.

بنا بر نظر مفسران شیعه و برخی از اهل سنت، آیه هشتم این سوره که به آیه اطعام معروف است، در توصیف حضرت علی (ع) و فاطمه زهرا (س) و حسنین (ع) و خادم آنان فضه نازل شده است. این بزرگواران سه روز پی در پی روزه گرفتند و با اینکه خود گرسنه بودند، افطاری شان را به مسکین و یتیم و اسیر بخشیدند.

بر اساس روایات، پاداش قرائت سوره انسان بهشت و حوریان بهشتی و همنشینی با پیامبر (ص) در آخرت بیان شده است. همچنین آمده است؛ امام رضا (ع) در نماز صبح دوشنبه و پنجشنبه در رکعت اول سوره حمد و سوره انسان و در رکعت دوم بعد از حمد، سوره غاشیه را قرائت می کرد و می فرمود: هر کس چنین کند خداوند در این دو روز او را از شرور در امان می دارد.

خواندن این سوره برای تقویت اعصاب و دورشدن از اضطراب مفید است. اگر کسی بر قرائت سوره انسان مداومت ورزد، حتی اگر روحش ضعیف باشد، دارای قدرت روحی می شود.

فایل صوتی تلاوت سوره انسان با صدای عبدالباسط محمد عبدالصمد

متن سوره انسان همراه با ترجمه

بسم الله الرحمن الرحیم

به نام خدای بخشاینده مهربان

هل أتیٰ علی الإنسان حین من الدهر لم یکن شیئا مذکورا ﴿۱﴾

آیا زمانی طولانی بر انسان گذشت که چیز قابل ذکری نبود؟! (۱)

إنا خلقنا الإنسان من نطفة أمشاج نبتلیه فجعلناه سمیعا بصیرا﴿۲﴾

ما انسان را از نطفه مختلطی آفریدیم و او را می آزماییم؛ بدین جهت او را شنوا و بینا قرار دادیم! (۲)

إنا هدیناه السبیل إما شاکراوإما کفورا﴿۳﴾

ما راه را به او نشان دادیم خواه شاکر باشدو پذیرا گردد یا ناسپاس! (۳)

إنا أعتدنا للکافرین سلاسل و أغلالا و سعیرا﴿۴﴾

ما برای کافران زنجیر ها و غل ها و شعله های سوزان آتش آماده کرده ایم! (۴)

إن الأبرار یشربون من کأس کان مزاجها کافورا ﴿۵﴾

به یقین ابرار و نیکان از جامی می نوشند که با عطر خوشی آمیخته است (۵)

عینا یشرب بها عباد الله یفجرونها تفجیرا﴿۶﴾

چشمه ای که بندگان خدا از آن می نوشند و به دلخواه خویش جاریش می کنند (۶)

یوفون بالنذر و یخافون یوما کان شره مستطیرا﴿۷﴾

همان بندگانی که به نذر خود وفا می کردند و از روزی که گزند آن فراگیرنده است می ترسیدند (۷)

و یطعمون الطعام علیٰ حبه مسکینا و یتیما و أسیرا﴿۸﴾

و به پاس دوستی خدا بینوا و یتیم و اسیر را خوراک می دادند (۸)

إنما نطعمکم لوجه الله لانرید منکم جزاء و لا شکورا﴿۹﴾

ما برای خشنودی خداست که به شما می خورانیم و پاداش و سپاسی از شما نمی خواهیم (۹)

إنا نخاف من ربنا یوما عبوسا قمطریرا ﴿۱۰﴾

ما از پروردگارمان از روز عبوسی سخت هراسناکیم (۱۰)

فوقاهم الله شر ذٰلک الیوم و لقاهم نضرة و سرورا﴿۱۱﴾

پس خدا هم آنان را از آسیب آن روز نگاه داشت و شادابی و شادمانی به آنان ارزانی داشت (۱۱)

و جزاهم بما صبروا جنة و حریرا﴿۱۲﴾

و به پاس آنکه صبر کردند، بهشت و پرنیان پاداششان داد (۱۲)

متکئین فیها علی الأرائک ۖ لایرون فیها شمسا و لا زمهریرا﴿۱۳﴾

در آن بهشت بر تخت های خویش تکیه زنند در آنجا نه آفتابی بینند و نه سرمایی (۱۳)

و دانیة علیهم ظلالها و ذللت قطوفها تذلیلا ﴿۱۴﴾

و سایه های درختان به آنان نزدیک است و میوه هایش برای چیدن رام (۱۴)

و یطاف علیهم بآنیة من فضة و أکواب کانت قواریرا﴿۱۵﴾

و ظروف سیمین و جام های بلورین پیرامون آنان گردانده می شود (۱۵)

قواریر من فضة قدروها تقدیرا﴿۱۶﴾

جام هایی از سیم که درست به اندازه و با کمال ظرافت آن ها را از کار در آورده اند (۱۶)

و یسقون فیها کأسا کان مزاجها زنجبیلا ﴿۱۷﴾

و در آنجا از جامی که آمیزه زنجبیل دارد به آنان می نوشانند (۱۷)

عینا فیها تسمیٰ سلسبیلا ﴿۱۸﴾

از چشمه ای در آنجا که «سلسبیل» نامیده می شود (۱۸)

و یطوف علیهم ولدان مخلدون إذا رأیتهم حسبتهم لؤلؤا منثورا ﴿۱۹﴾

و إذا رأیت ثم رأیت نعیما و ملکا کبیرا﴿۲۰﴾

و چون بدانجا نگری سرزمینی از نعمت و کشوری پهناور می بینی (۲۰)

عالیهم ثیاب سندس خضر و إستبر ق ۖ و حلوا أساور من فضة و سقاهم ربهم شرابا طهورا﴿۲۱﴾

بهشتیان را جامه های ابریشمی سبز و دیبای ستبر در بر است و پیرایه آنان دستبند های سیمین است و پروردگارشان باده ای پاک به آنان می نوشاند (۲۱)

إن هٰذا کان لکم جزاء و کان سعیکم مشکور ا ﴿۲۲﴾

این پاداش برای شماست و کوشش شما مقبول افتاده است (۲۲)

إنا نحن نزلنا علیک القرآن تنزیلا ﴿۲۳﴾

در حقیقت ما قرآن را بر تو به تدریج فرو فرستادیم (۲۳)

فاصبر لحکم ربک و لا تطع منهم آثما أو کفورا ﴿۲۴﴾

پس در برابر فرمان پروردگارت شکیبایی کن و از آنان گناهکار یا ناسپاسگزار را فرمان مبر (۲۴)

و اذکر اسم ربک بکرة و أصیلا ﴿۲۵﴾

و نام پروردگارت را بامدادان و شامگاهان یاد کن (۲۵)

و من اللیل فاسجد له و سبحه لیلا طویلا ﴿۲۶﴾

و بخشی از شب را در برابر او سجده کن و شب های دراز او را به پاکی بستای (۲۶)

إن هٰؤلاء یحبون العاجلة و یذر ون وراءهم یوما ثقیلا ﴿۲۷﴾

اینان دنیای زودگذر را دوست دارند و روزی گرانبار را به غفلت پشت سر می افکنند (۲۷)

نحن خلقناهم و شددنا أسرهم ۖ و إذا شئنا بدلنا أمثالهم تبدیلا ﴿۲۸﴾

ماییم که آنان را آفریده و پیوند مفاصل آن ها را استوار کرده ایم و چون بخواهیم آنان را به نظایرشان تبدیل می کنیم (۲۸)

إن هٰذه تذکرة ۖ فمن شاء اتخذ إلیٰ ر به سبیلا ﴿۲۹﴾

این آیات پندنامه ای است تا هر که خواهد راهی به سوی پروردگار خود پیش گیرد (۲۹)

و ما تشاءون إلا أن یشاء الله ۚ إن الله کان علیما حکیما ﴿۳۰﴾

و تا خدا نخواهد شما نخواهید خواست؛ قطعا خدا دانای حکیم است (۳۰)

یدخل من یشاء فی رحمته ۚ و الظالمین أعد لهم عذابا ألیما ﴿۳۱﴾

هر که را خواهد به رحمت خویش در می آورد و برای ظالمان عذابی پردرد آماده کرده است (۳۱)

انتهای پیام/