به گزارش خبرگزاری مهر، سید جواد موسوی با اشاره به اهمیت ثبت جهانی روستای ریاب اظهار کرد: ثبت جهانی ریاب می تواند نگاه جهانیان را به ظرفیت های فرهنگی و تاریخی شرق ایران جلب کند، این اتفاق علاوه بر افزایش حضور گردشگران، باعث جذب سرمایه گذاری در حوزه گردشگری و صنایع دستی نیز خواهد شد.

مدیرکل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی خراسان رضوی افزود: روستای تاریخی ریاب گناباد، نگینی درخشان در حاشیه کویر خراسان رضوی، امروز بیش از هر زمان دیگری مورد توجه فعالان حوزه میراث فرهنگی و گردشگری قرار گرفته است.

وی خاطرنشان کرد: ریاب روستایی است که با معماری اصیل ایرانی، قنات های کهن، باغ های سرسبز و هویت تاریخی کم نظیر خود، در مسیر ثبت جهانی قرار گرفته و می تواند به یکی از مهم ترین مقاصد گردشگری فرهنگی ایران تبدیل شود.

موسوی با اشاره به اهمیت ویژه روستای ریاب اظهار کرد: ریاب تنها یک روستا نیست، بلکه مجموعه ای زنده از تاریخ، فرهنگ، هنر و معماری ایرانی است که قرن ها اصالت خود را حفظ کرده و امروز به عنوان یکی از ارزشمندترین ظرفیت های میراثی شرق کشور شناخته می شود.

مدیرکل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی خراسان رضوی ادامه داد: این روستای تاریخی با داشتن بافت سنتی منحصربه فرد خانه های خشتی آب انبارها، باغ های کهن، مسیرهای سنتی و نزدیکی به قنات جهانی قصبه گناباد، از جایگاه ویژه ای در حوزه گردشگری فرهنگی برخوردار است و به همین دلیل روند ثبت جهانی آن با جدیت در حال پیگیری است.

وی با بیان این که روستای ریاب ظرفیت تبدیل شدن به یک برند بین المللی گردشگری را دارد، تصریح کرد: ثبت جهانی این روستا می تواند نه تنها موجب حفاظت بیشتر از میراث تاریخی منطقه شود، بلکه زمینه ساز رونق اقتصادی، اشتغال زایی و توسعه گردشگری پایدار در گناباد و خراسان رضوی خواهد شد.

موسوی درباره ویژگی های روستای هدف گردشگری ریاب نیز گفت: روستای ریاب که در نزدیکی شهر گناباد قرار دارد، یکی از نمونه های کم نظیر معماری کویری ایران به شمار می رود. ترکیب دیوارهای خشتی، کوچه های باریک، بادگیرها و باغ های سرسبز در کنار سکوت آرام کویر، تصویری چشم نواز و متفاوت را برای گردشگران داخلی و خارجی خلق کرده است.

مدیرکل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی خراسان رضوی اظهار کرد: بسیاری از کارشناسان میراث فرهنگی معتقدند این روستا نمونه ای اصیل از سبک زندگی سنتی در مناطق کویری ایران است، جایی که مردم طی قرن ها با کمترین امکانات طبیعی، زیستگاهی پایدار و هماهنگ با محیط ایجاد کرده اند.