مشرق | فرهنگی و هنری | پنجشنبه، ۲۰ فروردین ۱۴۰۵ - ۱۹:۵۶

برخی از شاعران برای چهلمین شبی که مقام معظم رهبری به شهادت رسیدند، سرودند و این روزها را در تاریخ ثبت کردند.

به گزارش مشرق، جمعی از شاعران ایران، در سوگ چهلمین روز شهادت مقام معظم رهبری، احساسات خود را در قالب کلمات بیان و این روحیه را در تاریخ ثبت کردند.
در ادامه به چند شعر که برای این روز سروده شده است، می پردازیم:
افشین علا
ز داغ تو برخاست هرسو فغان ها/ رسید آه عشاق تا کهکشان ها
چهل شب گذشت و ندیدیم رویت/ در اندوه و تشویش و هول و تکان ها
من اینجا یتیم و تو نزد نیاکان/ من اینجا اسیر و تو در بیکران ها
پناهم تو بودی نخواهد رسیدن/ به تار عبای تو این سایبان ها
بمیرم برایت که با دست زخمی/ رخی داشتی سرخ چون ارغوان ها
در اوج سیادت فقیری گزیدی/ به رغم فلان تیره و خاندان ها
بمیرم برایت که نشناختندت/ به غیر از شهیدان و عرش آشیان ها
نه تنها تو را کشت خصم حرامی/ خودی نیز کشتت به تیغ و سنان ها
نه تنها سگ زرد یا گرگ صهیون/ تو را پیش از این کشت زخم زبان ها
شریکند در قتلت ای جان عاشق/ فلان ها فلان ها فلان ها فلان ها
همانان که از ظلمشان خشم مردم/ به ناگه بدل شد به آتشفشان ها
همانان که تزویر و بی عرضه گی شان/ زد آتش دمادم به روح و روان ها
شریکان قدرت حریصان ثروت/ سهیمان هلدینگ ها و دکان ها
تو را کشت جولان بی عرضه گی ها/ تو را کشت کم کاری ناتوان ها
چه کس داد جرأت به دشمن که ریزد/ شرر بر کنام هژبر زمان ها؟
که داد این جسارت به قاتل که آید/ پی کشتن اسوۀ قهرمان ها؟
پی کشتن رادمردی مجاهد/ که تاریخ گوید از او داستان ها
یلی شرزه و روبه رویش رجزخوان/ بسی پنبه در کسوت پهلوان ها
لبانش دعاگوی ملت، ولیکن/ به دشنام او باز هر سو دهان ها
به جای مقامات خاطی به سویش/ کشیدند بس تیر کین از کمان ها
چپاولگران، خود مصون از قضاوت/ ولی رهبر، آماج حدس و گمان ها
چه رندان به نام جناح سیاسی/ پی ساز و برگ از دل سازمان ها
زغن ها و زاغان که کردند با هم/ بهار وطن را شبیه خزان ها
همانان که جای رجز پیش دشمن/ ز تسلیم گفتند چون نوحه خوان ها
پی نفی آموزه های بلیغت/ نوشتند فهرست سود و زیان ها
نیندوختند از تو زاد معانی/ نیاموختند از تو طرز بیان ها
بمیرم که مرگ تو شد آرزوشان/ گروهی دل آزرده زین حکمران ها
جفا از چپ و راست دیدی ولیکن/ روادار بودی به اینها و آن ها
چه شیادها در پی کاخ سازی/ چو شدادها نزد بی خانمان ها
پسرها و دامادها و رفیقان/ که با رانت خوردند خون جوان ها
چه بسیار کوتوله رفتند بالا/ به هر دولت از پلۀ نردبان ها
کسانی که دادند دریای ثروت/ به افراد کوچکتر از استکان ها
رئیسان اخمو، مدیران فاسد/ که از خلق بر لب رساندند جان ها
در این خون شریکند زاهدنمایان/ که شد برملا فسقشان در نهان ها
چه نوکیسه گانی که با پول مردم/ رسیدند از خاک تا آسمان ها
به چشمت خلیدند بس هرزه خاران/ گلویت فشردند بس استخوان ها
بسا نورچشمی که گمنام و نادان/ رسیدند یک یک به نام و نشان ها
شریکند در خونت ای پیر عاشق/ رفیقان مردود در امتحان ها
شریکند در خونت آن هم رکابان/ که دادند در دست دشمن، عنان ها
من از قاتلانت ننالم که گشتی/ شهید قلم ها شهید زبان ها
محمدحسین مهدویان
غم او معنی غم را عوض کرد/ شعار اهل عالم را عوض کرد
غمی که پر شد از شوری حماسی/ نگاه ما به ماتم را عوض کرد
حساب اهل دنیا را به هم ریخت/ چنانکه زلزله، بم را عوض کرد
چهل روز است داغی در دل ماست/ که جای زخم و مرهم را عوض کرد
ببین از چشممان سیلی ست جاری/ که نام اشک نم نم را عوض کرد
مگر که می شود با سایۀ جنگ/ مسیر نسل رستم را عوض کرد؟
مگر که می شود با یک تلنگر/ شکوه کوه محکم را عوض کرد؟
کمیم اما خداوندی که با ماست/ خودش معنای این کم را عوض کرد
پس از او پرچمش دست من و توست/ علمداران پرچم را عوض کرد
قاسم صرافان
چهل شب، چهل شب، چهل شب شهامت/ چهل شب، به چله، فقط تیر غیرت
چهل شب اذا جاء …
انا فتحنا …/ چهل شب توکل، توسل، تولا
چهل شب، دلیرانه در قلب میدان/ یکی پشت لانچر، یکی در خیابان
چهل شب وطن، گشت یک جان و یک تن/ زن و مرد، گردآفرید و تهمتن
چهل شب وطن، عشق، ایمان، خدا شد/ وطن دشت غیرت، وطن کربلا شد
چهل شب عزای تو، شد انتقامت/ وطن گشت مبعوث، مبعوث نامت
چهل شب گذشت و تو بودی و دیدی/ چه مردانی از مردمت، آفریدی
به پای دلیران، سر دیو خم شد/ به پابوس ایران، تل آویو خم شد
جهان دید آزادگان جهانیم/ غیوریم، کوهیم، فخر زمانیم
کنون با شهیدان به میدان نظر کن/ به پرچم، به مردم، به ایران نظر کن
به قله، ببین مردمانی که گفتی/ همان شد، همان شد، همانی که گفتی
ناصر دوستی
رقتی و قرعه بر این شور مجسم افتاد/ بر لب من گذر روضه و هم دم افتاد
باز چون ابر بهاری شدم و باریدم/ باز از چشم ترم اشک دمادم افتاد
جگرم سوخت و بر زخم عمیق جگرم/ اشک جاری شده در قالب مرهم افتاد
زبر لب نام تو را زمزمه کردم هرشب/ که به چشمم گذر چشمه زمزم افتاد
آه از داغ عظیمت کمر کوه شکست!/ روی ابروی ابرمرد وطن خم افتاد
و چهل روز عزای تو چهل سال گذشت!/ از غم تو ز نفس کوه وطن هم افتاد
مرد میدان، دم معراج تو معنا شد و بعد/ تن خاکی تو در خط مقدم افتاد
هیچ عهدی سر از آن مشت گره کرده نبود/ دم زد از «لاتهنوا» عهد تو محکم افتاد
باز تقویم دلم رخت عزا بر تن کرد/ که دلم در رمضان یاد محرم افتاد
تنم از داغ تو لرزید و ترک خورد دلم/ داغ جانسوزتر از آنچه که در بم افتاد
داغ تو با دلم ای یار سفر کرده چه کرد!/ قرعه قسمت من بعد تو بر غم افتاد
«و اذا زلزلت الارض» حرم هم لرزید / لرزه بر جان حسینیه اعظم افتاد
بستی احرام در این خانه دلت محرم شد/ در حریم حرمش نام تو محرم افتاد
سوگ عظمای تو را خواند حماسه نه عزا!/ گذر هرکه بر این حلقه ماتم افتاد
برگ در برگ «چهل برگ» غزل بارانیست/ روی هر برگه این تذکره شبنم افتاد
«چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی»/ فرصت از تو سرودن که به دستم افتاد
«چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی»/ که به دست پسرت بعد تو پرچم افتاد
«محتشم» را چه سراسیمه به بیتت آورد/ باز این شور عظیمی که در عالم افتاد
منتقم می رسد از راه که خونخواهی ها/ همه بر عهده آن حضرت قائم(عج) افتاد
سجاد سامانی
نامش بلند باد که مانند دلبرش/ لب تشنه بود و غرقه به خون گشت پیکرش
یادآور دمی ست که فرق علی شکافت/ گویا حسین بر سر نی می رود سرش
فرعونیان ز مشت گره کرده اش ملول/ لرزید کاخ ظلم ز الله اکبرش
نیکان روزگار و دلیران کارزار/ پیوسته اند از همه دنیا به لشکرش
سروی که سروها همه تعظیم می کنند/ چون چشم می برند به قد صنوبرش
یاری کز او نمونه ی دیگر ندیده ایم/ واحسرتا اگر که نبینیم دیگرش
خونش بزرگ بود و بزرگی به جا گذاشت تاریخ/ می نویسد از این خون به دفترش
باید فرزدقی بنویسد قصیده ای/ من کیستم که شعر بگویم به محضرش؟
کو محتشم که مرثیه ای تازه سر کند؟/ دعبل بیا و شعر بخوان در برابرش
آن پیر می فروش که مست حسین بود/ ای کاش ساغری زده بودم به ساغرش
روزی در این مقام چو روز حسین نیست شامی/ شبیه شام غریبان خواهرش
ما وارثان خون گلویی بریده ایم/ جان ها فدای عطر ضریح معطرش
وین ملتی که خامنه ای بود امید او/ اینک دوباره خامنه ای باد رهبرش