به گزارش مشرق، یکی از مناجات های پرمضمون و در عین حال سوزناک در منابع روایی ما، مربوط به مناجات امام کاظم علیه السلام در زندان بغداد است. یحیی بن فضل نوفلی می گوید در بغداد بر امام کاظم (ع) وارد شدم. ایشان از نماز عصر فارغ شده و دستانش را بسوی آسمان بالا برده بود و مناجاتی را خواند. بخش هایی از این مناجات به قرار ذیل است:

یا سیدی صل علی محمد و آله و ارزقنی الخوف منک و الخشیة لک أیام حیاتی؛ ای سید و مولایم، بر محمد و آل او درود بفرست و خوف از خود و خشیت برای درگاهت در ایام زندگانی ام را روزی ام کن

سیدی ارحم عبدک الأسیر بین یدیک؛ آقایم، به بنده اسیرت که در پیشگاه تو است، رحم کن

سیدی ارحم عبدک المرتهن بعمله؛ ای آقایم، به بنده ات که در گروی عملش است، رحم کن

یا سیدی أنقذ عبدک الغریق فی بحر الخطایا؛ ای آقایم، بنده ات را که در دریای گناهان غرق شده، نجات بده

یا سیدی ارحم عبدک المقر بذنبه و جرأته علیک؛ ای آقایم، به بنده ات که به گناهش اقرار داشته و بر تو جرأت کرده ترحم کن

یا سیدی الویل قد حل بی إن لم ترحمنی؛ ای آقایم، وای بر من اگر مرا مشمول رحمتت قرار ندهی

یا سیدی هذا مقام المستجیر بعفوک من عقوبتک؛ ای آقایم، این جایگاه کسی است که از عقوبتت به عفوت پناه برده

هذا مقام المسکین المستکین؛ این جایگاه فقیر و بیچاره است

هذا مقام الفقیر البائس الحقیر المحتاج إلی ملک کریم رحیم؛ این جایگاه فقیر و تهیدست حقیری است که به پادشاه با کرامت نیازمند است (جمال الأسبوع بکمال العمل المشروع (ابن طاووس)، ص ۲۸۸)