به گزارش خبرنگار مهر، متن زیر یادداشتی است از مصطفی دلشاد تهرانی، نهج البلاغه پژوه که در ادامه می خوانید؛

خدای متعال نظام عالم را چنین قرار نداده است که بدون ابتلاء و امتحان و بیرون از میل و خواست خود انسان کمالی برای آدمی فراهم شود؛ و از این رو پیامبران را به گونه ای ارسال نفرموده است تا مردمان ناچار از پیروی ایشان شوند و از بیم جان و یا امید نان به آنان ایمان آورند. ناموس الهی بر ابتلاء و امتحانی فراگیر قرار دارد و همه چیز در دایره آن است، به گونه ای که آدمیان با اراده خود به سوی کمال مطلق گام بردارند و در ابتلاء و امتحان خالص شوند و به آنچه لایق آنند دست یابند.

همه چیز بستری است برای کمال یابی آدمی و زمینه ای برای شکوفایی استعدادها در جهت کمال مطلق؛ اگر مردمان از این ابتلاها و امتحان ها به نیکویی بهره ببرند. احکام الهی همه در این جهت است. امیرمومنان علی (ع) درباره خانه کعبه و حج گزاردن و ابتلاء و امتحان مردمان بدان، فرموده است:

«ألا ترون أن الله سبحانه اختبر الاولین من لدن آدم صلوات الله علیه، إلی الاخرین من هذا العالم، بأحجار لا تضر و لا تنفع، و لا تبصر و لا تسمع، فجعلها بیته الحرام الذی جعله للناس قیاما… و لو کان الاساس المحمول علیها، والاحجار المرفوع بها، بین زمردة خضراء، و یاقوتة حمراء، ونور و ضیاء، لخفف ذلک مصارعة الشک فی الصدور، و لوضع مجاهدة إبلیس عن القلوب، و لنفی معتلج الریب من الناس. ولکن الله یختبر عباده بأنواع الشدائد، و یتعبدهم بأنواع المجاهد، و یبتلیهم بضروب المکاره، إخراجا للتکبر من قلوبهم، و إسکانا للتذلل فی نفوسهم، و لیجعل ذلک أبوابا فتحا إلی فضله، و أسبابا ذللا لعفوه.» نهج البلاغه، خطبۀ ۱۹۲

نمی بینید خدای سبحان، پیشینیان از آدم (ع) تا پسینیان از این عالم را آزمود به حرمت نهادن سنگ هایی بی زیان و سود، که نبیند و نتواند شنود. پس خدا آن را خانه با حرمت خود ساخت و برای فراهم آمدن و عبادت مردمانش پرداخت… و اگر بنیادی که پایه آن بناست، و سنگ هایی که خانه بدآنهابرپاست، از زمرد سبز بود و یاقوت سرخ فام، و با روشنی و درخشش تمام، از راه یافتن دو دلی در سینه ها می کاست، و کوشش شیطان را از دل ها دور می کرد، و شک و تردید از مردمان بر می خاست. لیکن خدا بندگانش را به گونه گون سختی ها می آزماید، و با مجاهدت ها به بندگی شان وادار می نماید، و به ناخوشایندها آزمایششان می کند تا خودپسندی را از دل هایشان بزداید، و خواری و فروتنی را در جانهایشان جایگزین فرماید، و آن را درهایی سازد گشاده به بخشش او، و وسیلتهایی آماده برای آمرزش او.