به گزارش سرویس جهان مشرق ، وبگاه تحلیلی بسیار مهم و پرنفوذ «military.com»، در مقاله ای به تاریخ ۲۰ مارس، به تاثیرات افزایش تلفات جانی نیروهای ارتش تروریستی آمریکا در جنگ با ایران و آثار و تبعات آن بر امنیت داخلی آمریکا پرداخته است. گفتنی است که این مقاله، تازه تلفات را در چارچوب آمار رسمی پنتاگون تحلیل کرده که آماری کاملا دستکاری شده با هدف کنترل افکار عمومی است. تلفات آمریکایی ها به صورت تصاعدی در حال بالارفتن است. برای مثال، در روز جمعه، در حمله سنگین ایران به محل تجمع نیروها و امکانات تازه وارد آمریکا به بوبیان کویت، صدها نیروی آمریکایی کشته و زخمی شدند.

بازنشر گزارش ها و مقالات رسانه های خارجی از باب اطلاع رسانی است و به معنی تایید تمامی محتوای بازنشرشده توسط مشرق نیست.

افزایش تلفات آمریکا در ایران و فشار جدیدی که بر امنیت داخلی وارد می کند. اما درک این عدم تعادل مهم است.

این موضوع صرفا درباره صف های فرودگاه یا تأخیر در سفر نیست. این داستانی است درباره دو سیگنال تقاضای بسیار متفاوت که در درون یک سیستم امنیت ملی واحد با هم برخورد می کنند: یکی ناشی از یک مناقشه رو به رشد در خارج از کشور، و دیگری ناشی از یک بحران تأمین بودجه در داخل.

برای نظامیان و خانواده هایشان، این هم پوشانی امری ملموس است. تقاضاهای عملیاتی در خارج از کشور در حال افزایش است، در حالی که بخش هایی از سیستمی که از آنها در داخل حمایت می کند، تحت فشار قرار دارد.

این هم گرایی در یک لحظه بسیار حساس رخ می دهد، هم زمان با افزایش تقاضای سفر و تشدید عملیات های نظامی.

افزایش تقاضا در خارج از کشور

مناقشه با ایران دیگر یک موضوع انتزاعی نیست. این مناقشه پیامدهای واقعی برای نیروهای آمریکایی به همراه داشته است.

به گفته مقامات آمریکایی، از زمان آغاز این کارزار در اواخر فوریه، حداقل ۱۳ تن از نظامیان آمریکایی کشته و حدود ۲۰۰ نفر زخمی شده اند. خبرگزاری رویترز گزارش های گسترده ای درباره افزایش تعداد تلفات و سرعت عملیات ها منتشر کرده است.

در یکی از مرگبارترین حوادث اولیه، چندین نظامی در یک حمله پهپادی به یک تأسیسات آمریکایی در کویت کشته شدند که این موضوع آسیب پذیری حتی مواضع مستحکم را نشان می دهد.

سرعت عملیات ها نشان دهنده مقیاس این مناقشه است. نیروهای آمریکایی به هزاران هدف حمله کرده و هم زمان نیروهای اضافی، هواپیماها و دارایی های دریایی را در سراسر منطقه مستقر کرده اند. در سراسر منطقه وسیع تر، این جنگ تاکنون منجر به مرگ هزاران نفر و تبادل مداوم موشک و پهپاد شده است.

مناقشات در این مقیاس همچنین نگرانی هایی درباره اقدامات تلافی جویانه یا تهدیدهای نامتقارن ایجاد می کند و بر اهمیت سیستم های مسئول امنیت داخلی می افزاید.

این وضعیتی است که در آن فشار بر کل سیستم وارد می شود، نه فقط در صحنه عملیات، بلکه در نحوه آماده سازی و واکنش در داخل کشور.

این یک مناقشه پشت پرده نیست. این یک جنگ فعال و در حال تحول است که خواسته های مستمری را بر نیروهای آمریکایی تحمیل کرده و خطر را در چندین جبهه افزایش می دهد.

کاهش ظرفیت در داخل کشور

در همین حال، بخش هایی از آن سیستم در شرایط فشار کار می کنند. از اواسط فوریه، وزارت امنیت داخلی (DHS) به دلیل ناتوانی قانونگذاران در دستیابی به توافقی بر سر اختلافات مربوط به سیاست های مهاجرتی، با تعطیلی جزئی مواجه بوده است.

حدود ۵۰,۰۰۰ مأمور سازمان امنیت حمل و نقل (TSA) همچنان در حال خدمت هستند، اما نرخ غیبت از سطح عادی بسیار بالاتر رفته و منجر به صف های طولانی تر امنیتی، تأخیرها و تعدیلات عملیاتی در فرودگاه های بزرگ شده است.

مسافران از زمان انتظار طولانی تر و پروازهای از دست رفته با افزایش شکاف های نیروی انسانی گزارش داده اند، در حالی که صدها مأمور TSA در طول تعطیلی، نیرو را ترک کرده اند.

مقامات هشدار می دهند که اگر کمبود نیرو بدتر شود، فرودگاه های کوچک تر ممکن است با اختلالات یا کاهش ظرفیت غربالگری مواجه شوند.

اثرات فراتر از امنیت هوانوردی است. گارد ساحلی که در میان نیروهای مسلح منحصربه فرد است و در زمان صلح زیر نظر وزارت امنیت داخلی فعالیت می کند، نیز در محدوده این تعطیلی قرار می گیرد. در حالی که مأموریت ها ادامه دارد، اختلالات بودجه می تواند بر حقوق، نگهداری و پشتیبانی عملیاتی تأثیر بگذارد و فشار بیشتری بر نیرویی وارد کند که هم مسئولیت های نظامی و هم امنیت داخلی را بر عهده دارد.

هرچه تعطیلی طولانی تر شود، آنچه به عنوان یک مشکل نیروی انسانی آغاز شد، به طور فزاینده ای به یک مشکل عملیاتی تبدیل می شود.

سیستمی تحت فشار دوگانه

به طور جداگانه، هر یک از این موقعیت ها، یعنی یک مناقشه خارجی یا یک وقفه بودجه داخلی، در چارچوب کلی امنیت ملی آمریکا قابل مدیریت خواهد بود. اما با هم، چالش پیچیده تری ایجاد می کنند.

عملیات نظامی در خارج از کشور تقاضا برای اطلاعات، هماهنگی و هوشیاری را افزایش می دهد. خواسته هایی که نه فقط عملیاتی، بلکه انسانی هستند و در افزایش تعداد تلفات و مجروحان نظامی منعکس می شوند.

در همین حال، اختلالات در وزارت امنیت داخلی بر عناصر کلیدی امنیت داخلی، از جمله غربالگری هوانوردی، پشتیبانی واکنش اضطراری و بخشی از نیروی کار امنیت فدرال تأثیر می گذارد.

هنگامی که عملیات پایدار در خارج از کشور با فشار بر نیروی کار امنیت داخلی همزمان می شود، ریسک معمولا به صورت یک شکست فوری ظاهر نمی شود. این ریسک با گذشت زمان و از طریق تخریب تدریجی ایجاد می شود.

کارشناسان امنیت ملی اغلب هشدار می دهند که ریسک از یک نقطه شکست واحد ناشی نمی شود، بلکه از تحت فشار بودن همزمان چندین سیستم ناشی می شود.

این به آن معنا نیست که ایالات متحده امنیت کمتری دارد. عملکردهای ضروری ادامه دارند و اقدامات اضطراری همچنان برقرار هستند. اما این موضوع یک تنش رو به رشد را برجسته می کند: از سیستم خواسته می شود که با منابع کمتر، کار بیشتری انجام دهد.

هرچه هر دو فشار بیشتر ادامه یابند، این خواسته ها بیشتر با هم تلاقی می کنند و فشار را نه تنها بر روی آژانس های فردی، بلکه بر نحوه همکاری آنها با یکدیگر وارد می کنند.

چرا این موضوع برای نظامیان اهمیت دارد

برای آنهایی که یونیفورم به تن دارند، این اثرات انتزاعی نیستند. جنگ در ایران هم اکنون در حال اعزام نیرو، افزایش خطر و در برخی موارد، گرفتن جان ها است.

در همین حال، سیستم های پشتیبانی از نظامیان و خانواده هایشان در داخل کشور، از زیرساخت های سفر گرفته تا وظایف گسترده تر امنیت داخلی، تحت فشار هستند.

سفرهای بهاری در حال افزایش است و جابه جایی های دائمی (PCS)، سفرهای آموزشی و دوره های مرخصی را به همراه دارد. تأخیر در ایستگاه های بازرسی امنیتی فرودگاه می تواند به اتصالات از دست رفته و عوارض گزارش دهی منجر شود.

برای برخی، این می تواند به معنای تفاوت بین رسیدن به یک پرواز اتصالی یا از دست دادن تاریخ گزارش دهی باشد؛ اختلالات کوچکی که در زندگی نظامی می توانند پیامدهای بزرگی به همراه داشته باشند.

به طور گسترده تر، ارتش برای پشتیبانی از حفاظت از نیروها، زیرساخت ها و عملیات در داخل کشور، به شبکه ای از آژانس های غیرنظامی از جمله وزارت امنیت داخلی متکی است.

تأسیسات نظامی ایالات متحده به طور معمول شرایط حفاظت از نیروها را بر اساس سطوح تهدید تنظیم می کنند و دوره های تنش جهانی افزایش یافته می تواند منجر به اقدامات امنیتی مشهودتر، کنترل های دسترسی سخت تر و هماهنگی بیشتر با مقامات محلی شود.

در حالی که گزارش گسترده ای مبنی بر محدود کردن دسترسی به پایگاه های نظامی به دلیل تعطیلی وجود ندارد، ترکیب مناقشه جهانی و فشار داخلی می تواند به یک محیط عملیاتی پویاتر و کمتر قابل پیش بینی کمک کند.

پایانی در چشم نیست

بیش از یک ماه از تعطیلی جزئی می گذرد و هنوز زمان مشخصی برای پایان آن وجود ندارد و گزارش های اخیر حاکی از آن است که این وضعیت ممکن است تا فصل مسافرت های بهاری نیز ادامه یابد.

بودجه وزارت امنیت داخلی در اواسط فوریه پس از آنکه قانونگذاران نتوانستند اختلافات مربوط به سیاست مهاجرت را حل کنند، به پایان رسید. مذاکرات ادامه دارد، اما هر دو طرف هنوز فاصله زیادی دارند و هیچ ضرب الاجل قطعی برای حل و فصل وجود ندارد.

در همین حال، وضعیت در میدان رو به وخامت است. ده ها هزار مأمور TSA بدون دریافت حقوق به کار ادامه می دهند، نرخ غیبت در فرودگاه های بزرگ به شدت افزایش یافته و صدها غربالگر قبلا استعفا داده اند.

حتی زمانی که بودجه بازگردانده شود، اثرات ممکن است باقی بمانند. جایگزینی پرسنل آموزش دیده زمان می برد و این خطر را افزایش می دهد که تأخیرها و فشار عملیاتی ممکن است تا ماه های آینده ادامه یابد.

تصویر بزرگ تر

در نگاه اول، این تحولات ممکن است بی ارتباط به نظر برسند: جنگی در خارج از کشور، یک اختلاف بودجه در واشنگتن، و صف های طولانی تر در ایستگاه های بازرسی امنیتی فرودگاه. اما با هم، آنها به چیزی مهم تر اشاره می کنند.

ایالات متحده بر یک سیستم امنیت ملی عظیم و به هم پیوسته متکی است. سیستمی که نه تنها به قدرت نظامی در خارج از کشور، بلکه به شبکه ای کاملا عملیاتی از نهادهای غیرنظامی در داخل متکی است.

هنگامی که فشار به طور همزمان بر هر دو طرف آن سیستم وارد می شود، اثرات شروع به تشدید می کنند.

افزایش عملیات در خارج از کشور تقاضا برای هماهنگی، اطلاعات و هوشیاری را افزایش می دهد. در همین حال، یک وقفه بودجه داخلی، نیروی کار مسئول تأمین امنیت داخلی را تحت فشار قرار می دهد.

هیچ یک از دو طرف در حال شکست نیستند، اما هر دو در حال فشار آمدن هستند.

تاریخ نشان می دهد که سیستم ها به ندرت یکباره از کار می افتند. آنها شروع به نشان دادن فشار در نقاط اتصال می کنند.

سوال این نیست که آیا سیستم می تواند فشار را در کوتاه مدت جذب کند یا خیر. سوال این است که آیا تقاضاهای پایدار و همپوشان، کارایی، پاسخگویی و تاب آوری آن را در طول زمان فرسایش خواهند داد؟

آنچه در آینده می آید

اگر روند فعلی ادامه یابد، فشار ناشی از یک نقطه شکست واحد نخواهد بود، بلکه از تجمع مداوم فشار بر سیستمی ناشی می شود که انتظار می رود بدون توقف، حتی در زیر بار خواسته های متضاد، به کار خود ادامه دهد