به گزارش خبرگزاری تسنیم از مشهدمقدس، سلسله نشست های «داستان نویسان رضوی» با دبیری سعید تشکری در فروشگاه مرکزی کتاب و محصولات فرهنگی انتشارات آستان قدس رضوی در مشهد برگزار شد.

سعید تشکری از نویسندگان مطرح کشور در این نشست طی سخنانی در ستایش رمان «شهربانو» اظهار داشت: صحنه های درخشانی در این اثر وجود دارد و این صحنه ها آنقدر درخشان است که کاش «شهربانو» رمان نبود، برخی اوقات حس های ما کاملا غریزی است و نگاه ما به زندگی در نگارش یک اثر ورود پیدا می کند که این نگاه به زندگی در کل روایت های «شهربانو» فصل شده است و فصل ها به رمان تبدیل شده اند که این امر هوش بالای نویسنده را می طلبد.

نویسنده «اوسنه گوهرشاد» با بیان اینکه «شهربانو» رمانی به شدت تاثیرگذار است، افزود: من با نویسندگانی روبه رو می شوم که سال های سال تاریخ شفاهی کار کرده اند اما خط کشی هایی برای خود دارند که در آن قهرمان ها بروز و ظهور ندارند.

وی خطاب به نویسندگان نوقلم حاضر در این نشست گفت: برای یک نویسنده باید تنها اثری که نگارش کرده مهم باشد نه حاشیه و سودآوری آن، کما اینکه برخی نویسندگان برای ارتقای اثر خود پافشاری می کنند تا با ناشران مطرح همکاری کنند و این کوشش فراگیر نویسنده «شهربانو» تنها در جهت نگارش رمان بسیار قابل اهمیت است.

نویسنده «موقف» ادامه داد: در «شهربانو» ادبیاتی وجود دارد که در آن قهرمان دیده می شود و در قهرمان داستان، نویسنده ای وجود دارد لذا اگر ما در اقلیم خود رشد نکنیم، در کشور نمی توانیم به رشدی برسیم و این بومی بودن قهرمان در «شهربانو» بسیار اهمیت دارد.

وی در پایان با بیان اینکه با مطالعه «شهربانو» به شدت تحت تاثیر آن قرار گرفتم، خاطرنشان کرد: این اثر آن چنان در قلب و ذهن من نشسته است که برای «شهربانو» می توان ایستاد و سخن گفت.

ناگفته های جنگ را نمی توان با ادبیات شفاهی منتقل کرد

مریم قربان زاده؛ نویسنده رمان «شهربانو» در این نشست اظهار کرد: اتفاقی که در «شهربانو» رخ داد یک اتفاق یکی دو ماهه نبود بلکه حاصل دغدغه تمام این سال ها بود که تا کی می خواهیم شهدا را از زاویه تاریخ شفاهی ببینیم و تحت عنوان ادبیات شفاهی و یا سبک زندگی از نگاه تاریخ شفاهی به جنگ نگاه کنیم. معتقدم از یک جایی به بعد نمی توان تمام حرف های هشت سال دفاع مقدس را از زاویه تاریخ شفاهی نقل کرد و بسیاری از حرف های ناگفته باقی می ماند.

وی افزود: اتفاق «شهربانو» حاصل این دغدغه بود و بیش از همه این ها انگیزه ای بود که برای وارد شدن به عرصه های اجتماعی ادبیات دفاع مقدس باید به وجهه های اجتماعی آن پرداخت زیرا از بدنه مردمی دفاع مقدس غافل شده ایم و تنها به افراد شاخص پرداخته می شود.

قربان زاده تاکید کرد: ما همچنان به دنبال سردارانی بودیم که می خواستیم با وجود آنها مشهور شویم و هم اینکه زندگی آنان برای مردم مهم باشد، باید به دنبال مردمی باشیم که دفاع مقدس را اداره کردند و در سطح شهر بسیار زیاد هستند، حضور مردم در جبهه ها جزو ناب ترین عرصه های اجتماعی دفاع مقدس به لحاظ احساس تعهد، تکلیف، آداب و رسوم، نوع نگاه و … بود.

وی با بیان اینکه برای من نیز جای سئوال باقی است و بسیار سخت قابل پذیرش نیست که برخی از خوانندگان این کتاب به دنبال شخصیت های حقیقی این اثر هستند و چرا آن قدر سخت باور می کنند که قهرمان داستان در فضای حقیقی وجود ندارد.

قربان زاده با بیان اینکه به دنبال انگیزه هایی بودم که تا به حال به قلم گفته نشده بود و مجموع این ها در مدت دو سال کار فشرده تبدیل به اثری به عنوان «شهربانو» بود، تصریح کرد: نکته ای که در نگارش «شهربانو» وجود داشت این بود که محور ادبیات دفاع مقدس در حوزه مردمی، اجتماعی و جامعه شناسی تنها مختص به شهدای شاخص و سرداران نباشد و نکته دوم که در ذهن همه ما وجود دارد و باید از آن دفاع کنیم؛ پرداختن به نقدهایی است که می توان از دل رمان بازگو شود و تلاش کردم تا این فضای نقد باز شود، نقد هایی که نمی شود در تاریخ شفاهی به آن پرداخت.

نویسنده «شهربانو» با بیان اینکه این بخش از ادبیات ما تا کی قرار است آنقدر مظلوم باقی بماند، گفت: در «شهربانو» ۸۰ درصد از آموخته هایم را برای نگارش این اثر گذاشتم و برای کار بعدی باید بیش از این وقت بگذارم زیرا در نگارش یک کتاب پرداخت به جزئیات به شدت برای من مهم است.

وی با بیان اینکه اکنون عصر نویسنده هاست و اگر نویسنده اثر قابل دفاعی داشته باشد توسط ناشر دیده می شود، تصریح کرد: نگاه به سوژه اگر پروژه ای نباشد و با همان تکلیف که باید بخشی از ادبیات را جلو ببریم، می توان اثر شایسته ای خلق کرد. نگاه من به آینده به عنوان نوشتن نخستین اثر نیست بلکه به عنوان آخرین کتابی است که باید تمام توان، ایده و خلاقیت خود را در آن اثر بگذارم.

علیرضا مهرداد از نویسندگان پیشکسوت خراسان رضوی در سخنانی اظهار کرد: نویسندگان و شاعران بی شماری در ایران و سایر نقاط جهان وجود دارند که با نگارش آثار اول متوقف می شوند به این معنا که یا کلا یک اثر بیشتر ندارند و یا آثار دیگر آن ها قابل قیاس با اثر مطرح و نخست آنان نیست لذا اینکه یک نویسنده اثری را منتشر می کند و به ورطه تکرار نمی افتد، بسیار ارزشمند است.

وی با اشاره به تشابهی که در گونه های ادبی وجود دارد که مخاطب با خواندن یک رمان این احساس را پیدا می کند که خاطره می خواند و یا با مطالعه یک اثر مستند گمان می کند که رمان خوانده است تنها به دلیل مستندسازی و باورپذیری آن داستان است که از آن به عنوان خاطره یاد می شود و یا بالعکس؛ به عنوان مثال اثر «دا» کتاب خاطرات و تاریخ شفاهی است اما بسیار اتفاق افتاده که اهل ادبیات نیز از آن به عنوان یک رمان یاد کرده اند.

مهرداد تصریح کرد: همچنان که این اتفاق در نوشته های خانم قربان زاده نیز افتاده است و «شهربانو» یک رمان است در حالی که مادر شهیدی وجود ندارد و تمام نوشته ها ساخته و پرداخته ذهن نویسنده است لذا اشتباه در تشابه گونه های ادبی قطعا به واسطه توانمندی های نویسنده است که موفق شده فضایی را ایجاد و شخصیت هایی را پردازش کند و این فضا باورپذیر می شود.

در این نشست نویسندگان جوان و نوقلم نوشته های خود با مضمون داستان های کوتاه رضوی را برای حضار قرائت کردند و با حضور سعید تشکری این نوشته ها به نقد و بررسی گذاشته شد.

انتهای پیام/۲۸۱