از شیخ یوسف شامی در کتاب «در العظیم» نقل است که حضرت زهرا (ع) این اشعار را در مرثیه پدرشان سروده اند:

قل للمغیب تحت أطباق الثری ان کنت تسمع صرختی و ندائیا
به آنکه در زیر توده های خاک پنهان شده بگو اگر فریاد و صدای مرا می شنیدی

صبت علی مصائب لو أنها صبت علی الأیام صرن لیالیا
بر من مصائبی فرو ریخت که اگر آن ها بر روز ها فرو ریخته بود، شب می شدند

قد کنت ذات حمی بظل محمد لاأخش من ضیم و کان حمی لیا
همانا من در سایه محمد حمایتی داشتم که از ستم نمی ترسیدم و او جورکش من بود

فالیوم أخضع للذلیل و أتقی ضیمی و أدفع ظالمی بردائیا.
اما امروز برای شخص پست تواضع کنم و از ستم بر خود می پرهیزم و ستمگرم را با جامه ام دفع کنم

فإذا بکت قمریة فی لیلها شجنا علی غصن بکیت صباحیا
اگر قمری به شبانگاهش گریه کند من در روز از غصه بر شاخساری بگریم

فلأجعلن الحزن بعدک مونسی و لأجعلن الدمع فیک وشاحیا
اندوه را پس از تو مونسم قرار می دهم و دانه های اشک را در هجر تو گردنبندم

https://www.bartarinha.ir/