به گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا، توجه به فضائل آسمانی چهارده معصوم علیهم السلام سبب اتصال بیشتر شیعیان به این انوار مقدس الهی می شود؛ چرا که نگاه تاریخی به زندگی و سیره این بزرگواران تفکر انسان مؤمن نسبت به ائمه اطهار را محدود در تاریخ می کند؛ یعنی در نگاه تاریخی، ائمه علیهم السلام وجود مقدسی اند که چند صباحی در دنیا بودند، سعی در هدایت مردم داشتند و در نهایت به دست دشمنان به شهادت رسیدند. اما از منظر معارف و فضائل آسمانی و قرآنی عترت علیهم السلام، ایشان انوار مقدسی اند که از ازل بوده اند و تا ابد هستند؛ نه حضوری منفعل بلکه مجرای علم خداوند که در تمام دوران ها نقش هدایتگری دارند؛ از این رو هر انسانی در هر کجای عالم و در هر زمانی به ایشان روی آورد، خداوند نظر رحمت به او خواهد داشت و وی را به صراط مستقیم هدایت میکند.

یکی از جنبه های فضیلت پیامبر و عترت علیهم السلام مربوط به خلقت نوری این انوار مقدس الهی است؛ به این صورت که بر اساس روایات، اهل بیت وحی علیهم السلام با جنبه نوری و عرشی خویش از ازل بوده اند و تا ابد خواهند بود؛ هرچند نوع انسان ابدی است، اما خلقت ازلی منحصر در این انوار الهی است. امیرالمؤمنین (ع) در روایتی مشهور به «معرفة بالنورانیة» این حقیقت را به این صورت به سلمان و اباذر علیهما الرحمة بیان فرمودند «کنت أنا و محمد نورا واحدا من نور الله عز و جل فأمر الله تبارک و تعالی ذلک النور أن یشق فقال للنصف کن محمدا و قال للنصف کن علیا فمنها قال رسول الله ص علی منی و أنا من علی و لا یؤدی عنی إلا علی؛ اینک می گویم ای سلمان و ابا ذر؛ من و محمد یک نور از نور خداوند بودیم؛ خداوند دستور داد به آن نور که دو قسمت شود: به نیمی از آن فرمود محمد باش و به نیم دیگر فرمود علی باش؛ به همین جهت پیامبر اکرم فرموده است «علی منی و أنا من علی و لا یودی عنی الا علی؛ علی از من و من از علی هستم.»

در روایتی دیگر از نبی مکرم اسلام (ص) این مسئله با جزئیات بیشتری بیان می شود. جابر بن عبد الله در تفسیر آیه «کنتم خیر أمة أخرجت للناس؛ شما بهترین امتی بودید که به سود انسانها آفریده شده اند» (۱۱۰ سوره آل عمران) می گوید پیامبر اکرم فرمود «اول چیزی که خداوند آفرید نور من بود که آن را از نور خودش به وجود آورد و از جلال عظمتش جدا فرمود، شروع به طواف قدرت کرد تا در هشتاد هزار سال به جلال عظمت رسید. در این موقع برای تعظیم خدا به سجده شد؛ از آن نور، نور علی جدا شد. نور من محیط بر عظمت بود و نور علی محیط بر قدرت. أول ما خلق الله نوری ابتدعه من نوره و اشتقه من جلال عظمته فأقبل یطوف بالقدرة حتی وصل إلی جلال العظمة فی ثمانین ألف سنة ثم سجد لله تعظیما ففتق منه نور علی ع فکان نوری محیطا بالعظمة و نور علی محیطا بالقدرة

آنگاه خدا عرش و لوح و خورشید و نور روز و نور چشم ها و عقل و معرفت و دیده های مردم و گوش ها و دل های آنها را از نور من آفرید و نور من از نور او جدا شده بود. ماییم اولین و آخرین و سابقین و مسبحین و ماییم شافعین. ما حکمت الله و برگزیدگان او و دوستان پروردگاریم؛ وجه الله و جنب الله و عین الله و امناءالله و نگهبانان وصی خدا و غیب خدا و معدن تنزیل و معنی تأویل ما هستیم؛ ثم خلق العرش و اللوح و الشمس و ضوء النهار و نور الأبصار و العقل و المعرفة و أبصار العباد و أسماعهم و قلوبهم من نوری و نوری مشتق من نوره فنحن الأولون و نحن الآخرون و نحن السابقون و نحن المسبحون و نحن الشافعون و نحن کلمة الله و نحن خاصة الله و نحن أحباء الله و نحن وجه الله و نحن جنب الله و نحن یمین الله و نحن أمناء الله و نحن خزنة وحی الله و سدنة غیب الله و نحن معدن التنزیل و معنی التأویل.»(مشارق أنوار الیقین فی أسرار أمیرالمؤمنین علیه السلام، ص۶۱)

انتهای پیام/