گروه تاریخ خبرگزاری فارس امین رحیمی: آن قایق هایی که ایران برای «جنگ نفتکش ها» به کار برد، نامشان «عاشورا» بود و این طوری بودند: «تسلیحات این قایق عبارت بودند از راکت اندازهای ۱۲ تایی ۱۰۷ میلیمتری، تیربارهایی اکثرا از نوع دوشکا و در موارد معدود در بعضی هم توپ ۱۰۶ میلیمتری بدون عقب نشینی نصب شده بود. همین طور همیشه یک آرپی جی در این قایق برای استفاده خدمه وجود داشت و تعدادی از این قایق ها به خصوص در خلیج فارس به موشک های دوش پرتاپ ضد هوایی مجهز بودند». بعد هم این طوری شد: «در نخستین سال جنگ نفت کش ها در برابر هر ۶ حمله ای که به شناورهای ایران می شد تنها یکی پاسخ داده می شد ولی با افزایش استفاده از قایق های تندرو در سال ۱۳۶۶ موازنه قدرت ایجاد شد و هر حمله ای پاسخ داده می شد. در سال ۱۳۶۷ نیز ایران دست بالا را داشت و هر حمله ای را با یک یا ۲ حمله پاسخ می داد. چنین موفقیتی ایده استفاده از قایق های تندرو در خلیج فارس را جایگزین استفاده از ناوهای بزرگ و گران قیمت کرد».

آن موقع اصلا چه خبر بود؟ از سال ۱۳۶۴ تا پایان جنگ تحمیلی، رژیم بعثی صدام و آمریکا و رفقایشان تصمیم داشتند که نگذارند ایران نفت بفروشد تا اقتصاد ایران آن قدر ضعیف شود که در جنگ شکست بخورد یا ناچار به تسلیم شود. همه ناوها و تجهیزات عجیب و غریب دریایی و هوایی شان را هم به خلیج فارس آوردند، ولی با همین قایق های تندرو، ایران پیروز شد و چنین شد: «در جریان جنگ نفتکش ها بیش از ۵۰۰ بار به کشتی های تجاری و نفتکش ها حمله شد و حدود ۵۵ نفتکش از ملیت های مختلف غرق شدند و بخش هایی از تأسیسات نفتی ایران و عراق در خلیج فارس آسیب دیدند یا به کلی از بین رفتند. اما در نهایت صدام به هدفش نرسید و ایران تا روز آخر جنگ تحمیلی، نفت می فروخت».

این قایق های تندرو که امروزه انواع متنوعی دارند و میان خارجی ها به دلیل تعداد زیاد و نیش گزنده و مؤثری که برای دشمنان دارند به «زنبورهای سرخ» مشهورند نمونه های پیشرفته همان قایق های عاشورا هستند و درسشان هم همان است که «عاشورا» آموخت.

انتهای پیام/