به گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا،سعد بن عبدالله قمی ضمن روایت دیدار خود با امام حسن عسکری(ع) می گوید: من نمی توانم مولای خود ابو محمد علیه السلام را در آن لحظه که دیدار کردم و نور سیمایش ما را فرا گرفته بود به چیزی جز ماه شب چهارده تشبیه کنم. بر زانوی راستش پسر بچه ای نشسته بود که در خلقت و منظر مانند ستاره مشتری بود و بر سرش فرقی مانند الفی بین دو واو بود (اشاره به امام عصر(عج) )

… ابو محمد علیه السلام به من نظر کرد و فرمود: ای سعد، تو برای چه آمدی؟ گفتم: احمد بن اسحاق مرا به دیدار مولایمان تشویق کرد؛ فرمود: مسائلی که می خواستی بپرس؛ گفتم: ای مولای من آن مسائل نیز بر حال خود است، فرمود: از نور چشمم بپرس و به آن پسر بچه اشاره فرمود و آن پسر بچه گفت: از هر چه می خواهی بپرس.

سعد از آیه ابتدایی سوره مریم(س) پرسید و گفت: یا ابن رسول الله مرا از تأویل کهیعص خبرده، فرمود این حروف رمز اخبار غیبت است که خدابنده اش زکریا را به آن مطلع کرده و سپس برای محمد (ص) نقل کرده و شرحش این است که زکریا علیه السلام از پروردگار خود خواست که به او اسماء خمسه طیبه را بیاموزد، جبرئیل فرود شد آنها را به وی آموخت؛ زکریا چون محمد و علی و فاطمه و حسن (ع) را یاد می کرد همش برطرف می شد و گرفتاری اش زائل می شد و چون حسین را یاد می کرد گریه گلویش را می گرفت و مبهوت می شد.

یک روز عرض کرد معبود من مرا چه می شود که چون چهار نفر از خمسه طیبه را یاد می کنم، به یاد آنان از غم های خود آرام می شوم و چون حسین را یاد می کنم چشمم اشک می ریزد و ناله ام بلند می شود؟

خدای تبارک و تعالی او را از قصه حسین خبر داد و فرمود کهیعص (کاف، نام کربلا) است و (هاء، هلاک عترت) است و (یاء، یزید علیه اللعنه) است که او ظالم بر حسین است. (عین، عطش حسین) است و (صاد، صبر) او است.

چون زکریا این مطلب را شنید نالان و غمگین شد و تا سه روز از مسجد خود بیرون نیامد و به مردم اجازه نداد در آنجا نزد او بروند و گریه و ناله سرداد و به این عبارات نوحه خوانی می کرد: معبودا من دل سوخته ام برای بهتری خلق تو به واسطه فرزندش، آیا بلای این مصیبت در آستانش فرود می آید؟معبودا آیا جامه این مصیبت را به تن علی و فاطمه خواهی پوشید؟

معبودا آیا گرفتاری این فاجعه در محیط زندگانی آنها وارد می شود؟ سپس عرض کرد: معبودا به من فرزندی روزی کن که در پیری چشمم به او روشن شود و او را وارث و وصی من قرارده و مقام او را نسبت به من چون مقام حسین قرار بده و چون او را به من دادی مرا فریفته دوستی او کن و به غم شهادت او گرفتار کن چنانچه حبیبت محمد را به غم فرزندش گرفتار می کنی. خدا یحیی را به او داد و او را به غم شهادت وی گرفتار کرد؛ دوره حمل یحیی ۶ ماه بود و ایام حمل حسین (ع) هم ۶ ماه بود و برای او داستان طولانیست.

قلت فأخبرنی یا ابن رسول الله عن تأویل کهیعص قال هذه الحروف من أنباء الغیب أطلع الله علیها عبده زکریا ثم قصها علی محمد ص و ذلک أن زکریا سأل ربه أن یعلمه أسماء الخمسة فأهبط علیه جبرئیل فعلمه إیاها فکان زکریا إذا ذکر محمدا و علیا و فاطمة و الحسن و الحسین سری عنه همه و انجلی کربه و إذا ذکر الحسین خنقته العبرة و وقعت علیه البهرة فقال ذات یوم یا إلهی ما بالی إذا ذکرت أربعا منهم تسلیت بأسمائهم من همومی و إذا ذکرت الحسین تدمع عینی و تثور زفرتی فأنبأه الله تعالی عن قصته و قال کهیعص فالکاف اسم کربلاء و الهاء هلاک العترة و الیاء یزید و هو ظالم الحسین ع و العین عطشه و الصاد صبره فلما سمع ذلک زکریا لم یفارق مسجده ثلاثة أیام و منع فیها الناس من الدخول علیه و أقبل علی البکاء و النحیب و کانت ندبته إلهی أ تفجع خیر خلقک بولده إلهی أ تنزل بلوی هذه الرزیة بفنائه إلهی أ تلبس علیا و فاطمة ثیاب هذه المصیبة إلهی أ تحل کربة هذه الفجیعة بساحتهما ثم کان یقول اللهم ارزقنی ولدا تقر به عینی علی الکبر و اجعله وارثا وصیا و اجعل محله منی محل الحسین فإذا رزقتنیه فافتنی بحبه ثم فجعنی به کما تفجع محمدا حبیبک بولده فرزقه الله یحیی و فجعه به و کان حمل یحیی ستة أشهر و حمل الحسین ع کذلک و له قصة طویلة.

منبع:

* کمال الدین و تمام النعمة شیخ صدوق، ج۲، ص۵۵۴

* دلائل الإمامة (ط - الحدیثة)،ص۵۰۵

انتهای پیام/