به گزارش خبرگزاری تسنیم از مشهدمقدس، مانند همیشه خبری کوتاه اما تلخ بود:«حمیدرضا صدر؛ مفسر سینما و فوتبال و روزنامه نگار و نویسنده درگذشت». دکتر صدر را از مدت ها قبل به واسطه کتابی که در حوزه سینما نگاشته بود می شناختم:« تاریخ سیاسی سینمای ایران»؛ کتابی موجز اما پرمحتوا.

صدر مدت ها بود که با بیماری سرطان دست و پنجه نرم می کرد و در نهایت تسلیم این غول بی شاخ و دم شد و دار فانی را وداع گفت؛ خبر فوتش بسیار متاثرم کرد زیرا انس و الفتی دیرینه با نوشته هایش داشتم.

نوشته هایی که خصلت اصلی آنها روان و سلیس بودن و از همه مهمتر جادویی بودن است؛ صدر توانسته بود محتوا را با سلاست تلفیق کند و کلامی جادویی استخراج کند که بلافاصله جذب آن می شدید.

خصلت دیگر این مفسر و روزنامه نگار این بود که اساسا چندرشته ای بود؛ معماری، سینما، فوتبال و حتی فلسفه و شهرسازی همه و همه حوزه هایی بود که صدر در آنها خوانده بود و خوانده بود و البته هیچ ادعایی در هیچکدام هم نداشت و خود را علاقمند به فوتبال و سینما می دانست و چه زیبا توانسته بود افق های فوتبال و سینما را به یکدیگر نزدیک کند.

بهترین منبع و مرجع شناخت صدر آثار اوست به ویژه برای ما که اساسا بعد از فوت افراد سراغ کتب و آثار آنها می رویم؛ صدر تاریخ شفاهی فوتبال ایران بود؛ نوشته هایش برای آنان که فوتبال روزگار قدیم ایران را درک نکرده بودند بهترین تصویرسازی برای قرار گرفتن در حال و هوای فوتبال دهه ۳۰ و ۴۰ ایران بود.

تفاسیر خواندنی و دلفریب صدر بعضا با صدایی مخملی در قاب تلویزیون مضاعف می شد و با آن حالت پریشان از فوتبال سخن می گفت و البته این آشفتگی فقط در ظاهر نبود؛ صدر فریفته فوتبال و فلسفه بود و این فریفتگی حاصلی جز آشفتگی نیز نداشت!

قدما معتقد بودند سخت ترین کار دنیا این است که ساده و راحت و روان بنویسید؛ صدر در این کار متخصص بود و در عین روان نویسی تمام داشته ها و دانسته های خود را به شما منتقل می کرد.

دو تک نگاری وی در حوزه تاریخ که بیانگر این است که صدر این حوزه را نیز از دیدگان خود به دور نداشته و دستی بر آتش در این وادی نیز داشته است.

اینک از آن صدای مخملی محروم شدیم اما نوشته های صدر می تواند تا مدت ها خوانده شود و خوانده شود و اثبات کند که «تنها نوشته است که می ماند».روحش شاد.

انتهای پیام/۲۸۱