نکته ای برای بی قرارهای روزهای کرونا
به گزارش خبرنگار مهر، حجت الاسلام والمسلمین محمدباقر پورامینی، عضو هیئت علمی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی در یادداشتی به مناسبت شیوع بیماری کرونا در جهان به نکاتی برای بی قرارهای روزهای کرونا پرداخته است:
۱- در این روزهای سخت کرونا، یک خلوت و پیوند می تواند آرامشی برای بی قراری ها باشد.
دعا نسخه روح بخشی است برای انس و وصل به تمام زیبایی ها و کمالات واقعی؛
یک حرکت است و رسیدن به سرچشمه وجود؛
یک لبیک است؛ پاسخی مثبت به دعوتی برای رهایی و آرامش؛
او ما را می خواند و به خوبانش نشانی را هم داده است؛ بسیار نزدیک، آن هم بی هیچ مانع و نوبت.
چه دعوتی روحبخش تر و امیدآفرین تر از این فراخوان عمومی:
و إذا سألک عبادی عنی فإنی قریب أجیب دعوة الداع إذا دعان فلیستجیبوا لی و لیؤمنوا بی لعلهم یرشدون؛ [۱]
و هر گاه بندگان من، از تو درباره من بپرسند، (بگو) من نزدیکم، و دعای دعاکننده را- به هنگامی که مرا بخواند- اجابت می کنم، پس (آنان) باید فرمان مرا گردن نهند و به من ایمان آورند، باشد که راه یابند.
سخن از دعاست؛ همان خواندن خداوند و یاری جستن از او؛ که در این روزها به شدت نیاز به آن را احساس می کنیم.
گفت پیغمبر که حق فرموده است
من نگنجم هیچ در بالا و پست
در زمین و آسمان و عرش نیز
من نگنجم این یقین دان ای عزیز
در دل مؤمن بگنجم ای عجب
گر مرا جویی در آن دل ها طلب [۲]
۲- گاه سختی ها، بیماری ها و بلاهایی چون کرونا، با همه زشت نمایی ها و شاخ و شانه کشیدن هایش، فرشته نجات دلمان می شود؛ ما را از سراب فراری داده و به آب هل مان می دهد، تا لختی طعم شیرین دعا را به ما بچشاند.
گویا همین گرفتاری هاست که با دل هایمان دست و پنجه نرم می کند؛ آن را از خار و خاشاک می زداید و آب و جارویش می کند و از آن، راهی به سوی خدا می گشاید.
شاید هم این همه محنت و فشار، راهی است تا دل رمیده را مهار کند؛ آن را به شدت می چلاند تا دردمان بگیرد؛ آن وقت است که آدمی با تمام وجود فریاد می زند: خدا!
این یک میل طبیعی است که انسان را به سوی خدا می کشاند؛
و فی أنفسکم أ فلا تبصرون [۳]؛
و [نیز] در وجود شما [نشانه هایی است] آیا نمی بینید؟»
ای اخی دست از دعاکردن مدار
با اجابت یا رد اویت چه کار [۴]
۳- هر گونه می توان خدا را صدا کرد و با او انس گرفت، اما بهتر است «چگونه خواندن خدا» و «سبک دعا کردن» را نیز بیاموزیم؛ آنکه چگونه با او صحبت کنیم، با چه زبانی فقر خویش را واگویه سازیم و در پی درمان بی چارگی مان باشیم.
«صحیفه سجادیه» منشور بی مانندی است برای دعا کردن و از او خواستن.
گوهری است گم نام در میان ما، اما نام آشنا برای دیگران!
«آنه ماری شیمل»، محقق و نویسنده توانای آلمانی است که چند صباحی در ایران زیست؛ جذبه عرفان اسلامی او را به صحیفه سجادیه کشاند و عهد کرد چند دعای آن را به زبان آلمانی ترجمه و منتشر کند؛ این سخن اش شنیدنی است: مادرم در یکی از بیمارستان های لایبزیک بستری بود. هر وقت به او سر می زدم، پس از آن که به خواب می رفت، در گوشه ای از آن اتاق به کار پاک نویس ترجمه های صحیفه مشغول می شدم. در کنار مادرم، خانمی بسیار محترم بستری بود که کاتولیک مؤمن و متعصبی به نظر می آمد. وقتی فهمید من دعاهای اسلامی را ترجمه می کنم، دل گیر شد و گفت: مگر در مسیحیت و مکتب مقدس خودمان کمبودی داریم که تو به دعاهای اسلامی روی آورده ای؟ ترجمه ام که چاپ شد، یک نسخه از آن را برایش فرستادم. یک ماه بعد، تلفن کرد و گفت: «صمیمانه از هدیه این کتاب، سپاسگزارم؛ زیرا هر روز به جای دعای معمول خود، آن را می خوانم» [۵].
قرارمان در این نوشتار همراهی با فرازهایی از صحیفه سجادیه باشد؛ انشاء الله.
۴- در صحیفه سجادیه با ده ها مسئله و موضوع درباره زندگی یک انسان کامل رو به رو هستیم؛ آنکه چگونگی زندگی توحیدی داشته باشیم؛ با اضلاع مختلف جامعه چه تعاملی شایسته است و به وقت سختی ها و محنت ها راه برون را در کجا بجوییم؛
«فقد ضقت لما نزل بی یا رب ذرعا، و امتلأت بحمل ما حدث علی هما، و أنت القادر علی کشف ما منیت به، و دفع ما وقعت فیه، فافعل بی ذلک و إن لم أستوجبه منک، یا ذا العرش العظیم؛
ای پروردگار، در برابر این محنت که بر من وارد آمده بی طاقتم و پیمانه شکیباییم از آن اندوه که نصیب من گردیده اینک لبریز است. تنها تویی که توانی آن اندوه را از میان برداری و آن بلا را که بدان گرفتار آمده ام دفع کنی. پس مرا از بند بلا وارهان اگر چه شایسته آن نباشم..» [۶].
پی نوشتها:
۱- در این روزهای سخت کرونا، یک خلوت و پیوند می تواند آرامشی برای بی قراری ها باشد.
دعا نسخه روح بخشی است برای انس و وصل به تمام زیبایی ها و کمالات واقعی؛
یک حرکت است و رسیدن به سرچشمه وجود؛
یک لبیک است؛ پاسخی مثبت به دعوتی برای رهایی و آرامش؛
او ما را می خواند و به خوبانش نشانی را هم داده است؛ بسیار نزدیک، آن هم بی هیچ مانع و نوبت.
چه دعوتی روحبخش تر و امیدآفرین تر از این فراخوان عمومی:
و إذا سألک عبادی عنی فإنی قریب أجیب دعوة الداع إذا دعان فلیستجیبوا لی و لیؤمنوا بی لعلهم یرشدون؛ [۱]
و هر گاه بندگان من، از تو درباره من بپرسند، (بگو) من نزدیکم، و دعای دعاکننده را- به هنگامی که مرا بخواند- اجابت می کنم، پس (آنان) باید فرمان مرا گردن نهند و به من ایمان آورند، باشد که راه یابند.
سخن از دعاست؛ همان خواندن خداوند و یاری جستن از او؛ که در این روزها به شدت نیاز به آن را احساس می کنیم.
گفت پیغمبر که حق فرموده است
من نگنجم هیچ در بالا و پست
در زمین و آسمان و عرش نیز
من نگنجم این یقین دان ای عزیز
در دل مؤمن بگنجم ای عجب
گر مرا جویی در آن دل ها طلب [۲]
۲- گاه سختی ها، بیماری ها و بلاهایی چون کرونا، با همه زشت نمایی ها و شاخ و شانه کشیدن هایش، فرشته نجات دلمان می شود؛ ما را از سراب فراری داده و به آب هل مان می دهد، تا لختی طعم شیرین دعا را به ما بچشاند.
گویا همین گرفتاری هاست که با دل هایمان دست و پنجه نرم می کند؛ آن را از خار و خاشاک می زداید و آب و جارویش می کند و از آن، راهی به سوی خدا می گشاید.
شاید هم این همه محنت و فشار، راهی است تا دل رمیده را مهار کند؛ آن را به شدت می چلاند تا دردمان بگیرد؛ آن وقت است که آدمی با تمام وجود فریاد می زند: خدا!
این یک میل طبیعی است که انسان را به سوی خدا می کشاند؛
و فی أنفسکم أ فلا تبصرون [۳]؛
و [نیز] در وجود شما [نشانه هایی است] آیا نمی بینید؟»
ای اخی دست از دعاکردن مدار
با اجابت یا رد اویت چه کار [۴]
۳- هر گونه می توان خدا را صدا کرد و با او انس گرفت، اما بهتر است «چگونه خواندن خدا» و «سبک دعا کردن» را نیز بیاموزیم؛ آنکه چگونه با او صحبت کنیم، با چه زبانی فقر خویش را واگویه سازیم و در پی درمان بی چارگی مان باشیم.
«صحیفه سجادیه» منشور بی مانندی است برای دعا کردن و از او خواستن.
گوهری است گم نام در میان ما، اما نام آشنا برای دیگران!
«آنه ماری شیمل»، محقق و نویسنده توانای آلمانی است که چند صباحی در ایران زیست؛ جذبه عرفان اسلامی او را به صحیفه سجادیه کشاند و عهد کرد چند دعای آن را به زبان آلمانی ترجمه و منتشر کند؛ این سخن اش شنیدنی است: مادرم در یکی از بیمارستان های لایبزیک بستری بود. هر وقت به او سر می زدم، پس از آن که به خواب می رفت، در گوشه ای از آن اتاق به کار پاک نویس ترجمه های صحیفه مشغول می شدم. در کنار مادرم، خانمی بسیار محترم بستری بود که کاتولیک مؤمن و متعصبی به نظر می آمد. وقتی فهمید من دعاهای اسلامی را ترجمه می کنم، دل گیر شد و گفت: مگر در مسیحیت و مکتب مقدس خودمان کمبودی داریم که تو به دعاهای اسلامی روی آورده ای؟ ترجمه ام که چاپ شد، یک نسخه از آن را برایش فرستادم. یک ماه بعد، تلفن کرد و گفت: «صمیمانه از هدیه این کتاب، سپاسگزارم؛ زیرا هر روز به جای دعای معمول خود، آن را می خوانم» [۵].
قرارمان در این نوشتار همراهی با فرازهایی از صحیفه سجادیه باشد؛ انشاء الله.
۴- در صحیفه سجادیه با ده ها مسئله و موضوع درباره زندگی یک انسان کامل رو به رو هستیم؛ آنکه چگونگی زندگی توحیدی داشته باشیم؛ با اضلاع مختلف جامعه چه تعاملی شایسته است و به وقت سختی ها و محنت ها راه برون را در کجا بجوییم؛
«فقد ضقت لما نزل بی یا رب ذرعا، و امتلأت بحمل ما حدث علی هما، و أنت القادر علی کشف ما منیت به، و دفع ما وقعت فیه، فافعل بی ذلک و إن لم أستوجبه منک، یا ذا العرش العظیم؛
ای پروردگار، در برابر این محنت که بر من وارد آمده بی طاقتم و پیمانه شکیباییم از آن اندوه که نصیب من گردیده اینک لبریز است. تنها تویی که توانی آن اندوه را از میان برداری و آن بلا را که بدان گرفتار آمده ام دفع کنی. پس مرا از بند بلا وارهان اگر چه شایسته آن نباشم..» [۶].
پی نوشتها:
گفتگو با هوش مصنوعی
💬 سلام! میخوای دربارهی «نکته ای برای بی قرارهای روزهای کرونا» بیشتر بدونی؟ من اینجام که راهنماییت کنم.