به گفته محققان، در آینده نه چندان دور، چاپگر های سه بعدی و ربات های هوشمند می توانند برای ساخت ایستگاه های فضایی و حتی پایگاه های زیستی برای زندگی انسان خارج از کره زمین مورد استفاده قرار گیرند.



متخصصان دانشگاه MIT اکنون به توسعه ربات هایی پرداخته اند که می توانند ساختار های پیچیده و بزرگ را بسازند و از این دانش برای ساخت مجتمع های بزرگ، سفینه های فضایی و هواپیما ها هم می توان استفاده کرد.



بنا بر اعلام محققان هوش مصنوعی، از نظر دسته بندی دو گونه گسترده از ربات در دنیای امروزی وجود دارند. دسته اول ربات های گران قیمت مانند ربات های انسان نما هستند که برای انجام کار های مختلف از جمله شبیه سازی رفتار انسان ها مورد استفاده قرار می گیرند. دسته دوم ربات های ارزان قیمت تر و به عبارتی کارگر هستند که برای انجام وظایفی محدود، اما بدون ویژگی هایی، چون خستگی انسان یا داشتن خطا مورد استفاده قرار می گیرند.



ربات های ساخته شده به وسیله محققان دانشگاه MIT نسل جدید و شاخه کاملا متفاوتی از ربات ها هستند. این ربات ها از ربات های گران قیمت انسان نما ارزان تر، اما دارای توانایی های فراوان برای انجام کار های مختلف هستند و به گفته دانشمندان می توانند در همکاری با یکدیگر ساختار های بزرگ تولید کنند. بیشتر بخوانید: ربات های ساخته شده به وسیله محققان دانشگاه MIT نسل جدید و شاخه کاملا متفاوتی از ربات ها هستند. این ربات ها از ربات های گران قیمت انسان نما ارزان تر، اما دارای توانایی های فراوان برای انجام کار های مختلف هستند و به گفته دانشمندان می توانند در همکاری با یکدیگر ساختار های بزرگ تولید کنند.بیشتر بخوانید: ناسا برای کشف اسرار فضا، روبات های کاوشگر جدید می سازد



ساختار های ساخته شده به وسیله این ربات ها به همدیگر می پیوندند و به تدریج یک ساختار بسیار بزرگ را تولید می کنند. این ربات ها دارای بازو های توانمند برای اتصال قطعه ها هستند و می توانند قطعه ها را به آسانی به همدیگر متصل کنند.

وزن آنها کم است، اما به دلیل نیاز به حمل قطعه ها تا زمان نصب به طور نسبی وزن بالایی پیدا می کنند.



ربات های نسل جدید کارگر قابلیت همکاری گروهی دارند و با ربات های کارگر سنتی که امروزه درصنعت هواپیما یا خودرو سازی مورد استفاده قرار می گیرند تفاوت دارد. یکی دیگر از ویژگی های این ربات ها دگرگون شدن شکل ظاهر برای اتصال قطعه در زاویه ای ویژه به سایر قطعه هاست که سبب تمایز ربات با ربات های نسل های پیشین می شود.



ربات های امروزی برای شناسایی موقعیت مکانی خود به سیستم GPS نیاز دارند، اما ربات های نسل جدید در همکاری با سایر ربات ها موقعیت خود را شناسایی می کند و مشکلی، چون گم شدن یا قرار گرفتن درموقعیت مکانی اشتباه برای ربات به وجود نمی آید.



ربات های کارگر می توانند تعداد مراحل کار خود را شمارش کنند و درصورت بروز هرگونه خطا در جریان نصب قطعه ها، می توانند دوباره مراحل را تکرار و خطا را برطرف کنند.



آژانس فضایی آمریکا، NASA در نظر دارد با توسعه این ربات ها افزون بر ساخت ساختار های گسترده در فضا، سیستمی برای ترمیم و تنظیم دوباره سفینه و کاوشگر های فضایی درماموریت های فضای عمیق ابداع کند.



به گفته دانشمندان استفاده از ربات ها برای ساخت سازه های فضایی مقرون به صرفه تر از ارسال فضانورد به فضا و نیاز به نصب و تعمیرات برای بازه زمانی طولانی و قرارگیری درمعرض میزان فراوان اشعه های کیهانی است.



کارشناسان در تلاش هستند تا درآینده از ربات ها برای ساخت ایستگاه فضایی یا پایگاه در مدار یک قمر سیاره درمنظومه شمسی استفاده کنند. در آن زمان ربات ها به طور دائم بر روی سازه خواهند بود و می توانند آن را هرلحظه تعمیر و به میزان کافی از آن مراقبت کنند. کارشناسان در تلاش هستند تا درآینده از ربات ها برای ساخت ایستگاه فضایی یا پایگاه در مدار یک قمر سیاره درمنظومه شمسی استفاده کنند. در آن زمان ربات ها به طور دائم بر روی سازه خواهند بود و می توانند آن را هرلحظه تعمیر و به میزان کافی از آن مراقبت کنند.



با استفاده از این ربات ها دیگر نیازی به ارسال سازه های پیش ساخته به فضا نخواهد بود و میزان هزینه ساخت پایگاه های فضایی به میزان قابل توجهی کاهش می یابد.



در آن زمان تنها ارسال مواد اولیه به فضا کافی است تا ربات ها با کمک چاپگر های سه بعدی قطعه ها را در فضا چاپ و درمحل مناسب مستقر کنند.



منبع: universetoday

انتهای پیام/