مشرق - امام علی علیه السلام:

مردم شما چونان مسافران در راهید، که در این دنیا فرمان کوچ داده شدید، که دنیا خانه اصلی شما نیست و به جمع آوری زاد و توشه فرمان داده شدید.

آگاه باشید این پوست نازک تن، طاقت آتش دوزخ را ندارد پس به خود رحم کنید، شما مصیبت های دنیا را آزمودید، آیا ناراحتی یکی از افراد خود را بر اثر خاری که در بدنش فرو رفته، یا در زمین خوردن پایش مجروح شده، یا ریگ های داغ بیابان او را رنج داده، دیده اید که تحمل آن مشکل است پس چگونه می شود تحمل کرد که در میان دو طبقه آتش، در کنار سنگ های گداخته، همنشین شیطان باشید.

آیا می دانید وقتی که مالک دوزخ بر آتش غضب کند، شعله ها بر روی هم می غلتند و یکدیگر را می کوبند؟

و آنگاه که بر آتش بانگ زند میان درهای جهنم به هر طرف زبانه می کشد؟

ای پیر سالخورده که پیری وجودت را گرفته است، چگونه خواهی بود آنگاه که طوق های آتش به گردن ها انداخته شود، و غل و زنجیرهای آتشین به دست و گردن افتد؟ چنانکه گوشت دست ها را بخورد.



متن حدیث:

أنتم بنو سبیل علی سفر من دار لیست بدارکم و قد أوذنتم منها بالارتحال و أمرتم فیها بالزاد و اعلموا أنه لیس لهذا الجلد الرقیق صبر علی النار فارحموا نفوسکم فإنکم قد جربتموها فی مصائب الدنیا أ فرأیتم جزع أحدکم من الشوکة تصیبه و العثرة تدمیه و الرمضاء تحرقه فکیف إذا کان بین طابقین من نار ضجیع حجر و قرین شیطان أ علمتم أن مالکا إذا غضب علی النار حطم بعضها بعضا لغضبه و إذا زجرها توثبت بین أبوابها جزعا من زجرته أیها الیفن الکبیر الذی قد لهزه القتیر کیف أنت إذا التحمت أطواق النار بعظام الأعناق و نشبت الجوامع حتی أکلت لحوم السواعد.

«نهج البلاغه، خطبه ۱۸۳»