به گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا، امیرالمؤمنین(ع) فرمود: شما را به پنج چیز وصیت می کنم که برای به دست آوردن آنها اگر بر شتر سوار شوید و تند بتازید، شایسته است؛ أوصیکم بخمس لو ضربتم إلیها آباط الإبل لکانت لذلک أهلا:

هیچ یک از شما جز به پروردگار خود امید نبندد؛ لا یرجون أحد منکم إلا ربه

و از چیزی جز گناه خود نترسد؛ و لا یخافن إلا ذنبه

و اگر چیزی که از او بپرسند که نداند، از گفتن «نمی دانم» شرمنده نباشد؛ و لا یستحین أحد منکم إذا سئل عما لا یعلم أن یقول لا أعلم

و از آموختن چیزی که نمی داند، ننگ نداشته باشد؛ و لا یستحین أحد إذا لم یعلم الشیء أن یتعلمه

بر شما باد به صبر، زیرا صبر نسبت به ایمان چون سر است نسبت به بدن؛ در بدنی که سر نباشد، خیری نیست. همچنین است در ایمانی که با شکیبایی توأم نباشد؛ و علیکم بالصبر فإن الصبر من الإیمان کالرأس من الجسد، و لا خیر فی جسد لا رأس معه، و لا [خیر] فی إیمان لا صبر معه.

امیرالمؤمنین در بخشی از این روایت می فرماید: «هیچ یک از شما جز به پروردگار خود امید نبندد»؛ چه اینکه امیدواری به خداوند متعال موضوعی است که در آیات الهی و روایات نورانی اهل بیت علیهم السلام بسیار بر آن تأکید شده و از آن به تعبیر «رجاء» یاد شده است. در مقابل آن، صفت «قنوط» یا ناامیدی از رحمت خدا قرار دارد. امام خمینی (ره) در این باره می نویسد: «رجاء، از فطریات است، و قنوط برخلاف فطرت مخموره و از احتجاب است. و نیز مبدأ حصول رجاء، حسن ظن به خدای تعالی و مبدأ قنوط از رحمت، سوء ظن به ذات مقدس است.» (شرح حدیث جنود عقل و جهل، ص ۱۳۰) همچنان که در کنار امیدواری به رحمت خداوند، باید ترس از عقوبت الهی قرار گیرد؛ از این جهت گفته شده خوف و رجاء حالت مطلوبی برای انسان مؤمن است.

در این باره امام صادق(ع) ضمن روایتی فرمود: هیچ بنده مؤمنی نیست مگر آنکه در قلبش دو نور وجود دارد: نور خوف و نور رجاء؛ اگر سنجیده شوند هیچ یک بر دیگری برتری ندارد؛ إنه لیس من عبد مؤمن الا فی قلبه نوران؛ نور خیفة و نور رجاء؛ لو وزن هذا لم یزد علی هذا و لو وزن هذا لم یزد علی هذا. ( الکافی (ط - الإسلامیة)، ج۲، ص۶۷)

انتهای پیام/