به گزارش خبرنگار اجتماعی باشگاه خبرنگاران پویا؛ وقتی که نایین، شهری واقع در شرق استان اصفهان را سمت انارک ترک کنید، کویری پر رمز و راز و اسرار آمیز از شما استقبال خواهد کرد که در ۱۰۰ کیلومتری از این پهنه وسیع و ۶۰ کیلومتری شهر انارک، در دل همین سکوت ماورایی، روستایی ضربان دارد که گویی میل به حیات در آن هنوز دیده می شود.

جای جای منطقه شرقی اصفهان روایتگر تمدن و تاریخ کهن این سرزمین است که شوربختانه رخت بستن برکت اقتصادی، مردمان را از سرزمین آبا و اجدادی خود رانده است.

روستای «عشین» (اشین)، نیز از این قاعده مستثنی نبوده و با ترک مردمانش از این دیار، حدود ۴۰ سال زیر انبوهی از خاک مدفون شده بود.

اما همت و تلاش یکی از دغدغه مندان میراث فرهنگی استان اصفهان، جان تازه ای در کالبد مرده این روستا دمید و آن را امروز به اقامتگاهی تبدیل کرده که تا قبل از شیوع ویروس کرونا، میزبان حدود دو هزار نفر گردشگر بوده است.

در اشین که در شمال شرقی استان اصفهان و در مسیر جهانگردان کویری قرار دارد، هیچ خبری از فناوری نیست و می توان زندگی سنتی و خالی از هرگونه تکنولوژی را تجربه کرد.

مژگان باقری، تحصیلکرده رشته معماری است که از سال ۱۳۸۸ کار احیای عشین را با آغاز فرآیند برای ثبت ملی قلعه و حمام روستای عشین به عنوان دو اثر شاخص روستا آغاز کرد و توانست در اولین جایزه مرمت و احیای بناهای تاریخی و معاصر ایران رتبه دوم را کسب کند.

وی طرح مرمت این اثر تمدنی را در سه فاز و از سال ۱۳۹۱ آغاز کرد که در نهایت و در فاز سه با بازسازی ۱۴ خانه و مرمت حدود ۱۰ خانه توسط مردم محلی در سال ۱۳۹۸ به پایان رسید.

ذکر این نکته خالی از لطف نیست که اقامتگاه های بوم گردی را می توان فرهنگی ترین نقطه عطف گردشگری تلقی کرد؛ چراکه ضمن حفظ میراث فرهنگی و هویت آن، روستا را از آسیب موزه ای و نمایشی شدن حفظ می کند.

این پدیده برای کشوری مانند ایران که در دل قدم به قدم و وجب به وجب خود بافت تاریخی و میراث فرهنگی ناب جای داده، می تواند اثربخش باشد.

انتهای پیام/