گروه سیاسی خبرگزاری تسنیم - مهدی جمشیدی عضو هیات علمی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی در یادداشتی در خصوص عزاداری متفاوت رهبر انقلاب در دهه اول محرم نسبت به سال های گذشته نوشت:



[۱]. در اردیبهشت ماه سال هفتادونه، درحالی که روزنامه های زنجیره ای جریان فاسد اصلاحات، قارچ گونه سربرآورده و تمام ارزش های اسلامی و انقلابی را آماج تهاجم مطبوعاتی خویش قرار دادند، آیت الله خامنه ای در دیدار غیرمعمول خود با جوانان، این مسأله را با آنها در میان نهاد و آن را پاره ای از برنامۀ «فشار دشمن» معرفی کرد و گفت حتی اگر دشمن، فشار فراوانی بر ما وارد آورد، حادثۀ کربلای امام حسین (علیه السلام) رخ خواهد داد، نه حادثۀ صلح امام حسن (علیه السلام)! اما چرا باید تاریخ انقلاب، حسینی باشد و بماند؟!



[۲]. این هشدار بی سابقۀ استعارگونه، آن گاه تکمیل و نمادین شد که ایشان چندی پس از آن، «چفیه» بر شانۀ خویش انداختند و در هیچ دیدار رسمی و غیررسمی و داخلی و خارجی، آن را از خود جدا نکردند! «چفیه»، نماد دفاع مقدس است؛ نمادی که گویا همۀ ارزش های دفاع مقدس را در درون خویش، نهفته است! کسی که «چفیه» به گردن می اندازد، در حقیقت، با زبان نمادین می گوید که از «جنگ» و «شهادت» نمی هراسد، بلکه آماده است و آن را می طلبد! اما این همه اصرار و تأکید، به چه سبب است؟!



[۳]. در مرحلۀ پایانی «فتنۀ سال هشتادوهشت»، نیروهای میدانی فتنه به خیمه های عزاداری امام حسین (علیه السلام) حمله کردند و در مقابل، مردم نیز به خیابان ها ریختند و طومار فتنه را در هم پیچیدند، آیت الله خامنه ای تصریح کرد که «روح حسین بن علی» (علیه السلام)، به یاری انقلاب آمد! اما چه نسبتی است میان روح آن بزرگوار و انقلاب؟! مگر جز این است که باید روح حسین بن علی، رهایی بخش تاریخ حسینی باشد؟!



[۴]. حسین بن علی(علیه السلام)، نقطۀ آغاز مبارزۀ عینی و بیرونی برای بازگرداندن تاریخ به محمل و بستر اصلی اش بود که به شهادت انجامید، اما همین مبارزه، به دست حجت بن حسن (علیه السلام)، با همان منطق، آغاز خواهد شد! «امام غائب»، تمام کنندۀ گامی خواهد بود که «حسین بن علی» برداشت، و اگر فرجام حسین بن علی، «شهادت» بود، فرجام کار مهدی موعود، «حکومت جهانی» خواهد بود. آری، دو مبارزه با یک منطق و با دو نتیجه. و انقلاب ایران، «الگوگرفته» از اولی و «مقدمه ساز» برای دومی! دراین حال، زبان و منطق آیت الله خامنه ای، باید حسینی باشد! او امام دورۀ تاریخی «گذار» و «انتقال» است! «آیت الله خامنه ای» را می گویم!



[۵]. «ما ملت امام حسینیم»، یعنی روش و منطق حسینی را به کار می بندیم و پیش می رویم، چون در برهه ای از تاریخ قرار گرفته ایم که عهد «گشایش» و «انفتاح» است و تقدیر، این گونه رقم خورده که در، بر پاشنۀ دیگری بچرخد. تاریخ مهجوریت امام، تمام شده و این بار، بناست که امام، به «مدار تدبیر عالم»، بازگردد و در عالم عین، «ولایت کلی» خویش را محقق سازد. علامه مصباح یزدی تصریح کرد که از نظر، آیت الله خامنه ای، «سید خراسانی» نیست، بلکه مقام و مرتبه اش، بیش از اوست! این یعنی در این معبر تاریخی، کسی نقش آفرین است که شاید نامی از او به میان نیامده باشد!

انتهای پیام/