به گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا، یکی از معجزات منتسب به پیامبر اکرم(ص) «معراج» است که بنا بر مشهور، در شب هفدهم ماه مبارک رمضان رخ داد. این رویداد را در اولین آیه سوره اسراء و آیات هشتم تا هجدهم سوره نجم می توان مشاهده کرد. معراج از «عرج» گرفته شده و در لغت به معنی بالا رفتن و جمع آن معارج است. طی این رویداد، پیامبر پس از نماز مغرب از مسجدالحرام توسط مرکبی به نام «براق» و با مشایعت ملائک به سوی مسجدالاقصی حرکت داده شد و از آن مکان، به آسمانها عروج کرد و چون بازگشت، نماز صبح را در مسجدالحرام خواند.

درباره کیفیت معراج نبوی گفته شده معراج پیامبر، جسمانی و در بیداری بوده، نه در خواب و با روح و اصل آن از ضروریات دین و مورد اتفاق همه ی فرقه های اسلامی است تا جایی که امام رضا علیه السلام تکذیب آن را تکذیب رسالت پیامبر معرفی کرده فرمودند «من کذب بالمعراج فقد کذب رسول الله(ص)؛ کسی که معراج را انکار کند، رسول الله را تکذیب کرده است». (صفات الشیعة شیخ صدوق، ص۵۰)

روایات متعددی درباره حدیث معراج در روایات به ثبت رسیده است؛ از جمله روایتی از امام محمد باقر(ع) که نعمانی از راویان بزرگ شیعه در اوایل قرن چهارم هجری در کتاب «الغیبة» خود به آن اشاره کرده است که در ادامه به آن اشاره می شود.

«رسول خدا فرمود خدای عز و جل شبی که مرا به معراج برد، به من وحی کرد ای محمد از امتت در زمین چه کسی را به جای خود گذاشتی و خدا بهتر آگاه بود عرض کردم: بارالها برادرم؛ فرمود: ای محمد علی بن ابی طالب را؟ عرض کردم بله پروردگارا. فرمود: ای محمد، من توجه ویژه ای بر زمین کردم و تو را از زمین برگزیدم پس هر جا یادی از من بشود از تو هم در ردیف من یاد می شود. پس منم محمود و توئی محمد؛ إنی اطلعت إلی الأرض اطلاعة فاخترتک منها فلاأذکر حتی تذکر معی فأنا المحمود و أنت محمد.

سپس توجه دیگری بر زمین کردم و علی بن ابی طالب را از زمین برگزیدم پس او را وصی تو قرار دادم. تو سرآمد انبیائی و او سرآمد اوصیا است. سپس از نام های خودم برای او نامی مشتق کردم؛ پس منم اعلی و اوست علی، ای محمد؛ ثم إنی اطلعت إلی الأرض اطلاعة أخری فاخترت منها علی بن أبی طالب فجعلته وصیک فأنت سید الأنبیاء و علی سید الأوصیاء ثم شققت له اسما من أسمائی فأنا الأعلی و هو علی یا محمد.

من، علی و فاطمه و حسن و حسین و امامان را از یک نور آفریدم، سپس ولایت آنان را بر ملائک پیشنهاد کردم؛ هرکس پذیرفت از نزدیکان شد و هرکس انکار ورزید از کافران شد. ای محمد، اگر بنده ای از بندگان من آن قدر مرا بپرستد که اعضایش از هم بگسلد، سپس مرا ملاقات کند در حالی که ولایت آنان را انکار دارد من او را به آتش می اندازم؛ إنی خلقت علیا و فاطمة و الحسن و الحسین و الأئمة من نور واحد ثم عرضت ولایتهم علی الملائکة فمن قبلها کان من المقربین و من جحدها کان من الکافرین یا محمد لو أن عبدا من عبادی عبدنی حتی ینقطع ثم لقینی جاحدا لولایتهم أدخلته ناری.

سپس فرمود: ای محمد، دوست داری آنان را (در این جایگاه) ببینی؟ عرض کردم: بله؛ فرمود: جلوتر برو. جلوتر رفتم؛ دیدم علی بن ابی طالب، حسن، حسین و علی بن الحسین و محمدبن علی و جعفربن محمد و موسی بن جعفر و علی بن موسی و محمدبن علی و علی بن محمد و حسن بن علی و حجت قائم را که همچون ستاره ای فروزان در میان آنان بود؛ ثم قال یا محمد أتحب أن تراهم فقلت نعم فقال تقدم أمامک فتقدمت أمامی فإذا علی بن أبی طالب و الحسن و الحسین و علی بن الحسین و محمدبن علی و جعفربن محمد و موسی بن جعفر و علی بن موسی و محمدبن علی و علی بن محمد و الحسن بن علی و الحجة القائم کأنه الکوکب الدری فی وسطهم.

عرض کردم پروردگارا اینان کیانند؟ فرمود: اینان امامانند و آن که ایستاده، کسی است که حلال مرا حلال می کند و حرام مرا حرام می کند و از دشمنان من انتقام می گیرد. ای محمد، او را دوست بدار که من دوستش می دارم و هرکس که او را دوست بدارد، او را دوست خواهم داشت؛ فقلت یا رب من هؤلاء قال هؤلاء الأئمة و هذا القائم محلل حلالی و محرم حرامی و ینتقم من أعدائی یا محمد أحببه فإنی أحبه و أحب من یحبه.» (الغیبة (للنعمانی)، ص۹۳ و ۹۴)

انتهای پیام/+