* * *

بسم الله الرحمن الرحیم

با سلام

تقدیم به قائم آل محمد و امام زمان حضرت مهدی سلام الله علیه و خاندان معصوم و مطهر بزرگوارشان

خدایا هنوز استوانه های ذهن، خالق خود را می جوید و با الهام و وحی مالک خود، خیال زندگی دارد. گرچه انسانها را به تلاش طلب علم و دانش امر نموده ای، اما هیچ دانشی بی واسطۀ رحمت و عنایت خداوند، متعالی نمی گردد و هیچ رهگذر کوی عشقی بی توجه به خالق خود، معنای عشق را نمی داند. خداوندا! آنگاه که با بندگی انسان در برابر فرامینت معنای عشق را به او آموختی، تا برای رضایت خالق خود خدمت نماید و بزرگی او را انشاء نماید و از فضائل اسماء و آفرینش و کارهای متعالی خداوند توشۀ خرد جمع نماید و در فضای هندسی وجود، در زمانهای متوالی بخش نماید و در کرامت خالق خود، ضرب نماید تا از محصول آن، در فصل نیاز بهره ها جوید، ای خالق یگانه و بی همتا، با عطایای بی انتهای احسان و محبتت، عالیترین محاسبۀ رشد خردمندانه را، در اوج کمالات به تعالی، برای انسانها، تفویض می نمائی.

بارالها، ای صاحب و مالک و مدیر و مدبر همۀ هستی، همۀ وجودی که به بندگانت بخشیده ای، امانتی می باشد در دست بندگانت و گر چه نتوانسته باشند آنطور که شایستۀ الطاف خالق خود می باشد، پرورشش دهند، اما همیشه به خداوند امیدوارند و اعتماد دارند که پروردگارشان به تعالی آنان را هدایت می نماید و بقدری می پروراند، که در توان بی انتهای علم و حکمت و نور و هدایت و حفاظت و فضل و توانائیش، شایستۀ بزرگی او می باشد، تا انسانها در ناتوانیها و درماندگیها و فراقت، احساس بی کسی و سقوط و تقصیر ننمایند و آنگونه که در شأن عبد خدا بودن است، به بندگی خالق خود به تعالی و کمالات موفق و مؤید شوند.

خدایا! آنگاه که می درخشی، شیطان از نگاهت نومید می شود، پس انسانها را چنان یاری ده که تا همیشه حضورت را احساس نمایند و در صراط دینت ثابت قدم و استوار باشند، تا شیطان شرمگین از وسوسه گردد و نومید از اغفال و استحالۀ ایمان بندگانت شود.

بارالها! همۀ ماهها، ماه پر فیض رحمت برکات و هدایتت می باشد، و انسانها همواره عاجز از ترک سفرۀ الطاف بی انتهای ارزاق و نعمتها و مغفرت و رحمتت می باشند، پس به الطاف عمیمت بر محمد و آل محمد درود فرست و همواره انسانها را از الطافت بهره مند نما و اعتقادات و فضائل و بصیرت و دانش و توانمندیها و منزهی آنان را به مرتبه احسن التقویم چنان میزان نما تا همواره شایسته و لایق بهره مندی از ولایتت باشند و بر پاسخ صحیح مجهولاتی که انسانها در بندگی خالق خود به آن، نیازمند هستند، چنان آنها را آگاه و روشن نما، که بر دو راهیهای تردید و سرگردانی گرفتار نشوند.

بارالها، صفات اسماء الهیت، در افق دیدگان بندگانت جلوه گری می نماید و بر غارزدگان، اسارت زمین بارش رحمت دارد و برای آنان دنیای زیبای حقیقت را به نمایش می گذارد.

خدایا! جام عشق را از ازل، عاشقانت با یاد خالق خود نوشیدند و مدهوش از صدای وحی وکراماتش، گشتند و زنگار وهم و جهل وجود را با رایح‍ۀ نور هدایت خداوند خویش، پاک نموند.

بار الها، انسانها با کدامین کاسۀ اشک و شکستن یاس شک می توانند، به خالق خود، نزدیکتر باشند؟ آیا دعای بارش باران بر این تن از اصل خود باز مانده مستجاب می شود؟ وچگونه تن ذهن، به زیور دانایی و حکمت آراسته شود و چگونه تنگی خلق وسینه وجود، به حلم و شرح صدر الهی، آذین گردد و چگونه می توان در دریای وجود، زورق جود خالق خود را را بی بهره از آیات وحی و ایمان و یقین به تدبیر عقل الهی، در امواج شیطنتها و ناملایمات شبانگاهان، به ساحل مقصود به سلامت رساند؟

ای پدید آورندۀ هستی، نگاه مهتابی خالق هستی، آنگاه که بر خارهای صحرای ضمیر خشکیده، بر جان روح فرود آید، مرحم جان می شود و جان آدمی را سیراب از نسیم احسان نگاه خویش می گرداند.

خدایا! شیطان بر تکبر پیروزی بر ادعای جهل بر تکرار وهم بر انسان تازید، اما شیطان یارای تازیدن بر عنایات تو ای کریم بخشنده ندارد، آنگاه که، بندگانت را با آیات وحیت و گفتگوهای حکیمانه ات و چراغ هدایتت و بشیر و انذار تادیب کننده و امید دهنده ات، می پرورانی و بندگانت را، تجلی اسماء جلال خود، در دانش و معرفت و حلم و بصیرت می نمائی، آبشار جود بی منتهای مهر خالق هستی، می باشد که بر سرزمین ضمیر انسانها فرمانروائی می نماید.

خدایا! انسانها لبخند زیبای تو را می بینند، اما دست گل چیدنشان به بلندای کرسی فرمانروائیت نمی باشد، ای خالق بخشایشگر به مهر و بخششت، دستانشان را بگیر و بوسه ای ده تا نورگلهای لبخند رضایتت را بچینند و وجودشان را با محبت ولایت هدایت و عنایات و محافظتت، چنان نما که برای همیشه مهر پایان باطل زمهریر نفوذ و احاطۀ شیطان و آثار آن در طول تاریخ حیات انسانها گردد.

خدایا! آنگاه که روح بزرگت در زبانی ناتوان جریان دارد، بندگانت تبسم مهرت را می بینند، که بر حرفهای ناقصشان، نگرشی به محبت دارد و آنها را به تعالی و منزهی و کمالات به رأفت مهر و لطافت روح و حکمت علمت می رساند.

بار الها! بندگانت خشنودی پر مهر خالق خود را می بینند، آنگاه که بر شادیهایشان در توفیق بندگی خدا نمودن پاداش می دهی و راه تعالی را برایشان باز می نمایی و آنها را بسوی دین خود فرا می خوانی و از بندگانت می خواهی که از دنیای تاریکی جهل و رذائل بدرآیند و در بهشت فضائل وارد شوند و از چشمۀ نور آب حیات هدایتت بنوشند و در بوستان و گلستان معرفت وارد شوند و از میوۀ خرد الهی تناول نمایند و طاقچۀ خانۀ دل را، با سبد تزکیه آزین نمایند و گلبانگ اذان را در مدینۀ فاضلۀ وصال به دریای معرفت بشنوند و خداوند خود را، ای صاحب جلال و شکوه، با گنجینۀ عقل رشد یافته و منزهی نفس زکیه، از اعماق قلب سلیم، غزل بندگی خالق خود را، بسرایند و در بلندای پرواز با رهیدن از پستیها و رستن به قلۀ صالحانت، بر آستانۀ دوست زانو زنند و خداوند خود را آنچنان که شایسته است به تعالی یاد نمایند.

بار الها، به بزرگیت قسم، بزرگی را بر زبان بندگانت جای ده، تا زبانشان از آن خالق خود شود و رفتارشان را به زیبایی خواست خود، بیارای تا رفتار انسانها با تن پوش نگاه و رهنمودها و فرامینت زیبا شود و به الطاف و عنایات بیکرانت، لحظه ای ذهنیات و نیتها و اعمال آدمیان را، که همواره تمام وجود انسانها را به دنبال خود فرا می خواند، به خود واگذار ننما.

بار الها، بندگانت خالق خود را می ستایند، آنگاه که ترانۀ معرفتت، بر تار و پود وجودشان چنگ می زند و جان و دلشان را در قنوت تعالی خواستگاه متعالیشان، به معراج می رساند و در دستان منتظر یاریشان گلبوتۀ امید می کارد و در قلب پر تپش نگاهشان، شبنم یاس می نشاند و عزمشان را به راهت، استوار می نماید.

خدایا! زیباییها با فرمانروائیت شروع شد و راه یافتگان با یاد خداوند خود سر بلند شدند و زیبا سروش شدند، زیبا نگریستند و زیبا زیستند و زیبا ره یافتند و بر عرش زیبائیها آن همه خوبی و زیبائی را در خالق خود، دیدند. آن همه گفتنیها با هدایت خداوندیت، جلا یافت و آن همه رفتار به زیور خواست الاهیت، زیبنده گشت و این همه، یعنی با همۀ خوبیها تجلی یافتن و با همۀ شوکت، نشست و برخاست کردن و بر درگاه خالق خود، سجدۀ شکر نمودن و سپاسگزار پروردگار مهربان خود شدن، که به سبب عبد خدا شدن و اطاعت نمودن از رهنمودها و فرمانهای خالق خود و چهارده معصوم سلام الله علیهم، خداوند به وادی انسانها شکوه اوج گرفتن بخشید.

خدایا! انسانها را با خالق خود مونس بودن، شرایطش اخلاص و محبت است، و این همه در عشق به خداوند تجلی می یابد، آنگاه که بر تمامی راه بی انتها، سایۀ مهر می گسترانی و مجوز اقامۀ نماز و رازو نیاز با خود را به انسانها عطا می نمائی و برای آنها آیات نورت را همراه پیامبران و حجتهای معصومت، نازل می نمائی.

چگونه می توان با خداوند بود و خود را تنها دید، آنسان که فطرت انسان، به پاکی نورخالق خود سرشته شده باشد و الطاف غنی خداوند، رازق سفرۀ انسانها باشد.

پس ای خداوند بخشندۀ مهربان بر همۀ بندگانت روزی حلال و سلامتی و سعادتمندی ارزانی دار و آنان را بندگانی شاکر و ساعی قرار ده، تا تلاششان به تعالی به شایستگی باشد و نعمتهای فراوان خالق خود را در راه اعتلای رضایتمندی خداوند صرف نمایند.

خداوندا! جذبۀ نوری که وجود را در خود ذوب می نماید شعشعۀ نور عشق تو می باشد که انسانها را در این وادی رها نمی سازد و امید را در نهانخانۀ وجود روشن می نماید و در لحظات سبکبالی جسم، حتی با وجود تلفیق روح و جسم خاکی، تجلی نور خدا می شود، آنگاه که پروردگار بزرگوار بی همتا، به الطاف عمیمش، با ظهور و ولایت امام حیات طیبه، انسانها را تا عرش خوبیهای اعلی علیین به تعالی و کمالات و منزهی احسن تقویم، ارتقاء می بخشد.

خداوندا! آسمانی و زمینی بودن انسانها، اهرم تعادل الهیست و انسان برای سلامت در رشد نیازمند چنین تعادلی می باشد، پس ای خداوند بی همتا، بر حفظ این تعادل، انسانها را همواره، یاری نما، تا در ورطۀ افراط و تفریط و گمراهی و انحرافات گرفتار نشوند و همواره به نور و هدایت و علم و حکمت و توان الهی، در صراط مستقیم دین خالق خود و حجتهای معصومش بخصوص منجی عالم بشریت حضرت مهدی موعود سلام الله علیهم، مستقر شوند و همواره در این استقرار، ثابت قدم و پایدار باشند.

امین یا رب العالمین، به حرمت محمداٍ و آله طاهرین. اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم

گل افشان گل محمدی