حاجی فیروز را گم کرده ایم
ایسنا/مازندران مسئول کانون تئاتر سیاوشان جهاد دانشگاهی واحد مازندران با ارائه این مطلب که حاجی فیروز را گم کرده ایم گفت: برای زنده نگه داشتن فرهنگ نوروز باید تمام اجزای آن از جمله حاجی فیروز را حفظ کرد و حاجی فیروزهایی تربیت کرد که نشانه درست فرهنگ نوروز در کشور ما باشند و این سنت دیرینه را زنده کنند.
حمیدرضا گل محمدی تواندشتی، به مناسبت نزدیک شدن ایام نوروز در گفت و گو با ایسنا مازندران گفت: در گذشته های دور، حاجی فیروز برای مردم بسیار عزیز بود و همه او را دوست داشتند. با آمدنش دل ها شاد می شد و مردم دوباره به یاد می آوردند که نوروز در راه است.
گل محمدی افزود: حاجی فیروز نزد مردم تقدس و احترام خاصی داشت و همه به او احترام می گذاشتند. در گذشته بر خلاف آنچه تصور می شود، حاجی فیروزها شغل و درآمد مشخص خود را داشتند مثلا کشاورز یا نجار بودند ولی در روزهای آخر سال خود را به این شکل درمی آوردند تا به مردم شادی هدیه دهند.
وی ادامه داد: مردم نیز به منظور قدردانی از آن ها و شاید برای استقبال از شادی به حاجی فیروزها شیرینی، آجیل و حتی گاهی سکه هدیه می دادند. هرچند که حاجی فیروزها برای پول این کار را نمی کردند. این کار برایشان تقدس داشت بعید بود کسی حاجی فیروز را ببیند و لبخند بر لبش نیاید و شور و شوق نوروز و نو شدن را احساس نکند.
مسئول کانون تئاتر سیاوشان جهاد دانشگاهی واحد مازندران ادامه داد: حاجی فیروز در کوچه ها می گشت و دایره زنگی می زد و می خواند که «حاجی فیروزم سالی یه روزم» اما نفهمیدیم چه شد که روزی در همین کوچه ها ناپدید شدند. رفت و دیگر نیامد و ما آنقدر سرگرم خود و کارهای خود بودیم که اصلا نفهمیدیم که او رفت. جای خالیش را احساس نکردیم و حتی به دنبالش هم نگشتیم. سال ها آمد و رفت. نوروزها در پی هم آمد و صدایش هم چنان در گوش قدیمی ترها بود که می خواند« حاجی فیروزم سالی یه روزم».
گل محمدی با بیان اینکه کسی به فکر نیفتاد که حاجی فیروز چه شده و چرا رفته است خاطرنشان کرد: متاسفانه امروزه در کوچه و خیابان های شهرهای مختلف شاهدیم که این نشانه فرهنگی حتما باید فردی باشد که در چهارراه ها با سماجت از دیگران پول گرفته و به تکدی گری بپردازد که این حرکت بیراهه ای بیش نیست.
این کارشناس هنرهای نمایشی تاکید کرد: برای زنده نگه داشتن فرهنگ نوروز باید تمام اجزای آن از جمله حاجی فیروز را حفظ کرد و حاجی فیروزهایی تربیت کرد که نشانه درست فرهنگ نوروز در کشور ما باشند و این سنت دیرینه را زنده کنند و به جهانیان بگویند که حاجی فیروز هنوز زنده است و وقتی که حاجی فیروز زنده باشد سنت دیرینه ایران و ایرانیان زنده می ماند.
این مسئول تاکید کرد: برای حفظ این سنت دیرینه نماش نامه روزهای آخر زمستان را در زمستان ۹۰ به رشته تحریر و در چندین نوبت نیز در سطح شهرستان های بابلسر و محمود آباد به اجرا درآوردم که به شرح حال حاجی فیروز، رسالت و چهره واقعی وی در روزهای پایان سال می پردازد.
گل محمدی اظهار کرد: خلاصه داستان این نمایش نامه به حاجی فیروزی اشاره دارد که چندین سال به میان مردم نرفته بود و حال تصمیم می گیرد که در آخرین روز سال همراه پسرش لباس حاجی فیروز را برتن کرده و صورتش را سیاه کند و با دایره زنگی اش راهی کوچه بازار بشود و پیام بهار را به گوش مردم برساند، در این حین با شهروندی برخورد می کند که با مقابله می کند، حاجی فیروز در مقابل وی کم نمی آورد و برای اثبات خود به بحث و مناظره می پردازد و در پایان با کلام خود شهروند را قانع می کند که آنطوری که جامعه امروزی درباره حاجی فیروز فکر می کنند نیست.
انتهای پیام
حمیدرضا گل محمدی تواندشتی، به مناسبت نزدیک شدن ایام نوروز در گفت و گو با ایسنا مازندران گفت: در گذشته های دور، حاجی فیروز برای مردم بسیار عزیز بود و همه او را دوست داشتند. با آمدنش دل ها شاد می شد و مردم دوباره به یاد می آوردند که نوروز در راه است.
گل محمدی افزود: حاجی فیروز نزد مردم تقدس و احترام خاصی داشت و همه به او احترام می گذاشتند. در گذشته بر خلاف آنچه تصور می شود، حاجی فیروزها شغل و درآمد مشخص خود را داشتند مثلا کشاورز یا نجار بودند ولی در روزهای آخر سال خود را به این شکل درمی آوردند تا به مردم شادی هدیه دهند.
وی ادامه داد: مردم نیز به منظور قدردانی از آن ها و شاید برای استقبال از شادی به حاجی فیروزها شیرینی، آجیل و حتی گاهی سکه هدیه می دادند. هرچند که حاجی فیروزها برای پول این کار را نمی کردند. این کار برایشان تقدس داشت بعید بود کسی حاجی فیروز را ببیند و لبخند بر لبش نیاید و شور و شوق نوروز و نو شدن را احساس نکند.
مسئول کانون تئاتر سیاوشان جهاد دانشگاهی واحد مازندران ادامه داد: حاجی فیروز در کوچه ها می گشت و دایره زنگی می زد و می خواند که «حاجی فیروزم سالی یه روزم» اما نفهمیدیم چه شد که روزی در همین کوچه ها ناپدید شدند. رفت و دیگر نیامد و ما آنقدر سرگرم خود و کارهای خود بودیم که اصلا نفهمیدیم که او رفت. جای خالیش را احساس نکردیم و حتی به دنبالش هم نگشتیم. سال ها آمد و رفت. نوروزها در پی هم آمد و صدایش هم چنان در گوش قدیمی ترها بود که می خواند« حاجی فیروزم سالی یه روزم».
گل محمدی با بیان اینکه کسی به فکر نیفتاد که حاجی فیروز چه شده و چرا رفته است خاطرنشان کرد: متاسفانه امروزه در کوچه و خیابان های شهرهای مختلف شاهدیم که این نشانه فرهنگی حتما باید فردی باشد که در چهارراه ها با سماجت از دیگران پول گرفته و به تکدی گری بپردازد که این حرکت بیراهه ای بیش نیست.
این کارشناس هنرهای نمایشی تاکید کرد: برای زنده نگه داشتن فرهنگ نوروز باید تمام اجزای آن از جمله حاجی فیروز را حفظ کرد و حاجی فیروزهایی تربیت کرد که نشانه درست فرهنگ نوروز در کشور ما باشند و این سنت دیرینه را زنده کنند و به جهانیان بگویند که حاجی فیروز هنوز زنده است و وقتی که حاجی فیروز زنده باشد سنت دیرینه ایران و ایرانیان زنده می ماند.
این مسئول تاکید کرد: برای حفظ این سنت دیرینه نماش نامه روزهای آخر زمستان را در زمستان ۹۰ به رشته تحریر و در چندین نوبت نیز در سطح شهرستان های بابلسر و محمود آباد به اجرا درآوردم که به شرح حال حاجی فیروز، رسالت و چهره واقعی وی در روزهای پایان سال می پردازد.
گل محمدی اظهار کرد: خلاصه داستان این نمایش نامه به حاجی فیروزی اشاره دارد که چندین سال به میان مردم نرفته بود و حال تصمیم می گیرد که در آخرین روز سال همراه پسرش لباس حاجی فیروز را برتن کرده و صورتش را سیاه کند و با دایره زنگی اش راهی کوچه بازار بشود و پیام بهار را به گوش مردم برساند، در این حین با شهروندی برخورد می کند که با مقابله می کند، حاجی فیروز در مقابل وی کم نمی آورد و برای اثبات خود به بحث و مناظره می پردازد و در پایان با کلام خود شهروند را قانع می کند که آنطوری که جامعه امروزی درباره حاجی فیروز فکر می کنند نیست.
انتهای پیام
گفتگو با هوش مصنوعی
💬 سلام! میخوای دربارهی «حاجی فیروز را گم کرده ایم» بیشتر بدونی؟ من اینجام که راهنماییت کنم.