به گزارش خبرگزاری تسنیم از خرم آباد، آرام و با احتیاط درب صندوقچه را باز می کند و دو دستش را به ته صندوقچه برده و بقچه ای مخملی را از داخل آن بیرون می کشد، هنوز هم با دیدن بقچه ضربان قلبش شتاب می گیرد و نفس هایش به شماره می افتد اما بی قرار و بی تاب اما آرام و باحوصله بندهای بقچه را از هم می گشاید و پیراهنی مردانه را بیرون می کشد و بر روی صورت می گذارد و عطر یوسفش را تا عمق جان بو می کشد.

این پیراهن تنها یادگار جوان برومندش است که در هنگامه جنگ به جبهه فرستاد و هرگز بازنگشت، نه یوسفش و نه نشانی از او هیچگاه نیامد و این پیراهن تنها یادگاری بود که به عنوان حقیقت زنده بودنش برای خود حفظ کرده بود و حالا که شنیده بود چهار لاله گمنام مهمان شهرش شده اند به هوای یوسفش دل آشوب شده بود، کسی چه می دانست شاید یکی از همین گلها، یوسف بی نشان او باشد.

چادر را سر می کشد و بی قرار از در خانه بیرون می زند. امروز ابرها عجیب دلشان پر است و شهری بی قرار و بی تاب آمدن لاله هایی بی نشان، کسی چه می داند از کدامین دیارند و در هوای چه شهری قد کشیده اند و برومند شده اند اما عجیب دلهای همه برای استقبالشان پر می کشد.

هرسو را که می نگری مادری بی تاب و باعجله در حال نزدیک شدن به میدان اصلی شهر است، جایی که بیرق ها به نشان عزای فاطمه برافراشته شده و گویی مادر شهیدان امروز پیشاپیش همه مادران لرستان به میزبانی فرزندانش آمده است.

شهر عجیب بوی شهادت می دهد، اینجا لرستان است، سرزمین شیرزنانی که جوانان برومندش را با دستان خود به میدان شهادت و دفاع از ناموس و وطن می فرستادند، مادرانی که خبر شهادت فرزندانشان هرگز مانع تقدیم فرزند شهیدی دیگر نمی شد، آری اینجا لرستان است، سرزمین پدرانی که با دستان پینه بسته جوانان شهیدشان را در آغوش می گرفتند و خود را مهیای شهادت می کردند. آری «رزم لرستانی ها بیش از آنکه شنیدنی باشد دیدنی است» و امروز استقبال لرستان از لاله های گمنام وطن بیش از آنکه شنیدنی باشد دیدنی است.

شهر یکپارچه استقبال شده، پسران با احترام خاصی در کنار پدران خود ایستاده اند و دختران ایستاده اند که در استقبال از لاله ها، برایشان خواهری کنند، امروز تمام مادران لر به استقبال فرزندانشان آمده اند و در رثایشان مویه های لری می خوانند و اشکها را با گوشه چادرهایشان پاک می کنند، به راستی که این چادرها چه مقدسند که اشک های مادرانی را به جان می کشند که سوگوار عزیزانی هستند که نمی دانند از کدام دیارند اما همچون جان شیرین به دل دوست می دارند.

کاروان شهدا که می رسد مادران می شتابند و خود را به تابوت های حامل پیکرها می رسانند. زنی از میان جمعیت شانه بر زیر تابوت می گذارد و با نوای «الله اکبر» زنان دیگر را به استقبال از فرزندانشان دعوت می کند، تابوت ها بر روی شانه های مادران جای می گیرند و همه چونان پروانه به دور پیکرها پیله می تنند.

مردان آن سوتر به احترام مادران داغدار شهر ایستاده اند و آیین عزاداری و استقبال در دست مادران است آخر همه می دانند که «پسرها مامانی ترند»، بلندگوها نواهای حماسی پخش می کنند و دختران به استقبال برادرهای گمنام خود می شتابند، به راستی که دوربین ها هم از ثبت این لحظه ها عاجزند اما هرکسی به سهم خود می کوشد گوشه ای از عظمت این لحظه را در آلبوم خاطراتش ثبت نماید.

شهر یکپارچه استقبال شده و لاله ها در میان خیل عظیم جمعیت در آغوش مادرانی جای گرفته اند که به جای مادران شهدای گمنام در گوش فرزندانشان لالایی های مادرانه و حزن انگیز می خوانند.

لاله های وطن به میزبانی مادر شهیدان، همزمان با سالروز شهادت حضرت فاطمه زهرا(س) در خاک لرستان آرام می گیرند.

آری اینجا لرستان است، سرزمین شیرزنان و شیرمردانی که با تقدیم ۶۵۰۰ شهید به کشور، تعهد خود را به این انقلاب و آرمان هایش اثبات کرده اند و هنوز هم هر از گاهی شهیدی دیگر را در راه دفاع از امنیت وطن تقدیم می کنند.

انتهای پیام/۶۴۱// …