متن و ترجمه مناجات شعبانیه (مناجات ائمه (ع) در ماه شعبان)

انتخاب صوت:

این مناجات را که از ابن خالویه روایت شده بخواند؛ به گفته او این مناجات حضرت امیرالمؤمنین(علیه السلام) و امامان پس از اوست که در ماه شعبان می خواندند:

اللهم صل علی محمد وآل محمد واسمع دعائی إذا دعوتک، واسمع ندائی إذا نادیتک، وأقبل علی إذا ناجیتک، فقد هربت إلیک، ووقفت بین یدیک مستکینا لک، متضرعا إلیک، راجیا لما لدیک ثوابی، وتعلم ما فی نفسی، وتخبر حاجتی، وتعرف ضمیری، ولا یخفی علیک أمر منقلبی ومثوای، وما أرید أن أبدئ به من منطقی، وأتفوه به من طلبتی، وأرجوه لعاقبتی، وقد جرت مقادیرک علی یا سیدی فیما یکون منی إلی آخر عمری من سریرتی وعلانیتی وبیدک لابید غیرک زیادتی ونقصی ونفعی وضری .

خدایا! بر محمد و خاندان محمد درود فرست و شنوای دعایم باش آنگاه که می خوانمت و صدایم را بشنو هنگامی که صدایت می کنم و به من توجه کن هنگامی که با تو مناجات می نمایم، همانا به سوی تو گریختم و در حال درماندگی و زاری در برابرت ایستادم، پاداشی را که نزد توست امیدوارم، آنچه را که در درون دارم می دانی و حاجتم را خبر داری، نهانم را می شناسی، کار بازگشت به آخرت و خانه ابدی ام بر تو پوشیده نیست و آنچه می خواهم به زبان آرم و خواهش خویش را بازگو کنم و هم آنچه را که برای عاقبتم امید دارم، بر تو پنهان نیست، همانا آنچه برای من تقدیر کرده ای ای آقای من، در آنچه تا پایان عمر بر من فرود می آید از نهان و آشکارم جاری شده است و تنها به دست توست نه به دست غیر تو، فزونی و کاستی ام و سود و زیانم،

إلهی إن حرمتنی فمن ذا الذی یرزقنی ؟ و إن خذلتنی فمن ذا الذی ینصرنی؛ إلهی أعوذ بک من غضبک وحلول سخطک . إلهی إن کنت غیر مستأهل لرحمتک فأنت أهل أن تجود علی بفضل سعتک . إلهی کأنی بنفسی واقفة بین یدیک وقد أظلها حسن توکلی علیک فقلت ما أنت أهله وتغمدتنی بعفوک .

معبودم! اگر محرومم کنی پس کیست آن که به من روزی دهد؟ و اگر خوارم سازی پس کیست آن که به من یاری رساند؛ خدایا! به تو پناه می آورم از خشمت و از فرود آمدن غضبت. خدایا! اگر شایسته رحمتت نیستم، تو سزاواری که بر من با فراوانی فضلت بخشش کنی، معبودم! گویی من با همه هستی ام در برابرت ایستاده ام، درحالی که حسن اعتمادم به تو، بر وجودم سایه افکنده است و آنچه را تو شایسته آنی بر من جاری کرده ای و مرا با عفوت پوشانده ای،

إلهی إن عفوت فمن أولی منک بذلک ؟ و إن کان قد دنا أجلی ولم یدننی منک عملی فقد جعلت الإقرار بالذنب إلیک وسیلتی . إلهی قد جرت علی نفسی فی النظر لها فلها الویل إن لم تغفر لها . إلهی لم یزل برک علی أیام حیاتی فلا تقطع برک عنی فی مماتی .

معبودم! اگر گذشت کنی، چه کسی از تو سزاوارتر به آن است؟ و اگر مرگم نزدیک شده باشد و عملم مرا به تو نزدیک نکرده، اعترافم را به گناه، وسیله خویش به بارگاهت قرار دادم. معبودم بر وجودم در فرمان بردن از آن گناه بار کردم، پس وای بر او اگر او را نیامرزی، معبودم نیکی ات بر من در روزهای زندگی ام پیوسته بود، پس نیکی خویش را در هنگام مرگم از من قطع مکن.

إلهی کیف آیس من حسن نظرک لی بعد مماتی وأنت لم تولنی إلا الجمیل فی حیاتی؛ إلهی تول من أمری ما أنت أهله، وعد علی بفضلک علی مذنب قد غمره جهله . إلهی قد سترت علی ذنوبا فی الدنیا وأنا أحوج إلی سترها علی منک فی الأخری .

معبودم چگونه از حسن توجهت پس از مرگم ناامید شوم؟ درحالی که در طول زندگی ام مرا جز به نیکی سرپرستی نکردی؛ خدایا کارم را چنان که سزاوار آنی بر عهده گیر، خدایا به سوی من با احسانت بازگرد، به سوی گناهکاری که جهلش سراپایش را پوشانده، خدایا گناهانی را در دنیا بر من پوشاندی که بر پوشاندن آن ها در آخرت نیازمندترم،

إلهی قد أحسنت إلی إذ لم تظهرها لأحد من عبادک الصالحین فلا تفضحنی یوم القیامة علی رؤوس الأشهاد . إلهی جودک بسط أملی، وعفوک أفضل من عملی . إلهی فسرنی بلقائک یوم تقضی فیه بین عبادک . إلهی اعتذاری إلیک اعتذار من لم یستغن عن قبول عذره فاقبل عذری یا أکرم من اعتذر إلیه المسیئون؛

معبودم محققا به من نیکی کردی چرا که گناهم را در دنیا برای هیچ یک از بندگان شایسته ات آشکار نکردی، پس مرا در قیامت در برابر دیدگان مردم رسوا مکن، معبودم جود تو آرزویم را گسترده ساخت و عفو تو از عمل من برتری گرفت. معبودم، روزی که در آن بین بندگانت داوری می کنی، مرا به لقائت خوشحال کن. معبودم عذرخواهی من از پیشگاهت عذرخواهی کسی است که از پذیرفتن عذرش بی نیاز نگشته، پس عذرم را بپذیر ای کریم ترین کسی که بدکاران از او پوزش خواستند.

إلهی لاترد حاجتی، ولا تخیب طمعی، ولا تقطع منک رجائی وأملی . إلهی لو أردت هوانی لم تهدنی، ولو أردت فضیحتی لم تعافنی . إلهی ما أظنک تردنی فی حاجة قد أفنیت عمری فی طلبها منک . إلهی فلک الحمد أبدا أبدا دائما سرمدا یزید ولا یبید کما تحب وترضی .

معبودم، حاجتم را برمگردان و طمعم را قرین نومیدی مساز و امید و آرزویم را از خود قطع مکن. معبودم، اگر خواری ام را می خواستی، هدایتم نمی کردی و اگر رسوایی ام را خواسته بودی سلامتی ام نمی بخشیدی، معبودم، این گمان را به تو ندارم که مرا در حاجتی که عمرم را در پیگیری اش سپری کرده ام، از درگاهت بازگردانی. معبودم تو را سپاس، سپاسی ابدی و جاودانه، همیشگی و بی پایان، سپاسی که افزون شود و نابود نگردد، آن گونه که پسندی و خشنود گردی،

إلهی إن أخذتنی بجرمی أخذتک بعفوک، و إن أخذتنی بذنوبی أخذتک بمغفرتک، و إن أدخلتنی النار أعلمت أهلها أنی أحبک . إلهی إن کان صغر فی جنب طاعتک عملی فقد کبر فی جنب رجائک أملی .

خدایا، اگر مرا بر جرمم بگیری، من نیز تو را به عفوت بگیرم و اگر به گناهانم بنگری، جز به آمرزشت ننگرم و اگر مرا وارد دوزخ کنی، به اهل آن آگاهی دهم که تو را دوست دارم. خدایا، اگر عملم در برابر طاعتت کوچک بوده، همانا از جهت امید به تو آرزویم بزرگ است.

إلهی کیف أنقلب من عندک بالخیبة محروما وقد کان حسن ظنی بجودک أن تقلبنی بالنجاة مرحوما ؟! إلهی وقد أفنیت عمری فی شرة السهو عنک، وأبلیت شبابی فی سکرة التباعد منک . إلهی فلم أستیقظ أیام اغتراری بک، ورکونی إلی سبیل سخطک؛

معبودم، چگونه از بارگاهت با نومیدی و محرومیت بازگردم، درحالی که خوش گمانی ام به بخشش و وجودت این بوده که مرا نجات یافته و بخشیده باز می گردانی، معبودم عمرم را در آزمندی بی خبری از تو نابود کردم و جوانی ام را در مستی دوری از تو فرسوده نمودم. معبودم در روزگار غرور نسبت به تو، بیدار نشدم و هنگام اعتماد کردنم به لذت های دنیا به خشم تو آگاه نگشتم؛

إلهی وأنا عبدک وابن عبدک قائم بین یدیک، متوسل بکرمک إلیک . إلهی أنا عبد أتنصل إلیک مما کنت أواجهک به من قلة استحیائی من نظرک، وأطلب العفو منک إذ العفو نعت لکرمک . إلهی لم یکن لی حول فأنتقل به عن معصیتک إلا فی وقت أیقظتنی لمحبتک، وکما أردت أن أکون کنت فشکرتک بإدخالی فی کرمک، و لتطهیر قلبی من أوساخ الغفلة عنک .

معبودم، و من بنده تو و فرزند بنده توأم، در برابرت ایستاده ام، به وسیلۀ بزرگواری ات به حضرت تو متوسلم. معبودم، بنده ای هستم که به درگاهت از آنچه با آن با تو روبرو بوده ام از کمی حیایم از مراقبتت نسبت به من بیزاری می جویم و از تو درخواست گذشت می کنم، زیرا گذشت صفتی درخور کرم توست. معبودم برایم نیرویی نیست که خود را به وسیله آن از عرصه نافرمانی ات بیرون برم، مگر آنگاه که به محبتت بیدارم سازی و آن چنان که خواستی باشم، پس تو را سپاس می گزارم، برای اینکه در آستان بزرگواری ات واردم کردی و هم اینکه دلم را از آلایه های بی خبری از حضرتت پاک نمودی.

إلهی انظر إلی نظر من نادیته فأجابک، واستعملته بمعونتک فأطاعک، یا قریبا لایبعد عن المغتر به، ویا جوادا لایبخل عمن رجا ثوابه . إلهی هب لی قلبا یدنیه منک شوقه، و لسانا یرفع إلیک صدقه، ونظرا یقربه منک حقه . إلهی إن من تعرف بک غیر مجهول، ومن لاذبک غیر مخذول، ومن أقبلت علیه غیر مملوک [مملول]؛

معبودم، بر من نظر کن، نظر به کسی که صدایش کردی و تو را اجابت کرد و به یاری ات به کارش گماشتی و او از تو اطاعت کرد، ای نزدیکی که از فریفتگان دور نمی شود و ای سخاوتمندی که از امید بستگان به پاداشش دریغ نمی ورزد. معبودم، قلبی به من عطا کن که اشتیاقش او را به تو نزدیک کند و زبانی که صدقش به جانب تو بالا برده شود و نگاهی که حق بودنش او را به تو نزدیک نماید، معبودم، کسی که به تو شناخته شد، ناشناخته نیست و آن که به تو پناهنده شد خوار نیست و هرکه را تو به او روی آوری برده نیست؛

إلهی إن من انتهج بک لمستنیر، و إن من اعتصم بک لمستجیر، وقد لذت بک یا إلهی فلا تخیب ظنی من رحمتک، ولا تحجبنی عن رأفتک . إلهی أقمنی فی أهل ولایتک مقام من رجا الزیادة من محبتک . إلهی وألهمنی ولها بذکرک إلی ذکرک، وهمتی فی روح نجاح أسمائک ومحل قدسک . إلهی بک علیک إلا ألحقتنی بمحل أهل طاعتک، والمثوی الصالح من مرضاتک، فإنی لاأقدر لنفسی دفعا، ولا أملک لها نفعا .

معبودم، آن که به تو راه جوید راهش روشن است و آن که به تو پناه جوید در پناه توست و من به تو پناه آوردم ای معبودم، پس گمانم را از رحمتت ناامید مکن و از مهربانی ات محرومم مساز، معبودم، در میان اهل ولایتت برنشانم، نشاندن آن که به افزون شدن محبتت امید بسته، معبودم، شیفتگی به ذکرت را پیوسته به من الهام کن و همتم را در نسیم کامیابی نام هایت و جایگاه قدست قرار ده. معبودم به حق خودت بر خودت، مرا به جایگاه اهل طاعتت و جایگاه شایسته بر ساخته از خشنودی ات برسان، زیرا که من نه بر دفعی از خود قدرت دارم و نه بر نفع خویش مالک هستم.

إلهی أنا عبدک الضعیف المذنب، ومملوکک المنیب فلا تجعلنی ممن صرفت عنه وجهک، وحجبه سهوه عن عفوک . إلهی هب لی کمال الانقطاع إلیک، وأنر أبصار قلوبنا بضیاء نظرها إلیک، حتی تخرق أبصار القلوب حجب النور فتصل إلی معدن العظمة، وتصیر أرواحنا معلقة بعز قدسک. إلهی واجعلنی ممن نادیته فأجابک، ولاحظته فصعق لجلالک، فناجیته سرا وعمل لک جهرا؛

معبودم، من بنده ناتوان گنه کار توأم و برده توبه کننده به پیشگاهت، مرا از کسانی که رویت را از آنان برگرداندی قرار مده و نه از کسانی که غفلتشان از بخششت محرومشان نموده. معبودم کمال جدایی از مخلوقات را، برای رسیدن کامل به خودت به من ارزانی کن و دیدگان دل هایمان را به پرتو نگاه به سوی خویش روشن کن تا دیدگان دل، پرده های نور را دریده و به سرچشمه عظمت دست یابد و جان هایمان آویخته به شکوه قدست گردد، خدایا مرا از کسانی قرار ده که صدایشان کردی، پس پاسخت دادند، به آن ها توجه فرمودی، پس در برابر بزرگی ات مدهوش شدند و با آنان راز پنهان گفتی و آنان آشکارا برای تو کار کردند؛

إلهی لم أسلط علی حسن ظنی قنوط الأیاس، ولا انقطع رجائی من جمیل کرمک . إلهی إن کانت الخطایا قد أسقطتنی لدیک فاصفح عنی بحسن توکلی علیک . إلهی إن حطتنی الذنوب من مکارم لطفک فقد نبهنی الیقین إلی کرم عطفک . إلهی إن أنامتنی الغفلة عن الاستعداد للقائک فقد نبهتنی المعرفة بکرم آلائک .

معبودم، بر خوش بینی ام ناامیدی و یأس را چیره نسازم و امیدم از زیبایی کرمت قطع نشود. معبودم، اگر خطاهایم مرا از نظرت انداخته، به خاطر حسن اعتمادم بر تو از من چشم پوشی کن. معبودم، اگر گناهان از جایگاه شرافتمندانه لطفت مرا پائین آورده، اما یقین به کرم عطوفتت هشیارم کرده. معبودم، اگر غفلت از آماده شدن برای دیدارت به خوابم فرو برده، ولی معرفت به نعمت های کریمانه ات مرا بیدار ساخته است.

إلهی إن دعانی إلی النار عظیم عقابک فقد دعانی إلی الجنة جزیل ثوابک . إلهی فلک أسأل و إلیک أبتهل وأرغب، وأسألک أن تصلی علی محمد وآل محمد وأن تجعلنی ممن یدیم ذکرک، ولا ینقض عهدک، ولا یغفل عن شکرک، ولا یستخف بأمرک .

معبودم، اگر بزرگی مجازاتت مرا به سوی آتش فرا خوانده، هرآینه ثواب برجسته ات مرا به سوی بهشت دعوت کرده، معبودم، از تو می خواهم و به پیشگاهت زاری نموده و شوق می ورزم و از تو می خواهم که بر محمد و خاندان محمد درود فرستی و مرا از کسانی قرار دهی که ذکرت را همواره بر زبان دارند و پیمانت را نمی شکنند و از سپاست غافل نمی شوند و فرمانت را سبک نمی شمارند،

إلهی وألحقنی بنور عزک الأبهج فأکون لک عارفا، وعن سواک منحرفا، ومنک خائفا مراقبا، یا ذا الجلال والإکرام، وصلی الله علی محمد رسوله وآله الطاهرین وسلم تسلیما کثیرا.

خدایا، مرا به نور عزت بسیار زیبایت برسان تا عارف به وجودت گردم و از غیر تو روی گردان شوم و از تو هراسان و برحذر باشم، ای دارای بزرگی و رأفت و محبت و درود خدا و سلام بسیار او بر محمد فرستاده اش و برخاندان پاکش باد.

این رازونیاز از مناجات های جلیل القدر ائمه(علیهم السلام) بوده و مشتمل بر مضامین بسیار بلندی است و هرگاه که حضور قلبی باشد، خواندن آن مناسب است.

مطالب مرتبط

- مناجات خمس عشر
- مناجات امیرالمومنین حضرت امام علی(ع) در مسجد کوفه (مولای یا مولای)
- بهترین دعا و ذکر ماه شعبان
- ثواب بسیار صدقه در ماه شعبان
- ذکری در ماه شعبان که برابر با عبادت هزار سال است
- نماز حاجت مخصوص ماه شعبان
- ثواب فراوان روزه داری در ماه شعبان
- صلوات هر روز ماه شعبان (صلوات شعبانیه)