حسین محمدی فام استاد دانشگاه و پژوهشگر مطالعات دینی در گفت وگو با خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم به مناسبت فرا رسیدن سیزدهمین روز از عید نوروز (روز طبیعت) گفت: هر ساله در روز سیزدهم فروردین بسیاری از مردم از خانه خارج می شدند تا به اعتقادی جاهلی، بی پایه و ضد عقل، نحسی ۱۳ را از خود و خانواده خویش دور کنند لذا این روز به «سیزده به در» معروف شد.

وی افزود: تلاش های فرهنگی و تربیتی پس از انقلاب هم فقط تا این حد مؤثر واقع شد که نام این روز به «روز طبیعت» تغییر پیدا کند و مردم به نیت تکریم و پاسداشت طبیعت به دامن دشت و چمن بروند؛ بماند که غالبا این روز به نابودی و آلوده کردن طبیعت منجر شده و از وجه تسمیه خود فاصله گرفته است.

این استاد دانشگاه اضافه کرد: امسال در حالی به این روز رسیده ایم که فریاد «در خانه بمانیم» از هر رسانه ای بلند بوده و حتی برای حضور در پارک ها و بوستان ها جرایمی در نظر گرفته شده است و خلاصه به هر شکل ممکن باید «در خانه بمانیم.»

محمدی فام گفت: متأسفانه برخی از ما این خان هنشینی را تهدید دانسته و به آن به عنوان یک مشکل، محدودیت، بلا، عذاب و مانند آن نگاه می کنیم حال آنکه معتقدم این یک فرصت طلایی است که به شدت باید آن را قدر بدانیم. فرصتی که خداوند در اختیار ما قرار داده و کفران این نعمت است که موجب مشکلات مادی و معنوی برای ما خواهد شد.

این کارشناس مسائل دینی یادآور شد: نگاهی به روایات پیامبر اکرم(ص) و ائمه هدی (ع) به ما گوشزد می کند که حضور در کنار خانواده تا چه حد مهم و دارای اجر الهی است و اگر تا به حال به خاطر گرفتاری های کاری و اجتماعی از آن محروم بوده ایم، هم اکنون بهترین فرصت برای جبران این نقیصه و بهره بردن از فیض عظیم با خانواده بودن است.

«پیامبر عزیز اسلام(ص) در حدیثی فرمود: «جلوس المرء عند عیاله احب الی الله تعالی من اعتکاف فی مسجدی هذا: نشستن مرد در کنار خانواده اش، نزد خدای بزرگ دوست داشتنی تر از اعتکاف [و نشستن] در این مسجد من است.» (میزان الحکمه، ج ۴، ص ۲۸۷) ایشان در فرمایش نورانی دیگری فرمود: «ان الرجل لیؤجر فی رفع اللقمه الی فی امراته: مرد در برابر لقمه ای که در دهان همسرش می گذارد پاداش می برد.» (المحجه البیضاء، ج ۳، ص ۷۰)»

وی با بیان مطلب فوق افزود: ببینید اسلام تا چه حد در مسأله خانواده و روابط عاطفی زن و شوهر دقیق شده و دستوراتی چون این حدیث را صادر کرده است. متأسفانه الان در جامعه و خانواده های ما چنین است که مردی (حتی در جمع محدود خانواده خویش) اگر لقمه در دهان همسرش بگذارد، این حرکت را عبادت و کاری دارای اجر نمی داند و چه بسیار مؤمنانی که اینگونه حرکات را غربی و خارج از شئونات می دانند در حالیکه طبق حدیث نبوی اتفاقا شأن مؤمن واقعی ایجاب می کند که تا این حد در خدمت خانواده و همسرش باشد.

محمدی فام اظهار کرد: امیرالمومنین علی(ع) در این باره فرمود: «همیشه با همسرت مدارا کن و با او به نیکی همنشینی کن تا زندگیت باصفا شود.» (مکارم الاخلاق، ص ۲۱۸) آری! همنشینی نیکو با همسر و خانواده یک سفارش همیشگی دینی است. باید خدا را شاکر بود که شرایط عمل به آن را برایمان فراهم کرده است.

وی افزود: پیامبر اکرم(ص) در دو سفارش به امیرالمومنین(ع) فرمود: ۱ یا علی! خدمة العیال کفارة للکبائر و تطفی غضب الرب، و مهور الحور العین، و تزید فی الحسنات و الدرجات: یا علی! خدمت به خانواده، کفاره گناهان کبیره و خاموش کننده خشم خداوند و مهریه حورالعین و زیاد کننده حسنات و درجات است. (جامع احادیث الشیعه(بروجردی)، ج۲۲ ، ص۳۰۶) ۲ یا علی! لا یخدم العیال إلا صدیق أو شهید أو رجل یرید الله به خیر الدنیا والاخرة: یا علی! به خانواده خود خدمت نمی کند مگر صدیق یا شهید یا مردی که خداوند خیر دنیا و آخرت را برای او می خواهد. (بحارالأنوار، ج۱۰۱، ص۱۳۲)

وی خاطرنشان کرد: پس بیاییم قدر این خانه نشینی را بدانیم و به جای «سیزده به در» بگوییم:

گلایه از خانه نشینی به در . . .

دنبال شادی در بیرون خانه گشتن به در . . .

خدمتگذاری خانواده را نکردن به در . . .

نگاه ناقص به اسلام و تشیع به در . . .

کرونا، بیماری و غم و غصه به در . . .

و خلاصه؛ خیلی چیزها که خدا دوست ندارد به در . . .

انتهای پیام/