گرسنگی کلید در خزانه خداست / روزه؛ خزینه حکمت
به گزارش خبرنگار مهر، متن زیر برشی از کتاب «روزه دریچه ای به عالم معنا» اثر اصغر طاهر زاده است که در ادامه می خوانید؛
ما می خواهیم با محبوب حقیقی خود دلدادگی کنیم ولی این لقمه ها ما را از او غافل می کنند، و در این حالت است که احساس غربت از محبوب در ما می میرد و اشک ما -که علامت دوری همراه با شوق است- خشک می شود. لذا گفت:
تو چه دانی قدرآب دیدگان
عاشق نانی چونادیدگان
گر تو این انبان زنان خالی کنی
پر زگوهرهای اجلالی کنی
پس اگر انسان طالب گوهرهای جلال حضرت حق است، باید انبان شکم را کمی از نان خالی کند.
تا تو تاریک وملول و تیره ای
دان که بادیولعین هم شیره ای
این عدم نشاط در دینداری، ریشه در شکم پر دارد که منشأ وسوسة شیطان می گردد.
طفل جان از شیر شیطان بازکن
بعد از آنش با ملک انباز کن
چنانچه پیامبر (ص) فرمودند: معدة پر، چراگاه شیطان است.
با امید به این که در این ماه مبارک رمضان، مرتع چرای شیطان را خشک کنیم واز تحریک های ظلمانی شیطان در جان خود، آزاد شویم، و محکم و جانانه در جهت کشف لقمه های نور و نورانیت قدم بزنیم. چند نکته ای در رابطه با روزه به عرض می رسانیم.
نکتة اول این که پیامبر اکرم (ص) در خطبة شعبانیه یعنی خطبه ای که جهت آمادگی ورود به ماه رمضان بیان فرمودند، مطالب و اسرار عجیبی را بیان کردند که توجه به سخنان حضرت در ماده شدن قلب برای بیشتر بهره بردن از ماه مبارک رمضان مؤثر است.
حضرت در ابتدای خطبه از فضائل ماه رمضان سخن گفتند، و بعد ما را متوجه وظایف و اعمال خاص این ماه می کنند و در انتها می فرمایند: «ای مردم در این ماه درهای بهشت باز است، از خداوند بخواهید آن را بر شما نبندد، و درهای آتش بسته است از پروردگارتان بخواهید آن را بر شما باز نگرداند، و شیاطین را بسته اند، از پروردگارتان تقاضا کنیدکه آنها را بر شما مسلط نگرداند.»
«ایها الناس ان ابواب الجنان فی هذا الشهر مفتحة، فاسألوا ربکم ان لا یغلقها علیکم، و ابواب النیران مغلقة، فاسألوا ربکم ان لا یفتحها علیکم، والشیاطین مغلولة فاسألوا ربکم ان لا یسلطها علیکم ».[۱]
ملاحظه می فرمایید که همة درهای جهنم بسته است، بکوشید که عملا این درها را به روی خود باز نکنید، و تمام درهای بهشت باز است بکوشید که این درها را بر خود نبندید، این راه را به رایگان از کف ندهید و برای یک سال خود ره توشه فراهم کنید.
روزه؛ خزینه حکمت
یک وقت هست که به خودتان القاء می کنید چون ما جوانیم میل به جنس مخالف داریم و نیاز طبیعی و ضروری این گونه میل ها را برای خود حس می کنید، این یک «وهم» است. این وهم و توهم و این نیاز القایی و تحمیلی خیالی با گرفتن روزه از رونق می افتد، و جدی نبودنش برای انسان روشن می شود. در همین راستا است که می فرماید: «با گرسنگی، شهوت فرج و شهوت سخن رفع می شود» هزاران رحمت در همین مطلب آخر نهفته است، چراکه حرف زدن افراطی، روح و قلب آدم را نابود می کند.
حرف زیاد، قلب را پریشان می کند و مانع آرامش و حضور قلب می شود آن وقت روزه باعث سکوت می گردد و در نتیجه قلب به تعادل و هوشیاری خود برمی گردد. از پیامبر (ص) روایت داریم که: «اگر این زیاده روی شما در صحبت و بی قیدی و اغتشاش دل های شما نبود، حتما آن چه من می بینم می دیدید و آنچه می شنوم می شنیدید.» ملاحظه کنید پرحرفی چه نعمت بزرگی را از ما می گیرد و چگونه رابطة ما را با عالم غیب و معنی از بین می برد. دیگر این که «شهوت»، مناجات را مشوش می کند و باعث می شود شخص، مقصد زندگی را گم کند- پناه به خدا از فراموشی مناجات با خدا- باز در روایت داریم که روزه خواب را کم و بیداری را افزایش می دهد، و معلوم است که زیادی خواب موجب ضایع شدن عمر و سختی دل می شود.
از بزرگان داریم که «گرسنگی کلید در خزانه خداست، به کسی نمی دهد مگر آن که را دوست دارد.» یعنی تا محبت خدا به بنده اش نباشد او را موفق به روزه نمی دارد. اهل دلی می گفت: «زیرکان در دین و دنیا، سودمندتر از گرسنگی ندیده اند، طالب آخرت را چیزی زیان کار تر از خوردن نباشد.» باز از بزرگان داریم: «علم و حکمت را در گرسنگی نهاده اند و جهل و معصیت را در سیری.» در حدیث از پیغمبرخدا (ص) هست:
«ما ملا آدمی وعاء شرا من بطنه، بحسب بن آدم اکلات یقمن صلبه، فان کان لا محالة فثلث طعام و ثلث شراب و ثلث لنفسه »[۲]
یعنی برای آدم هیچ ظرفی به اندازة پربودن شکمش برایش شر نیست، به حسب آدم بودنش نیاز به لقمه هایی دارد که طاقت ادامة زندگی در او باشد، در این حال، ثلث معده اش برای غذا و ثلث آن برای آب و ثلث آن برای نفس کشیدن باشد.
پس ملاحظه می کنید که طبق سخن رسول خدا (ص) یک سوم معده باید از طعام پر شود و نه بیشتر، پس هرکس بیش ازاین اندازه برای طعام جا باز کند از حسنات خود کم کرده است و در واقع ازحسنات خود خورده است. فرموده اند: «اولیاء به گرسنگی وخاموشی و بی خوابی وتنهایی، اولیاء شده اند.» سر همه نیکویی ها میان آسمان و زمین، گرسنگی است و سر همه بدی ها سیری است، هر که نفس خود را گرسنه دارد وسوسه ها از او منقطع می شود. فرموده اند: «اقبال و توجه خدا به بنده، از گرسنگی و بیماری و بلا می باشد.» حکیمی را پرسیدند، نفس را به چه طریق مهار کنیم؟ گفت: به گرسنگی و تشنگی. و نیز فرموده اند:
«هیچ کس را خدا مصفا نگرداند مگر به گرسنگی، و طی الارض نکردند مگر به گرسنگی، و خدا ایشان را دوست نگرفت مگر به گرسنگی.» ابوطالب مکی می فرماید: «مثل شکم، مثل طبل است، آواز آن به این خوش است که سبک و تند و تهی باشد، پس چون جوف خالی باشد، تلاوت خوش تر و قیام طولانی تر و خواب اندک باشد.»
از بزرگان داریم که سه کس را خدا دوست دارد: «اندک خور»، «اندک خواب» و «اندک راحت» را.
[۱] - جهت بررسی مفصل خطبه حضرت به بحث «ماه رمضان و نحوه برخورد با آن» مراجعه فرمایید.
[۲] - بحار، ج ۶۳، ص ۳۳۰.
ما می خواهیم با محبوب حقیقی خود دلدادگی کنیم ولی این لقمه ها ما را از او غافل می کنند، و در این حالت است که احساس غربت از محبوب در ما می میرد و اشک ما -که علامت دوری همراه با شوق است- خشک می شود. لذا گفت:
تو چه دانی قدرآب دیدگان
عاشق نانی چونادیدگان
گر تو این انبان زنان خالی کنی
پر زگوهرهای اجلالی کنی
پس اگر انسان طالب گوهرهای جلال حضرت حق است، باید انبان شکم را کمی از نان خالی کند.
تا تو تاریک وملول و تیره ای
دان که بادیولعین هم شیره ای
این عدم نشاط در دینداری، ریشه در شکم پر دارد که منشأ وسوسة شیطان می گردد.
طفل جان از شیر شیطان بازکن
بعد از آنش با ملک انباز کن
چنانچه پیامبر (ص) فرمودند: معدة پر، چراگاه شیطان است.
با امید به این که در این ماه مبارک رمضان، مرتع چرای شیطان را خشک کنیم واز تحریک های ظلمانی شیطان در جان خود، آزاد شویم، و محکم و جانانه در جهت کشف لقمه های نور و نورانیت قدم بزنیم. چند نکته ای در رابطه با روزه به عرض می رسانیم.
نکتة اول این که پیامبر اکرم (ص) در خطبة شعبانیه یعنی خطبه ای که جهت آمادگی ورود به ماه رمضان بیان فرمودند، مطالب و اسرار عجیبی را بیان کردند که توجه به سخنان حضرت در ماده شدن قلب برای بیشتر بهره بردن از ماه مبارک رمضان مؤثر است.
حضرت در ابتدای خطبه از فضائل ماه رمضان سخن گفتند، و بعد ما را متوجه وظایف و اعمال خاص این ماه می کنند و در انتها می فرمایند: «ای مردم در این ماه درهای بهشت باز است، از خداوند بخواهید آن را بر شما نبندد، و درهای آتش بسته است از پروردگارتان بخواهید آن را بر شما باز نگرداند، و شیاطین را بسته اند، از پروردگارتان تقاضا کنیدکه آنها را بر شما مسلط نگرداند.»
«ایها الناس ان ابواب الجنان فی هذا الشهر مفتحة، فاسألوا ربکم ان لا یغلقها علیکم، و ابواب النیران مغلقة، فاسألوا ربکم ان لا یفتحها علیکم، والشیاطین مغلولة فاسألوا ربکم ان لا یسلطها علیکم ».[۱]
ملاحظه می فرمایید که همة درهای جهنم بسته است، بکوشید که عملا این درها را به روی خود باز نکنید، و تمام درهای بهشت باز است بکوشید که این درها را بر خود نبندید، این راه را به رایگان از کف ندهید و برای یک سال خود ره توشه فراهم کنید.
روزه؛ خزینه حکمت
یک وقت هست که به خودتان القاء می کنید چون ما جوانیم میل به جنس مخالف داریم و نیاز طبیعی و ضروری این گونه میل ها را برای خود حس می کنید، این یک «وهم» است. این وهم و توهم و این نیاز القایی و تحمیلی خیالی با گرفتن روزه از رونق می افتد، و جدی نبودنش برای انسان روشن می شود. در همین راستا است که می فرماید: «با گرسنگی، شهوت فرج و شهوت سخن رفع می شود» هزاران رحمت در همین مطلب آخر نهفته است، چراکه حرف زدن افراطی، روح و قلب آدم را نابود می کند.
حرف زیاد، قلب را پریشان می کند و مانع آرامش و حضور قلب می شود آن وقت روزه باعث سکوت می گردد و در نتیجه قلب به تعادل و هوشیاری خود برمی گردد. از پیامبر (ص) روایت داریم که: «اگر این زیاده روی شما در صحبت و بی قیدی و اغتشاش دل های شما نبود، حتما آن چه من می بینم می دیدید و آنچه می شنوم می شنیدید.» ملاحظه کنید پرحرفی چه نعمت بزرگی را از ما می گیرد و چگونه رابطة ما را با عالم غیب و معنی از بین می برد. دیگر این که «شهوت»، مناجات را مشوش می کند و باعث می شود شخص، مقصد زندگی را گم کند- پناه به خدا از فراموشی مناجات با خدا- باز در روایت داریم که روزه خواب را کم و بیداری را افزایش می دهد، و معلوم است که زیادی خواب موجب ضایع شدن عمر و سختی دل می شود.
از بزرگان داریم که «گرسنگی کلید در خزانه خداست، به کسی نمی دهد مگر آن که را دوست دارد.» یعنی تا محبت خدا به بنده اش نباشد او را موفق به روزه نمی دارد. اهل دلی می گفت: «زیرکان در دین و دنیا، سودمندتر از گرسنگی ندیده اند، طالب آخرت را چیزی زیان کار تر از خوردن نباشد.» باز از بزرگان داریم: «علم و حکمت را در گرسنگی نهاده اند و جهل و معصیت را در سیری.» در حدیث از پیغمبرخدا (ص) هست:
«ما ملا آدمی وعاء شرا من بطنه، بحسب بن آدم اکلات یقمن صلبه، فان کان لا محالة فثلث طعام و ثلث شراب و ثلث لنفسه »[۲]
یعنی برای آدم هیچ ظرفی به اندازة پربودن شکمش برایش شر نیست، به حسب آدم بودنش نیاز به لقمه هایی دارد که طاقت ادامة زندگی در او باشد، در این حال، ثلث معده اش برای غذا و ثلث آن برای آب و ثلث آن برای نفس کشیدن باشد.
پس ملاحظه می کنید که طبق سخن رسول خدا (ص) یک سوم معده باید از طعام پر شود و نه بیشتر، پس هرکس بیش ازاین اندازه برای طعام جا باز کند از حسنات خود کم کرده است و در واقع ازحسنات خود خورده است. فرموده اند: «اولیاء به گرسنگی وخاموشی و بی خوابی وتنهایی، اولیاء شده اند.» سر همه نیکویی ها میان آسمان و زمین، گرسنگی است و سر همه بدی ها سیری است، هر که نفس خود را گرسنه دارد وسوسه ها از او منقطع می شود. فرموده اند: «اقبال و توجه خدا به بنده، از گرسنگی و بیماری و بلا می باشد.» حکیمی را پرسیدند، نفس را به چه طریق مهار کنیم؟ گفت: به گرسنگی و تشنگی. و نیز فرموده اند:
«هیچ کس را خدا مصفا نگرداند مگر به گرسنگی، و طی الارض نکردند مگر به گرسنگی، و خدا ایشان را دوست نگرفت مگر به گرسنگی.» ابوطالب مکی می فرماید: «مثل شکم، مثل طبل است، آواز آن به این خوش است که سبک و تند و تهی باشد، پس چون جوف خالی باشد، تلاوت خوش تر و قیام طولانی تر و خواب اندک باشد.»
از بزرگان داریم که سه کس را خدا دوست دارد: «اندک خور»، «اندک خواب» و «اندک راحت» را.
[۱] - جهت بررسی مفصل خطبه حضرت به بحث «ماه رمضان و نحوه برخورد با آن» مراجعه فرمایید.
[۲] - بحار، ج ۶۳، ص ۳۳۰.
گفتگو با هوش مصنوعی
💬 سلام! میخوای دربارهی «گرسنگی کلید در خزانه خداست#@! روزه؛ خزینه حکمت» بیشتر بدونی؟ من اینجام که راهنماییت کنم.