به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، دشمنان بشریت وقتی منافع شان را در خطر ببینند، به هیچ کس رحم نمی کنند و به راحتی با قلدرمآبی، خون مردم را می ریزند و خود را در جایگاه حق می پندارند. سازش با چنین موجوداتی نشان از بی عقلی است و تسلیم شدن در برابر خواسته هایشان اوج ذلت و خواری. در مقابل، ایستادگی، قدرت نمایی و مقابله به مثل در برابر اقدامات خصمانه آنان، مایه عزت و افتخار است. زندگی و مرگ فردی که در برابر ظلم مقاومت می کند، همواره با عزت همراه است و مطابق خواست خداوند است. اگر زنده بماند، عزتمندانه زیسته و اگر در میدان نبرد به شهادت برسد، همچنان نزد خداوند و آزادگان جهان سربلند خواهد بود.

در میان مبارزان جبهه حق، پیامبران و اوصیای ایشان بی هیچ هراسی در برابر دشمنان خدا ایستادند و تا پای جان در برابر ظلم و فساد مبارزه کردند. رسول خاتم صلی الله علیه و آله، به عنوان اسوه تمامی انبیاء و هادی امت اینگونه بود؛ او تا زمان نهادینه کردن دین خدا پس از دوره ای طولانی از انقطاع وحی، با تمام توان و آبرو ایستادگی کرد. چه در مکه و چه در دوران حکومتش در مدینه، لحظه ای در برابر دشمنان تسلیم نشد. در حالی که برای جهانیان مظهر رحمت بود، در برابر دشمنان دین خدا با قاطعیت و استواری ایستاد.

خداوند حداقل در دو آیه از این رفتار پیامبرش سخن به میان آورده است. در آیه۲۹ فتح می خوانیم:

«محمد رسول الله ۚ والذین معه أشداء علی الکفار رحماء بینهم ۖ تراهم رکعا سجدا یبتغون فضلا من الله ورضوانا …»؛ یعنی محمد، رسول خداست و کسانی که با او هستند، بر کافران سرسخت و در میان خودشان با یکدیگر مهربانند، همواره آنان را در رکوع و سجود می بینی که پیوسته فضل و خشنودی خدا را می طلبند.

این آیه گویای آن است که نه تنها پیامبر بلکه همراهان و پیروان شان نسبت به کفار اهل مماشات نیستند بلکه سرسختانه با آنها برخورد می کنند و در عین حال نسبت به یکدیگر عطوفت و مهربانی دارند؛ اهل اطاعت خدایند و همواره فضل و رضایت خدا را طلب می کنند. در اوج تابعان ایشان، امیر مؤمنان علیه السلام هستند که حکایت رشادت های ایشان در برابر دشمنان برای همگان عیان است.

همچنین در آیه۵۴ سوره مائده می خوانیم:

«یا أیها الذین آمنوا من یرتد منکم عن دینه فسوف یأتی الله بقوم یحبهم ویحبونه أذلة علی المؤمنین أعزة علی الکافرین یجاهدون فی سبیل الله ولا یخافون لومة لائم ۚ ذٰلک فضل الله یؤتیه من یشاء ۚ والله واسع علیم»؛ به این معنا که ای کسانی که ایمان آورده اید، هر کس از شما، از آیین خود بازگردد، خداوند جمعیتی را می آورد که آنها را دوست دارد و آنان (نیز) او را دوست دارند، در برابر مؤمنان متواضع، و در برابر کافران سرسخت و نیرومندند؛ آنها در راه خدا جهاد می کنند، و از سرزنش هیچ ملامتگری هراسی ندارند. این، فضل خداست که به هر کس بخواهد (و شایسته ببیند) می دهد؛ و (فضل) خدا وسیع، و خداوند داناست.

در این آیه نیز خداوند یکی از ویژگی های مؤمنان حقیقی را سرسختی در برابر جبهه کفر و تواضع نسبت به هم کیشان معرفی می کند. هرچند همواره در جامعه مسلمانان افرادی بودند که به عکس رفتار می کردند؛ با هم کیشان خود خشمگینانه برخورد می کردند و در مواجهه با دشمن، با لبخند و فروتنی ظاهر می شدند.

همان طور که اشاره شد، این شاخصه نه تنها جزو صفت پیامبر و اهل بیت وحی بود، بلکه در پیروان ایشان جریان داشت؛ از جمله آنها مالک اشتر، یار شجاع و با وفای امیرالمؤمنین علیه السلام و از فرماندهان ارشد ایشان بود. امام وقتی ایشان را به فرمانداری مصر منسوب کردند، طی نامه ای، مردم مصر را تشویق به دفاع و آماده مبارزه با متجاوزان نموده و به آنها چنین نوشتند:

«قد بعثت إلیکم عبدا من عباد الله عز وجل لا ینام أیام الخوف، ولا یتکل عن الأعداء ساعات الروع أشد علی الفجار من حریق النار؛ من بنده ای از بندگان خدا را به سوی شما فرستادم که در روزهای وحشت نمی خوابد و در لحظه های ترس از دشمن روی نمی گرداند و بر بدکاران از شعله های آتش تندتر است.»

امام به پیروی از دستورات خداوند در قرآن و برای بیان فضائل پیامبر اسلام و پیروانشان، مهربانی بین مسلمانان و دوستان و شدت و سختگیری برای کفار و دشمنان را بر می شمارد، در ادامه نامه ضمن سفارش مردم به اطاعت و سرپیچی نکردن از فرامینش این چنین می فرمایند:

«قد آثرتکم به علی نفسی لنصیحته لکم وشدة شکیمته علی عدوکم؛ مردم مصر، من شما را بر خود برگزیدم که او را برای شما ،فرستادم زیرا او خیرخواه شما و نسبت به دشمنانتان سختگیر است.»

نتیجه آنکه باید در برابر دشمنان برخورد سخت، خشن و کینه توزانه داشت و همواره مترصد رفتارها و برنامه های او علیه جامعه مسلمین بود و نباید لحظه ای از آنها غفلت کرد. اگر اقدامات خثمانه انجام داد، پاسخی به فراخور خسارت های آنان باید داد و در صورت داشتن تجهیزاتی برتر از دشمن، به آنها تاخت و در مرحله ی بعد آنها را تار و مارشان کرد، همان طور که وقتی یهودیان علیه پیامبر صلی الله علیه و آله توطئه کردند، ایشان به دژهای آنان هجوم برد و بزرگانشان را از دم تیغ گذراند. باید دانست صفت دشمن زالو صفتی است و او مانند میوه ای کرم زده در بین میوه های سالم عمل می کند که اگر آن را نچنید، تمام میوه ها را به فساد می کشانند. تصور سازش با دشمن یعنی پذیرش ذلت و زبونی و پذیرش طرح ها و لوایحی که با هدف فسادافکنی در جوامع بشری تصویب می شوند.

انتهای پیام/