ایسنا/کردستان همواره گفته اند پدر همچون کوهی ست استوار و محکم … تکیه گاهی است امن که دستان پر مهرش سایه بان زندگیمان می شود.

شاید با همین حرف ها و وصف ها انتظارمان از پدرها بالا رفته که یک کوه هیچ وقت دل آزرده و خسته نمی شود، یک کوه هیچ وقت کمرش خم نمی شود، یک کوه همیشه استوار است …

پدر واژه ای ست غیر قابل وصف، پدر را نمی توان در یک جمله توصیف کرد و با یک شعر سرود … اما چه تلخ است که احساس کنی به یکباره این کوه و این تکیه گاه امن را نداری … چشم باز کنی و می بینی کوه استوار زندگیت دیگر نیست، دستان پر مهرش، صدای پر عاطفه اش که قوت قلب و جانت بود جایش را به دره ای عمیق از نیستی داده … یک نبودن بزرگ … یک نبودن تلخ … به خودت می آیی و می بینی همچون بوته ای روییده بر دیواری، که تکیه گاهش فروریخته. و چه چیزی دردناک تر از فرو ریختن …

این روزها کم نیستند پسران و دخترانی که پدرانشان در راه امنیت و آسایش این مرز و بودم جان شیرینشان را در طبق اخلاص گذاشته و به ابدیت پیوسته اند.

پدرانی که نه تنها برای فرزندانشان بلکه برای تمام فرزندان این مرز و بوم تکیه گاه بودند … آنان به فرزندانشان آموختند که مردان این ملت ریشه دارند و کی می شود ریشه را قطع کرد؟ گیرم که کشتند گیرم که بریدند با رویش ناگزیر جوانه ها چه می کنند؟ این پدران حتی در نبودنشان درس مقاومت و آزادگی آموختند.

آموختند که برای حفظ کیان باید تا آخرین لحظه ایستاد حتی به بهای جان …

تقدیم به پدران شهید

یادداشت: فائزه کریم نیا